หลังจากไปเข้าห้องน้ำมาเห็น2ยายหลานนั่งคุยเล่นกันสนุกสนาน
"คุยอะไรกันอยู่เอ่ย"
"คุยเล่ยไปเรื่อยน่ะ"คุณแม่ตอบแล้วก็ก้มหน้ามองนาฬิกาเก็นว่าใกล้ถึงเวลาจึงชวยกันไปขึ้นเครื่อง
สนามบินเมืองT
หลังลงจากเครื่องมาก็เจอคุณพ่อ กับพี่โอลิน ยืนรออยู่ จัสมินดูดีใจที่เจอทุกคนแต่การแสดงออกนั้นออกจะน้อยไปหน่อยแต่ทุกคนก็รับรู้ได้จากสายตาว่าจัสมินนั้นดีใจ
"รีบไปพักผ่อนเถอะ ตอนเย็นค่อยคุยกัน"คุณพ่อบอกด้วยความเป็ห่วงเพราะทั้งฉัน จัสมินและคุณแม่เพลียมากๆ
"ค่ะ"ฉันรับคำพร้อมกับเดินจูงมือลูกขึ้นไปบนห้องเพื่อพักผ่อน
ตกเย็น
" ก๊อกๆๆ"เสียงเคาะประตูดัง ฉันจึงรู้สึกตัว โดยปกติแล้วเป็คนที่ประสาทหูไวต่อเสียงมาก แค่เสียงเดินก็จะรู้สึกตัวแล้วแต่นี้คงจะเพลียเกินไป
"จัสมินคะ ตื่นได้แล้วลูก ไปทานข้าวกัน"จัสมินขยับตัวหนีการรบกวนพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมหน้า ขี้เซาจริงๆเลยนะ
"ตื่นเร็วค่ะ เดี๋ยวคุณแม่เปิดเพลงให้ฟังเอาไหมคะ"จัสมินบิดตัวไปมาและพยายามลุกขึ้นนั่งใช้มือขยี้ตาเพื่อใก้ตาไม่ปิดลงอีกครั้ง ฉันหลุดยิ้มกับการแสดงออกของลูก ถ้าเป็เื่เพลงจัสมินจะกะตือรือร้นมากกว่าปกติ กลังจากที่ให้จัสมินฟังเพลงวันนั้นน้องร้องเพลงได้3เพลงแล้ว แถมเสียงยังใสกังวาลมากอีกด้วย
"งื้อออออ"จัสมินส่งเสียงแล้วชูมือขึ้นให้อุ้มเพราะเ้าตัวนั้นง่วงเกินกว่าจะเดินลงไป
ฉันเดินอุ้มลูกลงมาพบว่าทุกคนมากันครบแล้ว
"ว่าไง เ้าตัวแสบ ยังไม่ตื่นหรอ"คุณพ่อเอ่ยทัก
#ยังไม่ตรวจคำผิด
651
