บทที่ 2 ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว
หลิงเหยาอยู่บนเตียงมาทั้งวันทั้งคืน รู้สึกว่าร่างกายฟื้นตัวเกือบเป็ปกติแล้ว จึงลุกจากเตียงและเดินออกจากห้อง
เมื่อมองดูสิ่งคุ้นเคยรอบตัว ดวงตาของเธอก็แดงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง
ั้แ่ตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ เธอยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองได้เกิดใหม่ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบปีก่อน ทุกอย่างนี้เหมือนความฝันจริง ๆ เธอกลัวมากว่าทุกสิ่งตรงหน้าจะหายไปอย่างกะทันหัน
"หมอหลิง! หมอหลิง! คุณอยู่ไหม? ช่วยลูกน้อยของฉันด้วย เขามีไข้" เสียงะโอย่างร้อนรนดังมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงร้องไห้ของเด็ก
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ภาพหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองของหลิงเหยา เธอหันไปมองปฏิทินบนผนัง เห็นวันที่บนนั้นแล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอรีบวิ่งไปยังห้องตรวจด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
เธอจำได้ว่าในวันนี้ของชาติก่อน ลูกชายของป้าหลี่มาหาแม่ของเธอเพราะมีไข้สูง ตอนนั้นแม่ของเธอออกไปตรวจคนไข้ไม่อยู่บ้าน จึงไม่สามารถช่วยลดไข้ให้เด็กน้อยได้ทันเวลา ทำให้เด็กน้อยเป็โรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบเพราะไข้สูงนานเกินไป
ตระกูลหลี่โทษว่าเป็ความผิดของแม่ของเธอ พาคนมากมายมาทำร้ายแม่ของเธอ ทำให้ขาขวาของแม่เธอพิการ ในชาตินี้ เธอจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
"ลูกจ๋า ใจเย็น ๆ นะ เดี๋ยวหมอจะมาแล้ว ฉีดยาแล้วก็จะหายแล้ว" คุณป้าหลี่ปลอบลูกชายที่ร้องไห้ไม่หยุด
หลิงเหยาเดินเข้าไปในคลินิก เข้าไปหาคุณป้าหลี่ "เด็กน้อยเป็อะไรหรือคะ?"
"มีไข้ 39.8 องศา หมอหลิงอยู่ไหน? ไปเรียกให้เธอมาดูเสี่ยวเป่าของฉันหน่อยเร็วเข้า" คุณป้าหลี่มีสีหน้ากังวลมาก เด็กน้อยเป็ดั่งดวงใจของเธอ พอเห็นเขาเป็แบบนี้ หัวใจของเธอแทบจะแตกสลาย
"แม่ของหนูออกไปตรวจคนไข้แล้ว คุณอุ้มเสี่ยวเป่าไปนั่งตรงนั้นนะ หนูจะวัดอุณหภูมิให้เขาหน่อย"
หลิงเหยาเดินไปที่ตู้ยา หยิบปรอทที่ฆ่าเชื้อแล้วออกมา แล้วเดินเข้าไปสอดปรอทเข้าไปใต้รักแร้ของเด็กน้อย
ในชาติก่อน เธอเรียนรู้การแพทย์จากแม่ั้แ่เด็ก ต่อมาเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ด้วยตัวเอง และกลายเป็แพทย์
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเห็นความสำคัญของเธอมาก จึงให้โควตาไปศึกษาต่อต่างประเทศแก่เธอ เธอดีใจมากและแบ่งปันข่าวดีนี้กับโจวอวี่ แต่วันรุ่งขึ้นขณะที่เธอกำลังผ่าตัดคนไข้ ก็เกิดความผิดพลาดทำให้คนไข้เสียชีวิต เธอสูญเสียงาน และถูกครอบครัวคนไข้ฟ้องร้องต่อศาล ต้องติดคุกสามปี
เมื่อเธอพ้นโทษกลับบ้าน สิ่งที่เห็นกลับเป็โจวอวี่ที่กำลังซบอยู่ในอ้อมกอดของกู้ฉิงอัน พวกเขาสองคนกำลังอ้อนกันอย่างหวานซึ้ง คนหนึ่งเป็เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ อีกคนเป็ผู้ชายที่เธอรักที่สุด แต่พวกเขากลับทรยศเธอพร้อมกัน
เธอหมดหวังและเดินทางไปต่างถิ่น ต่อมาเธอก่อตั้งบริษัทยาของตัวเอง บริษัทยาของเธอก้าวขึ้นมาเป็ที่รู้จักในวงการอย่างรวดเร็ว กลายเป็บริษัทชั้นนำ เธอคิดว่าในที่สุดชีวิตก็กำลังจะดีขึ้นแล้ว แต่กลับต้องเจอกับโจวอวี่อีกครั้ง
โจวอวี่แอบติดสินบนคนงานในโรงงานของเธอ ทำการปลอมปนยาใหม่ ส่งผลให้คนจำนวนมากที่กินยาใหม่จากโรงงานของเธอเกิดผลข้างเคียง เธอถูกจับเข้าคุกอีกครั้ง และถูกตัดสินปะาชีวิต แต่ก่อนที่จะถึงวันปะา เธอป่วยกะทันหัน ถูกส่งตัวไปรักษา สุดท้ายถูกโจวอวี่บีบคอตายบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล
เมื่อนึกถึงโจวอวี่ ดวงตาของหลิงเหยาเต็มไปด้วยความพยาบาท ในไม่ช้าเธอก็จะได้พบกับโจวอวี่ ชาตินี้เธอไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยเหลืออีกฝ่าย แต่ยังจะซ้ำเติมอีกด้วย เธอ้าให้ผู้หญิงคนนั้นตายอย่างทรมาน
"เธอทำได้หรือ? หรือว่าจะรอให้หมอหลิงกลับมาดีกว่า" ป้าหลี่ไม่ค่อยวางใจหลิงเหยา แม้ว่าปกติหลิงเหยาจะช่วยหลิงเสวี่ยเม่ยบ้าง แต่เธอก็ไม่ใช่หมอ
"แม่ของหนูไปทำคลอดให้ภรรยาของตระกูลหยาง คงกลับมาไม่ทันในเร็ว ๆ นี้ ตอนนี้เสี่ยวเป่าอุณหภูมิสูงมาก จำเป็ต้องลดอุณหภูมิลงโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นอาจเกิดอาการชักและอาการอื่น ๆ ได้"
เมื่อได้ยินหลิงเหยาพูดอย่างมีเหตุผล ป้าหลี่ก็ได้แต่ยอมเสี่ยง ในหมู่บ้านมีห้องพยาบาลเพียงแห่งเดียว การไปอำเภอแม้จะขี่จักรยานก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง
หลิงเหยารออยู่ครู่หนึ่ง แล้วให้ป้าหลี่นำปรอทวัดไข้ออกมา เธอดูอุณหภูมิบนปรอท "เกินสี่สิบองศาแล้ว หนูจะทำการทดสอบิัก่อน ถ้าไม่มีปัญหา หนูจะฉีดยาลดไข้ให้เขา"
"ดี ดี" ป้าหลี่พยักหน้าซ้ำ ๆ ตอนนี้เธอแค่อยากให้ไข้ของเสี่ยวเป่าลดลงก็พอ
หลิงเหยาทำการทดสอบิัให้กับเสี่ยวเป่า หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เธอก็ฉีดยาลดไข้ให้เด็กชายหนึ่งเข็ม และจ่ายยาลดไข้ให้เขาด้วย "คุณต้องคอยสังเกตอาการของเสี่ยวเป่าในตอนกลางคืน ถ้าเขามีไข้อีก ให้คุณป้อนยาลดไข้ครึ่งเม็ด"
ป้าหลี่พยักหน้ารับ จ่ายค่ายาและค่ารักษา แล้วอุ้มเสี่ยวเป่าออกจากห้องพยาบาล
มองดูเงาร่างของคุณป้าหลี่และพวกเขาที่เดินจากไป มุมปากของหลิงเหยายกขึ้นเป็รอยยิ้มบาง ๆ คราวนี้เสี่ยวเป่าได้รับการฉีดยาลดไข้แล้ว จะไม่เป็โรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบเหมือนในชาติก่อนอีก และแม่ของเธอก็จะไม่ถูกตระกูลหลี่ทำร้ายจนพิการอีกด้วย
เมื่อใกล้ค่ำ หลิงเสวี่ยเม่ยแบกกล่องยากลับมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า บนเสื้อผ้ายังมีรอยเืกระเด็นจากการทำคลอดติดอยู่สองสามหยด "เหยาเหยา ทำไมลูกถึงอยู่ข้างนอก? รีบเข้าไปพักผ่อนในบ้านเร็ว"
หลิงเหยาก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับกล่องยาที่หลิงเสวี่ยเม่ยแบกอยู่ "แม่คะ หนูไม่เป็ไรแล้ว แม่เข้าไปล้างมือแล้วทานข้าวเถอะ หนูทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว"
"เด็กคนนี้ าเ็แล้วก็ไม่รู้จักพักผ่อนสักหน่อย" หลิงเสวี่ยเม่ยมองลูกสาวอย่างจนปัญญา
"หนูดีขึ้นแล้ว ดูสิ หนูวิ่งได้ ะโได้" หลิงเหยาวิ่งรอบตัวหลิงเสวี่ยเม่ยหนึ่งรอบ
"พอแล้ว พอแล้ว อย่าวิ่งเลย แม่เชื่อลูกแล้ว เ้าเด็กคนนี้ช่างทำให้คนเป็ห่วงจริง ๆ"
หลิงเหยาทำหน้าตลกใส่หลิงเสวี่ยเม่ยอย่างซุกซน
"ลูกนี่!" หลิงเสวี่ยเหม่ยส่ายหัวอย่างจนปัญญา
หลิงเสวี่ยเหม่ยเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด ล้างมือ แล้วเดินเข้าไปในครัว เธอเปิดฝาหม้อออก เห็นวอวอโถวอยู่ในชาม และโจ๊กอีกชามหนึ่ง
หลิงเสวี่ยเหม่ยนำวอวอโถวและโจ๊กออกมา เธอหยิบวอวอขึ้นมากัดคำหนึ่ง นึกถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้ เธอจึงะโออกไปนอกประตู "เหยาเหยา มาหาแม่หน่อย แม่มีเื่จะคุยกับลูก"
"มาแล้วค่ะ"
หลิงเหยารีบเดินเข้ามาในครัว
"เหยาเหยา วันนี้แม่เจอป้าของลูก เธอบอกแม่ว่าอีกไม่กี่วันเด็กฉิงอันคนนั้นจะกลับมาแล้ว"
ตอนนี้หลิงเหยาโตเป็สาวแล้ว ถึงวัยที่จะพูดคุยเื่แต่งงานได้แล้ว เธอกับกู้ฉิงอันมีสัญญาหมั้นหมายกันมาั้แ่เด็ก ตอนนี้กู้ฉิงอันทำงานในกองทัพได้ดีมาก ก็ควรจะจัดการเื่งานแต่งงานของทั้งสองคนได้แล้ว
หลิงเหยาตอนนี้ได้ยินชื่อของกู้ฉิงอันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว "แม่ หนูไม่อยากแต่งงานกับกู้ฉิงอัน"
ชาติที่แล้วเธอได้รับความทุกข์ทรมานมากมายจากมือของกู้ฉิงอัน ชาตินี้เธอไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกเลย
"ทำไมล่ะลูก? ลูกไม่ได้ชอบฉิงอันมาตลอดหรอกหรือ?" หลิงเสวี่ยเหม่ยงุนงง เมื่อสองสามวันก่อนลูกสาวยังพูดกับเธอว่ากู้ฉิงอันดียังไงบ้าง แล้วทำไมจู่ ๆ ก็ไม่อยากแต่งงานล่ะ?
"ตอนนี้หนูไม่ชอบเขาแล้ว รอเขากลับมา หนูจะยกเลิกการหมั้นกับเขา"
กู้ฉิงอันไม่ชอบเธอ เธอก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน ยกเลิกการหมั้นเร็ว ๆ จะดีกับทั้งสองคน
211
![หอเรือนไผ่ [TW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716215883_72893186.webp)
