ตอนที่ 1 แสงประหลาดในรัตติกาล
ในท้องฟ้ายามรัตติกาลและห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลทุกครั้งที่มนุษย์แหงนหน้ามองท้องฟ้า พวกเขาจะรู้สึกเช่นไรกลุ่มดวงดาวทอแสงระยิบระยับกระจายไปทั่วท้องฟ้าอันมืดมิด ดวงจันทร์ที่สาดแสงสีเงินยวงกระทบไปกับทุกสิ่งบนพื้นผิวโลกไม่เว้นแม้แต่เม็ดทรายในทะเล มนุษย์รู้ดีว่าโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ตั้งอยู่บนกาแล๊คซี่ทางช้างเผือกซึ่งมีดวงดาวอยู่หลายพันล้านดวง ทุก ๆ เช้ามนุษย์จะมองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นและในยามค่ำคืนพวกเขาจะมองเห็นพระจันทร์ แต่ที่สำคัญกว่านั้นมนุษย์เชื่อว่าพวกเขาเป็เพียงสิ่งมีชีวิตเดียวในจักรวาลที่ฉลาด ทรงปัญญา ทรงพลังมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดบนดวงดาวในจักรวาลเว้นแต่โลกใบนี้โลกที่มีเพียงมนุษย์และสัตว์ และมนุษย์เป็ผู้ถือครองทุกอย่างบนโลก
อลิเซีย มิลเลอร์ เด็กสาวอายุ 15ปี ก็เป็หนึ่งในมนุษย์ที่เชื่อว่าโลกใบนี้เป็ดาวดวงเดียวที่มีชีวิตในจักรวาล เธอเป็เด็กสาวที่มีใบหน้างดงามดวงตาสีฟ้าเหมือนน้ำทะเลในมหาสมุทร มีเส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม ตอนนี้อลิเซียอยู่ในชุดนอนสีขาวนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง และมองออกไปที่นอกหน้าต่างยามดึก เธอพึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้เธอนอนหลับสนิท แต่แล้วร่างกายของเธอกลับสั่นสะท้านสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุมันอาจจะเป็เื่แปลกประหลาด แต่สำหรับเธอแล้วนี่เป็สิ่งที่รู้สึกได้มาั้แ่เด็กหลาย ๆ ครั้งที่จะมีเหตุการณ์ไม่ธรรมดาเกิดขึ้น ร่างกายของอลิเซียจะสั่นสะท้านและขนลุกไปทั้งตัวเหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างมาคอยบอกเตือนเธอล่วงหน้า
เด็กสาวลุกจากเตียงนอน ก้าวไปที่หยุดยืนที่หน้าต่างมองออกไปยังท้องฟ้าทางทิศตะวันตก จากห้องนอนที่อยู่บนชั้นสองของตัวบ้านทำให้สายตาสามารถทอดยาวออกไปได้ไกล ไม่มีอะไรผิดปกตินอกจากภาพของบ้านเรือนยามค่ำคืนที่กำลังหลับใหลเธอมองไปที่นาฬิกาบนฝาผนังตอนนี้เป็เวลาตีสามยี่สิบนาที มันเกิดอะไรขึ้นเพราะอะไรทำไมเธอถึงต้องมายืนอยู่ที่หน้าต่างในเวลานี้ ในขณะที่อลิเซียกำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นท้องฟ้าอันมืดมิดที่อยู่ห่างไกลออกไปราวหนึ่งกิโลเมตรได้แหวกออกแสงสว่างสีขาวพุ่งกระจายออกมาจากผืนฟ้าอันมืดดำ เธอมองจดจ้องอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองแสงนั้นสาดส่องสว่างไปทั่วทั้งเมืองภายในวลาเพียงสองสามวินาที ในมวลแห่งแสงสว่างนั้นอลิเซียมองเห็นวัตถุบางอย่างหล่นลงมาจากท้องฟ้า เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไรแต่มันมีขนาดใหญ่และพร่าเลือนไปกับแสงอันเจิดจ้า อึดใจต่อมาอลิเซียรู้สึกว่าบ้านทั้งหลังเริ่มสั่นไหวเหมือนกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อมขึ้นเธอรีบฉวยเกาะขอบหน้าต่างเอาไว้เพื่อกันล้มแต่วินาทีต่อมาทุกอย่างก็ตกสู่ความเงียบเป็ปกติ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งตอนนี้มีเพียงท้องฟ้าอันมืดมิดในยามราตรีปรากฎการณ์แสงประหลาดที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าได้หายไปแล้ว ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ
อลิเซียกลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง เธอพยายามข่มตาหลับ พยายามลืมภาพที่เห็นได้แต่ภาวนาว่าขอให้เหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เป็เพียงการละเมอเพ้อฝันไป เพราะเด็กสาวรู้ดีว่าเมื่อไรก็ตามที่ร่างกายของเธอสั่นสะท้านแบบนี้มันมักจะตามมาด้วยเื่ราวประหลาดและชีวิตของเธอจะต้องได้เข้าไปเกี่ยวพันด้วย
แสงอาทิตย์ในยามเช้าส่องลอดหน้าต่างเข้ามาภายในห้องครัวสีครีม ซึ่งมีเฟอร์นิเจอร์ไม้ฟอร์ไมก้าสีน้ำตาลตกแต่งไว้อย่างเรียบหรูตามสไตล์ครัวสมัยใหม่ อลิเซียนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร แสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธอดูเป็ประกาย ทุก ๆ เช้าอลิเซียจะร่วมรับประทานมื้อเช้าร่วมกับพ่อแม่ก่อนไปโรงเรียน พ่อของเธอชื่อ เดวิดมิลเลอร์ อายุ 45 ปี ดวงตาสีน้ำตาล มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มดกหนาเต็มศีรษะรูปร่างออกท้วม มีใบหน้าที่ยังคงเค้าความหล่อเอาไว้ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะเริ่มมีริ้วรอยปรากฎขึ้นมาบนผิวพรรณก็ตามนายเดวิดทำงานเป็ผู้จัดการธนาคารฝ่ายแผนกสินเชื่อในทุกเช้าเขาจะใส่สูทสีน้ำเงินพร้อมกับกระเป๋าเอกสารมานั่งจิบกาแฟและอ่านข่าวบนโทรศัพท์มือถือที่โต๊ะอาหารนี้
แม่ของอลิเซียชื่อ เจนนิเฟอร์ มิลเลอร์ อายุ 40 ปีดวงตาสีฟ้าสดใส เส้นผมสีบลอนด์เป็ลอนที่ส่องประกายเจิดจ้าอยู่ตลอดเวลาและใบหน้าที่ดูตึงเกินความเป็จริง อันเนื่องเป็ผลมาจากการฉีดโบท๊อกซ์ถึงแม้อายุจะขึ้นหลักสี่แล้ว แต่ก็ยังดูสวยไร้ที่ติไม่ต่างจากตุ๊กตาบาร์บี้ และยังมีรูปร่างสรีระที่งดงามพร้อมกับส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าตกตะลึงเธอมักจะใส่ชุดรัดรูปสีแสบสันเพื่ออวดสรีระสัดส่วนอันน่าภูมิใจให้เพื่อนบ้านได้เห็นในวันที่อากาศดี ๆ ท้องฟ้าแจ่มใสเจนนิเฟอร์มักจะใส่ชุดรัดรูปออกมาที่สนามหญ้าหน้าบ้าน พร้อมกับเบาะโยคะ เธอจะออกมาดัดตนยืดเส้นยืดสายอวดสัดส่วนด้วยความภาคภูมิใจให้กับผู้คนที่เดินผ่านไปมา
เจนนิเฟอร์มีอาชีพเป็แม่บ้าน ฟังดูอาจจะน่าเบื่อแต่ที่จริงแล้วเธอมีความสามารถในการจัดแต่งบ้านให้สวยงามน่าอยู่ ไม่แพ้เสื้อผ้าหน้าผมตามสไตล์ที่เธอชอบแต่งตัวมีหลายครั้งที่อลิเซียสงสัยว่าแม่เอาเวลาที่ไหนมาจัดการดูแลตัวเองให้ดูสวยเลิศเลอได้ขนาดนี้ และยังดูแลความสะอาดบ้านได้เรียบกริบชนิดที่ว่าฝุ่นไม่มีสักเม็ดอย่างไรก็ตามดูเหมือนความงามทางสรีระร่างกายได้ถูกส่งต่อมาให้อลิเซียเด็กสาวมีใบหน้าสวยสดใส และดวงตาสีเป็ประกายเหมือนกับแม่ในขณะที่ได้ผมดกหนาสีน้ำตาลเข้มมาจากพ่อ
“เมื่อคืนหนูตื่นขึ้นมากลางดึก” อลิเซียพูดขึ้นท่ามกลางโต๊ะอาหาร“มีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น พ่อกับแม่รู้สึกไหมคะ ?”
“ไม่มีนี่จ๊ะ” เจนิเฟอร์ตอบพร้อมกับใช้นิ้วที่ทาเล็บสีชมพูแวววาวหยิบน้ำตาลก้อนหย่อนลงไปในแก้วกาแฟ“เมื่อคืนแม่นอนหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”
“พ่อก็หลับสนิทเหมือนกัน”พ่อพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากการอ่านข่าวบนโทรศัพท์
“เมื่อคืนหนูเห็นอะไรแปลก ๆ” อลิเซียว่า “จู่ ๆหนูก็ตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วหนูก็เห็นมัน”
“เห็นอะไรล่ะลูก” เจนิเฟอร์ถาม พลางหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ
อลิเซียเล่าเื่เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าและแผ่นดินไหวที่ตามมาให้พ่อกับแม่ฟังเมื่อเธอเล่าเสร็จทั้งสองคนได้แต่มองหน้าและกระพริบตาใส่กันก่อนที่นายเดวิดจะหันกลับไปอ่านข่าวบนโทรศัพท์มือถือเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นส่วนนางเจนนิเฟอร์นั้นรีบฉีกยิ้มในแบบนางงามจักรวาลรอบตอบคำถาม“มันไม่มีอะไรหรอกจ้ะลูกรัก แม่ว่าหนูคงคิดมากไปเอง หรือว่าดูเน็ตฟลิกซ์ดึกเกินไป”
อลิเซียหน้ามุ่ย คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน “แม่ก็ชอบพูดแบบนี้ตลอดแม่จำไม่ได้เหรอคะว่าตอนเป็เด็กมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นกับหนูตั้งหลายครั้งแต่ทุกครั้งแม่ก็จะบอกว่าไม่มีอะไร ทุกอย่างจะโอเค”
“ก็มันไม่มีอะไร แล้วทุกอย่างจะโอเคไงจ้ะลูกรัก” นางเจนนิเฟอร์พูดพร้อมรอยยิ้มเหมือนตามสคริปต์ทีท่องเอาไว้
“แม่ !!!”
“ฟังนะอลิเซีย” นางเจนนิเฟอร์ วางแก้วกาแฟลงพร้อมกับจ้องหน้าลูกสาว“ก็มันไม่มีอะไรจริง ๆข้างนอกนั่นไม่ได้มีแผ่นดินไหวหรือทอร์นาโดที่ไหนมาทำลายเมืองของเรา ไม่มีใครเจ็บไม่มีใครตาย สิ่งที่ลูกเห็นเมื่อคืนก็คงเป็แค่ความฝันละเมอ ตอนนี้หนูอายุ 15 ปีหน้าที่สำคัญคือตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อจะได้เข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยเข้าใจไหม ?”
อลิเซียถอนหายใจ “เข้าใจค่ะ”
“เอาล่ะถ้าลูกเข้าใจแบบนี้ก็ดีแล้ว”เจนนิเฟอร์เริ่มกลับมาพูดด้วยรอยยิ้มแบบนางงามอีกครั้ง“แม่เองก็มีเื่อยากจะปรึกษาลูกกับพ่อเหมือนกัน”
“เื่อะไรคะ ?” อลิเซียรู้สึกงุนงงในขณะที่พ่อแค่เงยหน้าขึ้นมามองจากโทรศัพท์เพียงแวบเดียวแล้วกลับไปอ่านข่าวต่อโดยไม่สนใจอะไร
“คือแม่คิดว่าจะเปิดช่องยูทูปเป็ของตัวเอง”
“นี่แม่จะทำตัวเป็พวกยูทูปเบอร์เหรอคะ ?” อลิเซียถามเสียงดัง
“ใช่จ้ะ เพราะพวกแม่บ้านแถวนี้ชอบมาถามเคล็ดลับความงามกับแม่เสมอบางทีถ้าแม่มีช่องยูทูปเกี่ยวกับความงามหรืออาจจะสอนการเล่นโยคะเป็ของตัวเองบางทีมันอาจจะดีก็ได้ ใช่ไหมคะคุณ ?” นาง เจนนิเฟอร์หันไปถามสามี
“อือ คุณอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ”
“โอ้ พระเ้า ถ้าเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนหนูรู้ว่ามีแม่เป็ยูทูปเบอร์ด้านความงามเขาจะว่ากันยังไง” อลิเซียเริ่มโวยวาย
“ก็บอกให้เพื่อน ๆ ของลูก กดติดตามช่องยูทูปของแม่ได้เลยจ้ะแม่จะมีเล่นเกมและแจกของรางวัลด้วย”
“คุณแม่ !!!”อลิเซียะโสุดเสียง
เกิดการโต้เถียงกันระหว่างแม่กับลูกบนโต๊ะอาหารราวสิบนาทีโดยที่พ่อนั่งอ่านข่าวอยู่เงียบ ๆหลังจากนั้นเมื่ออลิเซียดูแนวโน้มแล้วว่าเธอไม่มีทางที่จะชักจูงให้แม่เปลี่ยนใจเด็กสาวจึงรีบวิ่งออกจากประตูบ้านเพื่อไปโรงเรียน
บ้านของอลิเซียตั้งอยู่ในย่านยอร์ควิล ในเมืองโตรอนโต ประเทศแคนาดา ซึ่งเป็ย่านของผู้มีฐานะค่อนข้างดีเมื่อห้าปีก่อนอลิเซียได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เพราะว่านายเดวิด มิลเลอร์พ่อของเธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานอันมั่นคงมันเป็บ้านไม้ทรงวิคตอเรียสองชั้นสีขาวแต่ภายในกลับตกแต่งให้ดูทันสมัยด้วยรสนิยมอันเป็เลิศของนางเจนนิเฟอร์ ที่หน้าบ้านมีสนามหญ้าสีเขียวที่ถูกตัดไว้อย่างประณีตเหมือนพรมกำมะหยี่มีสวนดอกไม้เล็ก ๆ หลายหลากสีรายรอบสนามหญ้าจนบางครั้งอลิเซียก็รู้สึกว่าฝีมือในการจัดการดูแลบ้านของคุณแม่มันดูสวยงามเกินจริง
ในทุกเช้าอลิเซียจะต้องเดินเท้าผ่านไปตามร่มไม้หนาครึ้มของต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นตามข้างซอยระหว่างทางเธอจะพบเจอเหล่าเพื่อนบ้านที่กำลังถอยรถออกไปทำงานจากนั้นเด็กสาวจะเดินไปเจอถนนยอร์ควิล และต้องเดินเท้าต่อไปทางทิศตะวันตกอีกราวสิบนาทีถึงจะเจอโรงเรียนไฮสคูลยอร์ควิลซึ่งเธอได้เรียนชั้นเกรด 10 อยู่ที่นั่น และเช้าวันนี้ก็เหมือนทุก ๆ วัน อลิเซียเริ่มเดินออกจากบ้านเธอสะพายกระเป๋าเป้สีเขียวที่ด้านหลังเลือกใส่แจ๊คเก็ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงยีนส์เข้ารูปเด็กสาวชอบที่จะแต่งตัวทะมัดทะแมงมากกว่าใส่กระโปรงที่ดูอ่อนหวานเรียบร้อย
หลังจากที่อลิเซียเดินพ้นซอยออกมา จากที่ตรงนี้จะเป็ถนนยอร์ควิลซึ่งเริ่มมีการจราจรหนาแน่น มีรถราจำนวนมากของผู้คนที่กำลังออกไปทำงานในยามเช้าเด็กสาวเดินไปตามฟุตบาท อากาศยามเช้าในเดือนสิงหาคมนี้ค่อนข้างจะเย็นสบาย บนถนนนี้มีตึกของสำนักงานและร้านค้ามากมายไปตามสองข้างทางอลิเซียรู้จักเส้นทางนี้ดีเพราะมันเป็เส้นทางที่เธอเดินผ่านมาประจำตลอดห้าปีที่ย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อเธอเดินตรงไปจะเจอร้านเบเกอรี่ที่ด้านซ้ายมือ ตามมาด้วยธนาคารตามมาด้วยร้านซูเปอร์มาเก็ต หลังจากนั้นจะเป็ซอกตึกว่างที่มีถังขยะวางไว้อยู่ แล้วจึงต่อด้วยตึกออฟฟิศของบริษัทประกันภัย
เมื่ออลิเซียเดินมาถึงที่ซอกตึกว่างนี้เธอหยุดชะงักลง ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านพร้อมกับขนลุกซู่อีกครั้ง เด็กสาวหันหน้ามองเข้าไปในซอกตึกที่ดูมืดทึมพลางนึกถึงเหตุการณ์แสงประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ถ้าจำไม่ผิดตำแหน่งที่แสงประหลาดเกิดขึ้นและมีวัตถุร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าน่าจะอยู่บริเวณนี้แต่เมื่อเธอมองเข้าไปกลับไปซอกตึกว่างธรรมดามีเพียงเงาดำของกำแพงหนาที่ป้องกันไม่ให้แสงอาทิตย์ส่องลงมายังพื้นเบื้องล่างหญิงสาวถอนหายใจ บางทีสิ่งที่เธอเห็นเมื่อคืนอาจเป็เพียงความฝันก็ได้ เพราะั้แ่เธอเดินมาจนถึงที่นี่ก็ไม่พบกับวัตถุประหลาดอะไรเลย
1K
