ตอนที่ 18 นี้น่าจะน่ากลัวเกินไปแล้ว !
คำพูดที่ดังกังวานของเด็กชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้านั้นทำให้เจียงเฉินตกตะลึง
เขาจ้องไปที่เด็กชายร่างกำยำ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ข้าไม่รู้ว่าเ้าเป็ใคร..."
เด็กชายร่างกำยำพูดอย่างเฉยเมย "ข้าชื่อเิตงซิง"
ชายคนนี้คือ เิตงซิง!
ดวงตาของเจียงเฉินก็กระพริบ
แม้ว่าเขาเพิ่งมาอยู่หลิงหยุนวู่ฟู่ได้สองวันเท่านั้น แต่เขาก็ได้รู้บางอย่างเกี่ยวกับบางคนในหลิงหยูนวู่ฟู่มาบ้าง
เิตงซิงคนนี้เป็อัจฉริยะที่รู้จักกันดีในคฤหาสน์ชั้นนอกของหลิงหยุนวู่ฟู่และเขาก็เป็นักเรียนระดับทองอันดับหนึ่งของคฤหาสน์นอก
ว่ากันว่าความแข็งแกร่งของ เิตงซิง นั้นอยู่จุดสูงสุดของขั้นที่ 9 ขอบเขตทะลวงกายแล้ว
แต่ทว่าเจียงเฉินนั้นไม่เข้าใจ
เขาและเิตงซิงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่จู่ๆชายคนนี้กลับวิ่งมาหาเื่เขาอย่างลึกลับเช่นนี้ได้อย่างไร
“ปรากฎว่าเ้าคือนักเรียนทองอันดับหนึ่ง เิตงซิง นี่เอง…. ข้าเองก็ชื่นชมเ้ามานานแล้ว ”
เจียงเฉินก็ยิ้มอ่อนออกมา : “แต่ลานแห่งนี้ทางวู่ฟู่ได้จัดไว้ให้สำหรับข้า มันจะดูไม่ดีนักหากเ้าคิดจะมายึดบ้านข้าไปแบบนี้”
“แล้วมันจะทำไม ก็นายน้อยคนนี้เบื่อลานเดิมของตัวเองแล้วและ้าเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหม่ๆบ้าง”
“ข้าไม่สนหรอกนะว่าลานแห่งนี้วู่ฟู่จะจัดไว้ให้เ้าหรือไม่ แต่ตอนนี้มันเป็สถานที่โปรดของข้า ดังนั้นมันจึงเป็ของข้าแล้ว ”
“ในที่แห่งนี้ ตราบใดที่ข้าเิตงซิง้ามัน ก็ไม่มีใครพรากมันไปจากข้าได้ หากเ้าเข้าใจแล้วก็จงออกไปแล้วหาที่อยู่ใหม่ซะ ”
เิตงซิงหรี่ตามองไปที่เจียงเฉินพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่หยาบคายและบ้าคลั่ง
“ถ้าเ้าบอกให้ข้าไป ข้าก็ต้องไปรึไง?”
ดวงตาของเจียงเฉินก็เ็า : "ที่ของข้าไม่ใช่สถานที่ที่เ้าจะมาแหกปากโวยวายได้ ! มามะ มาดูกันว่าข้าจะเตะเ้าออกไปได้ไกลเท่าไหร่กัน!"
ความขัดแย้งระหว่างเจียงเฉิน และ เิตงซิง ได้ปลุกเร้านักเรียนที่ผ่านไปมาให้มาดูอย่างรวดเร็ว
“ว้าว ดูสิ เร็วเข้า มีคนทะเลาะกับเิตงซิงอยู่หน่ะ”
“ไม่น่านะ ที่คฤหาสน์หลิงหยุนวู่ฟู่แห่งนี้จะมีใครกล้าท้าทายเิตงซิงกัน?”
ดวงตาของใครหลายคนก็จ้องมา
เิตงซิงนั้นเป็นักเรียนระดับทองอันดับหนึ่งของคฤหาสน์นอกแห่งนี้
ความแข็งแกร่งของเขานับในว่าไร้เทียมทานในหมู่นักเรียนสายนอกและแทบไม่มีใครเลยที่กล้ายั่วยุเขา
ตอนนี้มีคนกำลังทะเลาะกับเิตงซิง อยากรู้จักว่าใครกันที่กล้าทำแบบนั้น?
เื่นี้น่าสนใจนัก
“ เจียงเฉิน เ้าเป็แค่นักเรียนระดับทองแดงเท่านั้น การที่เ้าเลื่อนขั้นมาเป็นักเรียนระดับทองได้ก็เพราะโชคช่วยเ้าคิดหรือว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอมาแย่งของที่ข้า้าได้ ?”
“ข้าได้ยินมาว่าเ้านั้นหยิ่งผยองเป็อย่างมาก เพียงวันแรกที่มาวู่ฟู่แห่งนี้เ้าก็ท้าทายพี่ชายหลินยู่เสียแล้วใช่หรือไม่?”
“ดังนั้น วันนี้ข้าจะเป็ตัวแทนพี่ใหญ่หลินยู่ในการสั่งสอนเ้าเอง ข้าจะทำให้เ้ารู้เองว่าการไร้ซึ่งชีวิตเป็ยังไง !”
เิตงซิงจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างจริงจัง กลิ่นอายการฆา่ที่รุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา
เจียงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาที่ก่อนหน้านี้ยังคงสงสัยว่าเขาที่เพิ่งเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่มาได้ไม่นานนั้นไปสร้างความไม่พอใจให้กับเิตงซิงตอนไหน ตอนนี้ก็ได้รู้แล้วว่าทำไมชายคนนี้ถึงได้มาหาเื่เขา
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเ้าสุนัขตัวนี้มาที่นี่เพื่อระบายความโกรธของให้กับหลินหยาง ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่โดยมีเจตนาสร้างปัญหาให้กับเขา
“ข้าไม่นึกเลยจริงๆว่าเ้าที่เป็นักเรียนทองอันดับหนึ่งของคฤหาสน์นอกจะเป็สุนัขรับใช้ของหลินยู่ด้วย !”
เจียงเฉินก็พูดเยาะเย้ยดูถูก เขาทำเป็ไม่สนใจการมีอยู่ของเิตงซิงและเดินไปที่ลานบ้าน
ดวงตาของเิตงซิงก็กลายเป็เ็าทันที
“เ้าหนูในหลิงหยุนวู่ฟู่เ้าเป็คนแรกเลยที่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ ตายซะ!”
เิตงซิงคำรามออกมาและนิ้วมือขวาทั้งห้าของเขาก็กางออกและงุ้มลงเหมือนกับเล็บของนกอินทรีและเขาก็ใช้มันคว้าไปที่คอของเจียงเฉินอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด !
เขาเป็นักเรียนทองอันดับหนึ่งในคฤหาสน์ชั้นนอก เขาเป็อัจฉริยะที่ฝึกฝนการต่อสู้จนมาถึงจุดสูงสุดของขอบเขตทะลวงกาย ดังนั้นมีหรือที่เขาจะปล่อยให้ขยะตรงหน้ามาทำให้เขาอับอาย
เ้าดูถูกข้าดังนั้นจุดจบอย่างเดียวของเ้าก็คือ ความตาย!
867
