คนธรส ลงจากแท็กซี่ พร้อมกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง เธอยืนมองบ้านหลังใหญ่ ที่เธอจะต้องมาฝากฝีฝากไข้ไว้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้นานสักเท่าไรกัน เธอเคยมาที่นี่ั้แ่เด็กๆ แต่พอโตมาก็ไม่ได้มาอีกเลย ั้แ่บิดามารดาของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ซึ่งตอนนั้น คนธรส เรียนอยู่ชั้นมัธยมที่โรงเรียนประจำ แต่ยังดีที่ได้ คุณสุมนทา ซึ่งเป็เพื่อนรักของแม่ของ คนธรส ส่งเสียให้ได้เล่าเรียนจนจบปริญญาตรี
และพอ คนธรส จบมา คุณสุมนทา ก็ขอร้องให้แต่งงานกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่าน คนธรส จะปฏิเสธคำขอของผู้มีพระคุณได้ยังไง ในเมื่อ คุณสุมนทา มีบุญคุณท่วมหัวเธอซะขนาดนี้ หากไม่มี คุณสุมนทา อุปการคุณให้เธอได้เล่าเรียน และส่งเงินสำหรับเป็ค่าใช้จ่ายแล้ว เธอคงไม่ได้เป็ผู้เป็คนขนาดนี้หรอก
“สวัสดีค่ะ ฉันมาหา คุณสุมนทา ค่ะ” คนธรส เอ่ยบอกกับ รปภ. ที่อยู่ป้อมหน้าบ้าน
“คุณคนธรส ใช่ไหมครับ?” รปภ. ที่อยู่ในป้อมเอ่ยถามขึ้น
“ใช่ค่ะ” คนธรส ตอบรับ
“เชิญเลยครับ เชิญข้างในเลยครับ” รปภ. วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากป้อม เพื่อมาเปิดประตูรั้วให้หญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ” คนธรส กล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้าน
และพอดีกับที่มีแม่บ้านวิ่งมาต้อนรับตรงหน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะ คุณรส คุณท่านและคุณภพรอคุณรส อยู่ข้างในบ้านค่ะ เชิญข้างในเลยค่ะ” อ้อยอิ่ง เอ่ยบอก คนธรส พร้อมกับยื่นมือไปดึงกระเป๋าจากมือของ คนธรส มาถือไว้เอง แล้วพาเดินเข้าไปในบ้าน
เมื่อ คนธรส เข้ามาในห้องรับแขก ก็ได้เจอกับ สุมนทา และก้องภพ ซึ่งพอ ก้องภพ ได้เห็นหน้าคนที่ตนเคยปรามาสไว้ก่อนหน้านี้ ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง เพราะสาวเ้าไม่ได้ขี้ริ้วขี้เร่เหมือนอย่างที่เขาคิดเอาไว้ กลับตรงกันข้ามเลยทีเดียว เ้าหล่อนมีรูปร่างบอบบาง น่าทนุถนอมเป็อย่างยิ่ง ใบหน้ารูปไข่ คิ้วโก่งเรียว ั์ตากลมโตหวานซึ้ง จมูกโด่งรั้นนิดๆ ปากบางจิ้มลิ้มน่าจูบ ผมตรงยาวสลายไปจนถึงกลางหลัง ผิวนั้นนวลเนียนละเอียดละออน่าัั
“มาๆ เข้ามาเลย ดีใจจังที่หนูรสมาถึงแล้ว นี้จะให้ตาภพไปรับมาก็ไม่ยอมนะเราน่ะ น่าตีนักเชียว” สุมนทา กล่าวขึ้นอย่างเอ็นดูลูกสาวของเพื่อนรัก พร้อมกับยกเมื่อขึ้นโอบกอด คนธรส
“สวัสดีค่ะคุณป้า คุณป้าสบายดีนะคะ?” คนธรส เข้าสวมกอดพร้อมกับยกมือไหว้ลงไปที่อกที่เป็ทั้งเพื่อนของแม่ของตนและทั้งเป็ผู้มีพระคุณที่คอยชุบเลี้ยงเธอมาโดยตลอด
“ป้า เป้ออะไรกัน ต่อไปห้ามเรียกป้านะรู้มั้ย ต้องเรียกแม่นะลูก เรากำลังจะเป็ครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว” สุมนทา เอ่ยบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนพร้อมกับยกมือลูบไปที่ผมหญิงสาวเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ค่ะคุณแม่” คนธรส เอ่ยออกมาเบาๆ ตามที่ผู้สูงวัยกว่า้าให้เรียกเช่นนั้น
“เอ่อ! นี้พี่ภพไงลูก จำได้หรือเปล่า ตอนเด็กๆ เราวิ่งเล่นด้วยกันอยู่นะ” สุมนทา เอ่ยแนะนำคนที่ยืนกอดอกมองผู้หญิงต่างวัยคุยกันอยู่อย่างเงียบๆ
“สวัสดีค่ะ เอ่อ!.. คุณภพ” คนธรส ยกมือขึ้นไหว้ พร้อมกับกล่าวทักทายออกไป
ซึ่งเธอยอมรับว่าจำได้ลางๆ ว่าตอนเด็กๆ เคยเล่นหยอกล้อกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่บ้านนี้ แต่มันก็นานมากแล้ว และเธอคิดว่าเขาก็คงจำไม่ได้แน่นอน เพราะถ้าเขาจำได้เขาคงไม่ทำหน้าตานิ่งๆ ไม่สื่ออารมณ์ใดๆ ออกมาอย่างนี้หรอก เธอเลี่ยงที่จะใช้คำว่า ‘พี่’ เพราะกลัวว่าจะทำให้คนตัวโตไม่พอใจ เพราะแค่ที่เธอจะมาแต่งงานกับเขานี้ เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาเต็มใจหรือเปล่า
“อะไรกัน คุณเคินอะไรกัน ฟังดูห่างเหินมากเลย ไม่เอา ไม่เอา ต้องเรียกว่าพี่สิลูก” สุมนทา อีกเช่นเดิมที่คะยั้นคะยอให้หญิงสาวเรียกชายหนุ่มคนเดียวในห้องว่า ‘พี่’
“เอ่อ!..” คนธรส มองสบตา ก้องภพ เสมองหลบโดยพลัน เพราะเหมือนตาเขามีกระแสไฟฟ้ายังไงไม่รู้ พอมองแค่แป๊บเดียวก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเข้าให้
“เขาอยากเรียกอะไรก็ให้เขาเรียกไปเถอะครับคุณแม่” ก้องภพ เอ่ยบอกเหมือนกำลังเอือมระอาเต็มทน
“ไม่ได้สิ จะแต่งงานกันอยู่แล้ว จะเรียกให้ห่างเหินกันไปทำไมล่ะ หนูรสเรียกพี่เขาว่าพี่นะลูก” สุมนทา เอ่ยบอกคนตัวเล็ก
“ได้ค่ะคุณแม่” คนธรส เอ่ยรับปากอย่างเสียไม่ได้
“ถ้ายังไงเราไปพักผ่อนก่อนแล้วกันนะ แม่ให้คนจัดห้องไว้ให้เราแล้ว ไปเถอะลูก” สุมนทา บอกให้คนตัวเล็กไปพักผ่อนเพราะนั่งรถมาก็คงจะเหนื่อยแย่แล้ว
“รสขอตัวนะคะ” ว่าแล้ว คนธรส ก็เดินตาม อ้อยอิ่ง แม่บ้านที่ไปรับเธอจากหน้าบ้านขึ้นไปยังห้องพักทันที
๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗
815
