เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ในคืนนั้นหยางอวี้หลานพาลูกสาวกลับไปที่บ้านแม่ของเธอ

        บ้านตระกูลหยางตั้งอยู่ในชนบทห่างจากตัวเมืองหลายสิบกิโลเมตรในบ้านนอกจากบิดามารดาของเธอ ยังมีพี่ชายอีกหนึ่งคนคนแก่สองคนอาศัยอยู่กับบุตรชายตามแบบฉบับครอบครัวชนบทดั้งเดิม

        แน่นอนว่าหลายช่วงเวลาประเพณีที่สืบทอดกันมาไม่ได้เกิดจากความเข้มงวด แต่มันหมายถึงความอ่อนโยน มีเมตตาให้เกียรติ ประหยัด เจียมเนื้อเจียมตัว[1] ซึ่งถือเป็นสิ่งสวยงาม

        ตระกูลหยางเป็นแบบหลัง ปีที่เกิดเรื่องกับสวีลี่ฉวินพวกเขาวิ่งวุ่นหลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เห็นใจที่บุตรสาวต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแต่เพราะรู้ว่าการที่ลูกเขยเป็นเช่นนี้ก็เพื่อช่วยหยางอวี้หลานพวกเขาจึงคอยบอกมาตลอดให้เธออดทน

        แน่นอนว่าพวกเขาย่อมเห็นใจบุตรสาวครอบครัวในชนบทอย่างพวกเขาไม่มีเงินทอง แต่จะพยายามช่วยด้วยแรงทุกอย่างเท่าที่มีพี่ชายของหยางอวี้หลานทำไร่ทำนา ทุกปีหลังจากเก็บเกี่ยวในช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็จะนำข้าวเป็นกระสอบเข้าไปให้พวกเธอในเมืองโดยไม่เก็บเงิน

        บิดามารดาตระกูลหยางอายุมากแล้ว พวกเขาจึงเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำเมื่อสองแม่ลูกกลับมาถึง พี่สะใภ้เป็นคนมาเปิดประตู

        เมื่อเห็นสองแม่ลูกร้องไห้กลับมา สองสามีภรรยาตระกูลหยางคิดว่าอาการป่วยของสวีลี่ฉวินกำเริบเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่ใส่ใจพวกเธอด้วยความจริงใจหยางอวี้หลานก็ไม่อาจอดกลั้นอารมณ์ที่พยายามฝืนมาหลายวันอีกต่อไป เธอปล่อยโฮ

        สุดท้ายคนที่เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดจึงเป็นสวีเหวินเหวิน

        มีชู้ มีบุตรชายลับๆ นำสวัสดิการจากน้องสาวของเขาไปให้ชู้กับบุตรชายลับๆเอาเปรียบยักยอกเงินเก็บของเธอมาหลายปีขัดขวางความเจริญทำให้น้องสาวของเขาไม่ได้ศึกษาต่อเพื่อมีรายได้เพิ่ม…

        แต่ละเรื่องส่งผลกระทบอย่างมากต่อมุมมองทัศนคติทั้งสามของครอบครัวที่เรียบง่ายอย่างพวกเขา

        หยางอวี้หลานปาดน้ำตา “ระหว่างที่กลับมา ฉันคิดทบทวนแล้วในตอนนั้นฉันเพิ่งจะท้องแค่สี่เดือนอายุครรภ์ไม่มีผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันแต่ท้องของซุนลี่เหมยใหญ่มาก ในเวลานั้นเธอกลับมาคลอดที่บ้านเกิดส่วนฉันแค่ลุกขึ้นก็ไม่จำเป็นต้องขอให้สวีลี่ฉวินช่วยแต่ซุนลี่เหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับร้องขอความช่วยเหลือตลอดเวลา…”

        ถึงแม้จะไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ดูจากท่าทีทั้งก่อนและหลังที่สวีลี่ฉวินแสดงออกในตอนนั้นก็เห็นได้ชัดว่าความจริงเป็นเช่นไร

        เหตุผลที่ตระกูลหยางยอมทนกับสวีลี่ฉวินมาหลายปีร้องขอให้หยางอวี้หลานใช้ชีวิตอยู่กับเขา เนื่องมาจากบุญคุณสวีลี่ฉวินเป็นบุตรชายคนเดียว แต่เพราะช่วยหยางอวี้หลานทำให้ชีวิตต้องพังแล้วพวกเขาจะเนรคุณได้อย่างไร

        แต่เมื่อความจริงเปิดเผย

        พวกเขาไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันอีกต่อไป แต่เป็นศัตรู!

        คนที่มีจิตใจดีมาตลอดเช่นหยางอวี้เซิงลุกขึ้นใส่รองเท้าเตรียมไปสตาร์ตรถแทรกเตอร์ “ฉันจะไปคิดบัญชีกับพวกตระกูลสวี!”

        “อวี้เซิง!”

        “พี่!”

        สะใภ้ใหญ่ตระกูลหยางและหยางอวี้หลานรีบเข้าไปขวางหยางอวี้เซิงเรี่ยวแรงมาก ดันหญิงสาวทั้งสองไปด้านหน้าหลายก้าว

        “พี่ใหญ่ ตอนนี้ดึกมากแล้ว พี่ไปคนเดียวมันไม่ปลอดภัยนะคะ”

        หยางอวี้เซิงชะงักไปครู่หนึ่ง “จริงด้วย รอให้ฟ้าสางค่อยไป”

        “ฟ้าสางแล้วก็ห้ามไป!” ใบหน้าของหยางอวี้หลานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“พวกเขาชรามากแล้ว ไร้ประโยชน์ ถึงพี่จะไม่ทำอะไรแต่ถ้าเกิดเรื่อง ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหว ล้างตัวก็ไม่สะอาดแล้ว[2]พี่ใหญ่ ฉันชดใช้ไปเป็นเวลาสิบหกปีแล้วฉันไม่อยากลากครอบครัวของเราลงไปในบ่อโคลนสกปรกนั่นอีก”

        สะใภ้ใหญ่ตระกูลหยางพยักหน้าเห็นด้วย “อวี้เซิง ที่น้องสาวของคุณพูดมีเหตุผลนะ”

        หยางอวี้เซิงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “ไม่ให้ไปหา ด่าก็ไม่ได้แล้วจะปล่อยไปแบบนี้จริงๆ หรือ”

        “ไม่ใช่แน่นอน ฉันจะหย่า!”

        หยางอวี้หลานเอ่ยในสิ่งที่ตัดสินใจ “ตอนเช้าฉันจะไปลางานที่โรงพยาบาล และเข้าไปหาทนายความ”

        “นี่…จะฟ้องร้องงั้นหรือ”

        “พี่สะใภ้ พี่ก็รู้ว่าคนตระกูลสวีไร้คุณธรรม ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาคงต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อจัดการพวกเขาการยื่นเรื่องฟ้องร้องจะเป็นการตัดปัญหาที่ดีกว่า เงินในมือของแม่เฒ่าสวีล้วนเป็นเงินที่ฉันหามาและฉันก็ยังมีเงินเดือนที่ได้จากโรงพยาบาล เรื่องฟ้องร้องไม่ใช่ปัญหาใหญ่”

        สะใภ้ใหญ่ตระกูลหยางมีสีหน้าประหม่า “อวี้หลานฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องเงิน”

        ในใจของหยางอวี้หลานผ่อนคลายลง เธอเข้าใจความคิดของพี่สะใภ้พวกเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน หากเธอเจอกับพี่สะใภ้ที่ช่วยอะไรไม่ได้แบบเธอและคอยสร้างปัญหาให้ครอบครัว เธอก็คงมีความคิดบางอย่างเหมือนกัน

        แม้ว่าพี่สะใภ้จะคิดเช่นนั้น แต่หลายปีมานี้ในส่วนที่ช่วยได้พวกเขาก็ไม่เคยปฏิเสธ ช่วยเหลือเธอมาได้ถึงขั้นนี้ถือว่าไม่เลวแล้วเธอเองก็ประทับใจพี่สะใภ้ไม่น้อยเช่นกัน

        “ฉันรู้ค่ะพี่สะใภ้ หลายปีมานี้ฉันสร้างความเดือดร้อนให้พวกพี่ไม่น้อยแต่อีกสองวันฉันต้องเข้าไปในมณฑลเพื่อเข้าร่วมหลักสูตรศึกษาเพิ่มเติมระยะสั้นหากจะให้เหวินเหวินอยู่กับพวกตระกูลสวี ฉันก็ไม่วางใจ พวกพี่คิดว่า…”

        ไม่รอให้เธอพูดจบพี่สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหยางก็เอ่ยปากรับคำอย่างหนักแน่น “ตอนนี้ปิดเทอมแล้วไม่ต้องเข้าเรียนอยู่ที่นั่นไม่ได้ก็ถือซะว่ากลับมาที่นี่อยู่เป็นเพื่อนคุณตาคุณยาย เหวินเหวินอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจส่วนเธอเตรียมตัวเพื่อศึกษาต่อเถอะ”

        เมื่อจัดการเรื่องบุตรสาวได้แล้ว หยางอวี้หลานก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

        คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ หยางอวี้หลานพลิกตัวไปมาเธอคิดออกแล้วว่าจะทำอย่างไร เมื่อฟ้าสว่าง เธอจึงนั่งรถแทรกเตอร์ของพี่ชายเข้าไปในเมือง

        หยางอวี้หลานทำงานในแผนกผู้ป่วยหนักมานานช่วยเหลือผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน รวมถึงผู้นำจากหน่วยต่างๆ และครอบครัวของพวกเขาเธอใจเย็นกับการรักษามาตลอด แถมยังมีทักษะทางการแพทย์ที่ดีผู้ป่วยหลายคนที่เธอรักษาต่างก็ประทับใจในตัวเธอ

        เข้ามาในตัวเมืองแล้ว เธอตรงเข้าไปหารองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเมื่อปีก่อนเธอได้ผ่าตัดให้มารดาที่อายุเข้าสู่วัยเจ็ดสิบปีของรองผู้อำนวยการหลังจากนั้นใช้เวลาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ไปเยี่ยมที่บ้านของเขา

        ในตอนที่หยางอวี้หลานมาถึงยังเช้ามาก รองผู้อำนวยการยังไม่มาทำงานมารดาของเขาก็อยู่ที่นั่นด้วยเมื่อเห็นหมอหยางที่เคยช่วยเหลือตนเองกลับมาจากความตายคงไม่ต้องพูดเลยว่าเธอมีท่าทีกระตือรือร้นมากแค่ไหน

        รองผู้อำนวยการเป็นลูกกตัญญูเขาประทับใจที่หมอหยางช่วยมารดาของตนไว้ เมื่อสอบถามสถานการณ์อย่างชัดเจนแล้วจึงโทรศัพท์ไปในมณฑลเพื่อหาทนายความที่เชี่ยวชาญด้านหย่าร้างโดยเฉพาะให้เธอ

        “หมอหยางจะเดินทางไปศึกษาหลักสูตรระยะสั้นในมณฑลพอดี พวกคุณจะได้เจอและพูดคุยกันส่วนเรื่องขึ้นศาล วางใจเถอะ คำร้องของคุณสมเหตุสมผลฉันจะให้พวกเขาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ก่อนแน่นอน”

        ตกลงกันได้เช่นนี้ เมื่อเธอกลับมาจากในเมืองหยางอวี้หลานจึงจัดการเรื่องของบุตรสาวและยืมเงินมารดามาสองพันหยวน จากนั้นนั่งรถบัสเข้าไปในมณฑล

        เธอเข้าไปในมณฑลไม่ถึงสองวันพนักงานไปรษณีย์ก็มาเคาะประตูบ้านของตระกูลสวี ยื่นจดหมายให้พวกเขาหนึ่งฉบับซึ่งมาจากทนายความ

        แม่เฒ่าสวีโกรธจนควันออกหู พูดไปด่าไป

        และในวันรุ่งขึ้น ศาลก็ส่งหมายศาลมา

        จดหมายจากทนายความเป็นเพียงเอกสารที่ส่งมาให้เป็นการส่วนตัวตระกูลสวีไม่สนใจก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับหมายศาลคือเอกสารที่ออกโดยหน่วยงานรัฐ เมื่อเห็นตราประทับสีแดงของศาลที่ประทับอยู่ด้านบนสองแม่ลูกตระกูลสวีก็เริ่มตื่นตระหนก

        “ใครบอกให้แม่เอาเงินในบ้านทั้งหมดออกไปอย่าพูดถึงเรื่องที่เธอต้องเข้าศึกษาหลักสูตรระยะสั้นเลย ถ้าไม่มีเงินแล้วบ้านเราจะเอาที่ไหนใช้”

        “เมียของลูกเป็นข้าราชการมีเงินเดือนทุกเดือนไม่ใช่หรือ”

        “ต่อให้เป็นข้าราชการก็ทำแบบนี้ไม่ได้ ผมที่เป็นลูกแม่ยังไม่ตายสักหน่อยทำไมถึงเอาเงินไปให้เขาหมดล่ะ!”

        สองแม่ลูกตระกูลสวีโต้เถียงกัน แม่เฒ่าสวีสู้ไม่ได้จึงต้องไปขอเงินคืนจากซุนลี่เหมย

        เงินอยู่ในมือของซุนลี่เหมยแล้ว เธอจะยอมคืนได้อย่างไรทำให้ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกัน แม่สามีและลูกสะใภ้ทะเลาะกันอีกรอบเพื่อนบ้านออกมาดูเรื่องครื้นเครง เมื่อได้ฟังความจริงที่เกิดขึ้นนอกจากจะทำลายทัศนคติทั้งสามจนหมดสิ้นยังเป็นการเพิ่มหลักฐานให้การหย่าร้างที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้อีกด้วย

        หยางอวี้หลานเข้าศึกษาหลักสูตรเพิ่มเติมในมณฑลด้วยจิตใจสงบแต่ชีวิตของคนทั้งสี่ สองแม่ลูกตระกูลสวีรวมถึงชู้และลูกชายนอกสมรสอย่างซุนเจี้ยนกลับเต็มไปด้วยสีสัน

----------------------------------------------------------------------

[1] ความอ่อนโยนมีเมตตา ให้เกียรติ ประหยัด เจียมเนื้อเจียมตัว หมายถึงองค์ประกอบทั้งห้าของหลักการจัดการผู้คนในครอบครัวโดยขงจื๊อซึ่งมักใช้สื่อถึงทัศนคติที่อ่อนโยนและท่าทีที่สง่างาม

[2] กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหวล้างตัวก็ไม่สะอาดแล้ว หมายถึง น้ำที่สกปรกไม่ว่าจะล้างอย่างไรก็ไม่สะอาดจะชะล้างหรือหนีอย่างไรก็คงไม่หลุดพ้น