่ค่ำ
โรงพยาบาลเซฮวา , เกาหลีใต้
*เสียงไซเรนของรถพยาบาล
ทันทีที่รถพยาบาลมาถึง ทีมบุคลากรของโรงพยาบาลจำนวนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารับคนเจ็บที่อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก แต่ด้วยความชำนาญของบุคลากรทางการแพทย์ทุกคน ทำให้สามารถนำคนเจ็บเข้ารับการรักษาได้ทันเวลาและปลอดภัยในที่สุด
Park-Auhyun Part :
"ครับ...เข้ามาดูเรียบร้อยแล้วครับผม...พรุ่งนี้ก็คงเริ่มงานวันแรกได้เลย แต่เห็นว่ายังไม่มีโต๊ะทำงานให้นี่ครับ ฝากจัดการให้ทีนะครับ...ขอบคุณมากครับ" ผมวางสายทันทีหลังจากคุยกับหัวหน้าแผนกเสร็จ ลืมเลย...ผมพัค-อูฮยอน เพิ่งเข้ามารับหน้าที่ศัลยแพทย์และเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางที่โรงพยาบาลเซฮวาเป็วันแรก แต่มาก็ไม่เจอหัวหน้าเลยต้องกลับก่อนซะงั้น ซึ่งผมก็กะจะไปเดินที่แผนกฉุกเฉินต่อและทันทีที่ผมมาถึงก็ดันเกิดเื่ชุลมุนขึ้น
"ขอทางด้วยครับ! ขอทางด้วย" กลุ่มผู้ชายที่แต่งตัวชุดสูทที่ลุคดูอย่างกับมาเฟียกรูเข้ามาพร้อมกับลูกน้องที่กำลังหามคนเจ็บเข้ามาด้วย
"โดนอะไรมาคะเนี่ย ว้าย! " พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้าไปแต่ก็โดนปัดออกมา
"อย่าเข้ามา พวกกูไม่ไว้ใจพวกมึงหรอก ไปตามหมอมา เดี๋ยวนี้ ไวๆสิ!" ผู้ชายคนนั้นผลักพยาบาลสาวออกไปพร้อมกับะโด้วยเสียงแข็งกร้าว
"ครับๆ ผมมาแล้วครับ เดี๋ยวยังไงขอนำคนไข้ไปเอกซเรย์เพื่อดูว่าภายในเป็ยังไงบ้างก่อนนะครับ"
"นี่แกเป็ใครอะ ห้ะ!!! ผู้ช่วยหรอ...กูดูออกนะ ที่อยากให้ไปสแกนนู่นนี่นั่นเพราะอยากเก็บค่ารักษาเพิ่มสิท่า อยากฟันร่วงสินะ!! " ทันทีที่ตานั่นพูดจบ เค้าก็ง้างมือจะตบหน้าแพทย์ประจำบ้านคนที่เข้าไปอธิบาย
*หมับ!
"เห้ย! เป็ใครมาจับแขนกูไว้เนี่ย นักเรียนแพทย์หรอ ห้ะ!!! "
"ดูไม่ออกหรอ เสื้อกาวน์แบบนี้ก็ต้องหมอสิครับ หน้าผมเด็กขนาดนั้นเลยรึไง?" ผมรีบเดินเข้าไปรั้งมือตานั่นไว้เพื่อไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้
"ปล่อยซะ! แล้วก็ไปตามหมอมา"
"ผมนี่แหละหมอ เดี๋ยวผมจะรักษาให้เอง ยังไงก็รบกวนให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องช่วยออกไปด้วยนะครับ"
"ปากดีจัง...ฟังนะ กูไม่เอาหมอเด็ก ประสบการณ์ง่อยๆมารักษาหรอกเว้ย ไปไหนก็ไปป่ะ" ลูกพี่ของพวกมาเฟียที่อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนักพูดไล่ผม ทำให้ผมโดนลากออกมาจากตรงนั้น แล้วถ้าถามว่าผมยอมมั้ย บอกเลยว่า
.
ไม่!!
"โอ้ย!! อะไรวะเนี่ย" ผมทำการบิดมือคนที่จับไหล่ผมไปด้านหลัง ตามด้วยศอกเข้าไปที่ท้อง ก่อนที่คนที่เหลือจะพุ่งเข้ามาหาผม ซึ่งผมก็ฟาดขาเข้าไปที่หน้ารวมถึงพุ่งไปแทงเข่าใส่เข้าที่อีกคน
จนกระทั่งมีคนมารัดผมไว้จากด้านหลังและขณะที่มีคนกำลังเข้ามาหาผมจากด้านหน้า ผมก็โขกหัวกลับไปใส่คนที่รัดผมอยู่ พร้อมกับเตะผ่าหมากคนข้างหน้าจนล้มลงไปเหมือดกับพื้น ผมค่อยๆจัดคอเสื้อของตัวเอง ซึ่งเมื่อพอมองกลับมาดูอีกที ผมก็ดันซัดทุกคนหมอบไปหมดแล้ว
*เพล้ง!
เสียงแก้วตกแตกเพราะหัวหน้ามาเฟียคนนั้นดันหมดสติแล้วทำแก้วตกลงพื้น จนผมต้องรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหัวหน้ามาเฟียคนนั้น
"นี่แก! ออกไปนะ อย่ามา...อั่ก!! " ขณะที่ลูกน้องอีกคนเดินเข้ามาจะลากผมออกไป ผมก็ชกเข้าท้องเค้าไปอีกทีนึง
"อยากให้เขาตายรึไง!! ฟังนะ!! ถ้าไม่อยากให้ลูกพี่ของพวกนายเป็อะไรไปมากกว่านี้ล่ะก็....ถอยไปได้ละ!" ผมตะคอกใส่พวกนั้นเสียงดังจนพวกนั้นตัดสินใจถอยออกไป
"ถ้าแกทำพลาดละก็ แก...ได้ตายแน่"
"ผมก็หวังให้ตัวเองพลาดเหมือนกัน แต่ว่าผมน่ะ...ดันเก่งซะด้วยสิ" ผมเข้าไปกระซิบก่อนจะเสยผมแล้วเดินไปยังห้องเปลี่ยนชุด พร้อมกับสั่งเ้าหน้าที่ให้เตรียมนำคนไข้เข้าห้องผ่าตัด
หน้าห้องผ่าตัดสี่ , โรงพยาบาลเซฮวา
"หมอพัค! หมอพัคครับ! ทำไมถึงจะทำเคสผ่าตัดนี้เองล่ะครับ" แพทย์ประจำบ้านคนนึงวิ่งมาหาผมด้วยท่าทางลนลาน
"ก็เห็นว่าหมอผ่าตัดประจำวอร์ดไม่อยู่ ผมก็เลยจะทำแทนไงครับ อีกอย่างผมก็มาเป็หมอที่นี่แล้วด้วย"
"แต่ห้องผ่าตัดนี้ผมจองไว้ให้หมอชาที่กำลังจะมานะครับ"
"ก็ถ้าเคสนั้นยังไม่มา ก็ไปเตรียมห้องอื่นให้เค้าสิครับ ไปทำสิ่งที่นายต้องทำเถอะ อ้อ...ช่วยติดต่อหมอซอ-แทฮวาให้ผมหน่อยสิครับ บอกว่าหมอพัคเพื่อนของเขา้าให้ช่วย...ฝากด้วยนะครับ" ผมพูดพร้อมกับตบไหล่แพทย์ประจำบ้านคนนั้นเบาๆ หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าห้องผ่าตัดทันที
ห้องผ่าตัดสอง , โรงพยาบาลเซฮวา
"ความดันปกติอยู่ในเกณฑ์ปกติ พร้อมผ่าตัดแล้วค่ะ" พยาบาลพูดรายงานสถานการณ์กับผมทันทีที่ผมมาประจำที่
"โอเคครับ ก่อนอื่นเลย...สวัสดีนะครับทุกคน ผมชื่อพัค-อูฮยอนนะ จะมาเป็ศัลยแพทย์ที่นี่วันแรก ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะ ผมจะ...เริ่มเลยนะครับ" ผมโค้งสวัสดีแล้วกล่าวทักทายทุกคน ก่อนจะเริ่มลงมือเปิดปากแผล
"เดี๋ยวก่อนสิครับ จะรีบผ่าไปไหนหล่ะ...ไม่รอผมหน่อยหรอ คุณหมอพัค-อูฮยอน" ทันทีที่ผมกำลังจะเริ่มลงมือ แทฮวาหมอที่ผมให้ไปตามมาก็เดินมาถึงทันที
"หึๆ มาช้าจังเลยนะนายอะ ขอมีดด้วยครับ" ผมเริ่มลงมีดผ่าตัดเพื่อเปิดช่องท้องทันที โดยมีแทฮวาเพื่อนของผมคอยเป็ผู้ช่วย
สี่สิบนาทีต่อมา
"ได้ข่าวว่านายซัดมาเฟียที่วอร์ดก่อนพามาผ่าตัดอีกหรอ" แทฮวาพูดขึ้นมาขณะผ่าตัด
"เพ้อเจ้อหน่า ก็แค่ลูกน้องหน่า..ว่าแต่นายเถอะ ได้ข่าวว่าสอบเข้าแพทย์เฉพาะทางผ่านแถมยังได้คะแนนสูงสุดอีก จะลุยงานเดี่ยวแทนชั้นแล้วงั้นหรอ...ขอมุมฉากด้วยครับ" ผมตอบกลับแทฮวาพร้อมกับขอเครื่องมือ
"นั่นสิ ถ้าเกิดชั้นบินเดี่ยวขึ้นมานายจะหาผู้ช่วยที่รู้ใจได้จากไหนกันนะ"
"*ฮ่าๆ ชั้นก็คงผ่าเดี่ยวโดยไม่มีผู้ช่วยมั้ง เสียดายนะเนี่ย"
"แล้วทำไมนายถึงจะมาเรียนเฉพาะทางที่นี่อะ ที่ศูนย์การแพทย์โมก็ดีอยู่แล้วนี่"
"เหตุผลนั้นนายก็น่าจะรู้นี่ ดูดเืด้วยครับ" ผมตอบคำถามของแทฮวาพร้อมกับทำการผ่าตัดไปด้วย
"นั่นสินะ...แต่เอาจริงๆแผลโดนแทงนายก็ทำเองได้นี่นา นายจะเรียกชั้นมาช่วยทำไมอะ"
"ตอนแรกก็แค่อยากเจอนายเฉยๆแหละ แต่เอาจริงๆก็อยากมีเื่จะถามด้วยต่างหากหล่ะ"
"ถาม? ถามอะไรหรอ"
"คุณหมอชา-ดงฮัน นายรู้จักมั้ย"
"อ่อ...รู้สิ หมอนั่นนะจบจากมหา'ลัยเดียวกับพวกเรานะ เป็รุ่นพี่ขาโหดเลยแหละ เ้าระเบียบที่สุด โหดที่สุด แถมยังเก่งที่สุดด้วย" แทฮวาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังสุดๆ
"ทำไมนายดูซีเรียสขนาดนั้นอะ?"
"ก็เขาน่ะมีฉายาว่าเสือชุดกาวน์เชียวนะ แถมยังสนิทกับชเว-อิลโพอีกด้วยมั้ง"
"ชเว-อิลโพ หรอ?" ผมสะอึกไปพักนึงหลังจากได้ยินชื่อนี้
"ใช่ เห็นว่าตานั่นก็มาเรียนต่อเฉพาะทางต่อยอดที่เดียวกับเราด้วยนะ นี่นาย...ไม่รู้หรอ"
"ไม่อะ ทำไมชั้นดันไม่รู้นะ...ดูดเืด้วยครับ และก็ฝากปิดปากแผลให้ทีนะ" ระหว่างที่ผมสองคยคุยกันไปพลางๆ ผมก็ได้หยุดเืที่ออกมาในช่องท้องพอดี พร้อมกับส่งงานให้แทฮวาต่อ
"อืม...ได้ๆ งานถนัดอยู่แล้ว แล้วนายรีบกลับมั้ยอะ ไปกินข้าวกันก่อนมั้ย"
"ก็ได้นะ งั้นรีบๆทำแล้วตามมาละกัน" ผมโค้งขอบคุณทุกคนแล้วเดินออกมาจากห้องผ่าตัดทันทีหลังจากที่ผ่าตัดคนไข้เรียบร้อยแล้ว
"หมอพัคครับ คือว่า..."
"โอ้ะ!? แพทย์ประจำบ้านคนเมื่อกี้นี่ นายมีอะไรหรอ"
"คือว่า...หมอชาอยากจะพบคุณก่อนที่คุณจะกลับน่ะครับ"
"งั้นหรอ...ว่าแต่นายบอกว่าหมอชามีผ่าตัดสินะ เคสเดี่ยวกับอะไรหรอ"
"เป็เคสเกี่ยวกับCerebral Aneurysm (หลอดเืโป่งพองในสมอง) น่ะครับ"
"หูย...เคสของNS (ศัลยกรรมระบบประสาท) หรอ น่าจะนานเลย ผมขอเบอร์ไว้หน่อยสิ เดี๋ยวผมจะคุยเอง"
"แต่ว่า..." แพทย์ประจำบ้านตอบผมด้วยความไม่ค่อยมั่นใจ
"เอาเบอร์มาเถอะหน่า เข้าใจมั้ย" ผมยื่นมือถือให้เ้านั่นก่อนจะที่เค้าจะพิมพ์ให้
"โอ้ะ หมอจาง มาทำไรตรงนี้อะ นี่เพื่อนผม..หมอพัค-อูฮยอนนะครับ รู้จักกันไว้หล่ะ...เดี๋ยวขอพาเพื่อนไปทานข้าวก่อนนะครับ" ระหว่างที่ผมกำลังคุยอยู่ แทฮวาก็เดินเข้ามาแทรกแล้วพาตัวพาผมไปยังโรงอาหาร
โรงอาหาร ,โรงพยาบาลเซฮวา
"ห้ะ! นี่นายไปแย่งห้องผ่าตัดหรอวะ เอาจริงดิ! "
"เบาๆดิ จะแหกปากหาพระแสงเลเซอร์อะไรหล่ะ ชั้นก็แค่ไม่รู้ระบบที่นี่ๆหว่า" แทฮวาดูเหมือนจะใมากที่ผมไปผ่าตัดในห้องที่หมอชาจองไว้
"ก็อย่างที่บอกอะ ว่าหมอชาเค้าเป็คนยังไงแถมยังชอบติคนอื่นอีกด้วย นายระวังไว้เถอะ ยิ่งนิสัยหัวชนฝาแบบนายแถมยังผ่าตัดเก่งแบบนี้ ระวังจะโดนเรียกคุยนะเว้ย"
*เสียงมือถือ
"ไม่ทันละ เค้าน่าจะตามแล้วหล่ะ ดูนี่สิ" ผมยกมือถือขึ้นมาให้ดู ซึ่งมันก็คือสายจากหมอชาที่โทรมาหาผม
"ก็รีบรับสายซะสิ! นายจะรออะไรหล่ะ"
"สวัสดีครับ พัค-อูฮยอน พูดครับผม"
"นายหมอพัค ที่เพิ่งมาใหม่ใช่มั้ย ผมบอกให้คุณรอไง ไม่ทราบว่าไปไหนห้ะ!! "
"มากินข้าวรอคุณหมอผ่าเคสเสร็จนี่แหละครับ ถ้าอยากคุยมาก ทำไมไม่มาหาผมที่โรงอาหารหล่ะ"
"สิบนาที! ผมให้เวลาคุณสิบนาที ถ้ายังมาไม่ถึง คุณได้เจอดีกับผมแน่ เข้าใจมั้ย! " หมอชาะโใส่ผม ก่อนที่จะวางสายไป
"แรงนะนั่น นายรีบไปดีกว่า เดี๋ยวจะเื่ใหญ่"
"ก็ได้ แต่ขอกินเสร็จก่อนนะ เดี๋ยวท้องจะอืดเอส"
"อูฮยอน!! นี่นายจะก่อากับรุ่นพี่เค้ารึไง โอ๊ย!!"
"นายก็รู้ดีนี่...ว่าการทำตามคำสั่งคนอื่น มันไม่ใช่สไตล์ของชั้นเอาซะเลย" ผมพูดพร้อมกับทานข้าวต่อ โดยที่แทฮวาก็ดูหัวเสียไม่ใช่น้อย
ห้องทำงาน หมอชา-ดงฮัน , โรงพยาบาลเซฮวา
*เสียงเคาะประตู
"ขอเข้าไปนะครับ"
"นี่มันครึ่งชั่วโมแล้วนะ คุณมาช้าขนาดนี้เลยหรอ" ยังไม่ทันที่ผมจะเดินเข้าไปในห้อง หมอชาก็ทักผมทันทีด้วยความไม่เป็มิตรซักเท่าไหร่
"พอดีทานข้าวอยู่น่ะครับ...ผมก็เลยมาช้า กลัวว่าท้องจะอืด...ก็เลยไม่รีบทาน"
"นี่นาย! กวนประสาทชั้นหรอ" หมอชาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเริ่มขึ้นเสียง
"เปล่าครับ ผมก็แค่รายงานความจริง แล้วตกลงเรียกผมมา...มีอะไรหรอ"
"นายน่ะ...กล้าผ่าตัด โดยที่ไม่รอคำสั่งจากพวกผมหรอ"
"หมายถึงที่ผมทำไปหรอ...ก็แน่นอนสิครับ ถ้าผมไม่ทำคนไข้ก็คงเป็อันตราย ไม่ก็คงตายคาห้องฉุกเฉินไปแล้ว"
"แต่นายไม่ยอมทำการเอกซเรย์าแ แล้วทำการผ่าตัดอะนะ นายรู้หรอว่านายจะผ่าตัดถูกจุดน่ะ!"
"แล้วได้ดูผลลัพธ์รึยังอะครับ คนไข้ก็พ้นขีดอันตราย ผมน่ะเคยเห็นเคสแบบนี้มามากแล้วนะครับ มันไม่ยากหรอกครับที่จะคาดการณ์ได้หน่ะ!" ผมรีบพูดอธิบายเหตุผลทั้งหมด
"อ่อ...แปลว่านาย อยากจะอวดดีใช่มะ ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน อ่อ...สุดยอดเลยแหะ นี่นาย! กล้าดียังไง!" ขณะที่หมอชากำลังข่มผม เค้าก็ได้เอานิ้วชี้ใส่หน้าผม ผมเลยเผลอตบมือของเขาลง
"เปล่าเลยครับ! ผมไม่ได้อยากจะอวดดี ผมแค่...อยากจะทำในสิ่งที่ผมคิดว่าควรทำ แล้วถ้าคุณคิดว่าผมทำเกินกว่าเหตุ การประชุมของแผนกในอีกสองวันนี้ คุณก็แยงเื่นี้ไปซะสิ แล้วจะได้รู้ว่าผมผิดมั้ย...ลาหล่ะครับ!" ผมโค้งและเดินออกจากห้องทันที ปล่อยให้หมอชายืนหัวร้อนอยู่ตรงนั้น จนเผลอชนหมอที่เดินสวนเข้ามา
"โอ๊ย! ทำไมเดินไม่ดูทางอะ มีตาเอาไว้ทำอะไรวะ"
"ขอโทษครับ พอดีรีบไปหน่อย" ผมรีบพูดขอโทษก่อนจะเดินออกไป
"เดี๋ยว! พัค-อูฮยอนหรอ"
"ชเว-อิลโพ? " ผมหันหลังกลับไปตอบ
"นายเป็หมอที่นี่หรอ ทำไมไม่เห็นจะรู้เลย เดี๋ยวนะ...นายเป็เฟลโล่ (แพทย์เฉพาะทางต่อยอด) หรอ"
"เปล่าหรอก แค่อยู่ใน่การสอบหน่ะ ไม่เจอกันนาน กี่ปีแล้วนะ...สายตาที่คอยถากถางคนอื่นแบบนั้นยังไม่หายไปอีกหรอ"
"ก็ต้องแบบนั้นสิ คิดว่านายยังเป็พวกอินเทิร์น (แพทย์ใช้ทุน) อยู่อะนะ" อิลโพพูดพร้อมกับหลุดหัวเราะมาเล็กๆ
"ก็นะ สายตานายมันตัดสินได้แค่นั้นแหละ อยู่โรงพยาบาลแล้วนี่ ใช้สิทธิรักษาของแพทย์ไปหาจักษุแพทย์ (แผนกเกี่ยวกับตา) หน่อยสิ ไปละนะ" หลังจากที่ผมพูดจบ ผมก็รีบเดินออกมา
"ถ้าไม่ใช่เพราะนาย อาจารย์บยอนก็คงไม่หายไป" อิลโพพูดทิ้งท้ายก่อนที่ผมจะเดินออกมา เพราะผมงั้นหรอ ทำไมไอ้บ้านั่นต้องพูดอะไรแบบนั้นมาย้ำให้ผมรู้สึกผิดด้วย
แปดปีก่อน
โรงเรียนมัธยมโมกรุงโซล , เกาหลีใต้
เวลาเที่ยงวัน
"ยังไงผมก็เอาเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้หรอกครับ ดูสิ...แผลที่หน้าน่ะ แค่ดูก็รู้ว่าเป็ฝ่ายเริ่มก่อน ยังไงช่วยรบกวนเขียนใบลาออกด้วยนะครับ อย่าให้ทางเราต้องบังคับไล่ออกเลย" ครูฝ่ายปกครองพูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นเอกสารให้ผม
"ยังไงก็ขอให้คุณครูคิดใหม่อีกทีนะครับ ยังไงผมจะอบรมให้ดีเลย...รบกวนด้วยนะครับ"
"พอเถอะอา...เค้าจะไล่ออกหรือบังคับออก ยังไงก็ต้องออกอยู่ดี แค่เซ็นก็จบแล้วใช่มะ" ผมพูดกับอาพร้อมกับเซ็นใบลาออกให้มันจบๆไปและดึงคุณอาออกมาจากห้องพักครู
"นี่แกบ้าไปแล้วรึไง! คิดจะทำตัวแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ห้ะ!!! "
"เค้าไล่แล้ว...ก็ดีแล้วหน่า ไม่ต้องเสียเวลาอ้อนวอนหรอก พาผมกลับบ้านเถอะ! เหนื่อยจะบ้าแล้วเนี่ย"
*เพี้ยะ!
คุณอาเดินเข้ามาตบผมอย่างเหลืออด จนคนแถวนั้นหันมามองกันเป็ตาเดียว
"จะบอกให้นะ! ว่าถ้าพ่อแม่แกไม่ตายแล้วไม่ทิ้งสมบัติไว้ให้!! ชั้นคงไม่ตั้งใจเลี้ยงแกหรอก ชิ!! คนอย่างแก...จะทำอะไรได้ ห้ะ!! "
"งั้นหรอ! อาก็คงอยากจะเอาเงินประกันไปใช้จนตัวสั่น...แต่ติดที่ว่าเงินมันเบิกได้ยากมากๆสินะ ทุกวันนี้ใครเกาะใครกันแน่วะ" ผมพุ่งเข้าผลักคุณอาจนล้มไปกับพื้นด้วยความโมโห
จากนั้นผมก็วิ่งหนีออกจากตรงนั้น คนโดยรอบเริ่มมองผมเป็ตัวปัญหาอย่างที่เคยถูกมอง ผมมันคือแกะดำในสังคมที่ไม่ได้รับการยอมรับ แกะดำที่เป็เป้าให้สังคมรุมกระชากทึ้งเนื้อไป ไม่มีใครที่จะปกป้องผมได้นอกจากตัวเอง ใครอยากจะไปอยู่วะ บ้านแบบนั้น สนใจลูกตัวเองมากกว่าผม! สนใจทุกอย่างนอกจากผม! เงินประกันโง่ๆนั่น ถ้าไม่มีมัน! พวกเค้าก็คงไม่สนใจผมสินะ แม่งเอ้ย! ผมวิ่งไปร้องไห้ไปพร้อมกับที่นึกตัดพ้อตัวเอง
่ค่ำ
ย่านฮงแด
*เสียงท้องร้อง
ั้แ่ผมหนีคุณอาออกมาผมก็เดินมาเรื่อยๆ และรู้สึกตัวอีกทีผมก็ดันมาโผล่ที่นี่จนได้ แถมยังดูโง่สุดๆไปด้วย ข้าวก็ยังไม่ได้กินอีก
"โอ่ย นี่มันพัค-อูฮยอน นี่หว่า"
"ใครวะ ไอ้จืดเนี่ยอะหรอ"
"ใช่ คนที่มันมีเื่กับกูวันนี้ไง แต่ดันโดนไล่ออก โคตรสมเพชมันเลยหว่ะ ฮ่าๆ" เสียงสบถนักเรียนกลุ่มนึงดังมาจากด้านหลังผม
"นี่พวกนาย พูดถึงชั้นอยู่หรอ ห้ะ!! "
"ก็ไม่นะ หรือว่านายเป็ไอ้กากอะ จะรับไปก็ได้นะ ฮ่าๆ"
"พวกมึงนี่! ถ้าไม่ได้แดกตีนแทนข้าว คงไม่หยุดพูดสินะ" ผมโมโหจัดเพราะไม่ชอบที่โดนหยาม บวกกับว่าผมยังไม่ได้กินข้าวด้วย และคุณผู้อ่านเดาออกใช่มั้ยครับ ว่ามันจะเป็ยังไง...ใช่แล้วครับ
สถานีตำรวจ
"นี่นาย...ออกมาได้แล้ว ผู้ปกครองมารับแล้ว" นายตำรวจคนนึงเดินมาเรียกนักเรียนคนนึงออกไป...แต่ไม่ใช่ผม
"ไปก่อนนะ ไอ้ขี้คุก"
"ย่าห์!! ยังไม่จบรึไงห้ะ" ผมโมโหและทุบประตูใส่ไอ้นักเลงนั่น ก่อนที่มันจะรีบวิ่งออกไป
"นาย! ยังไม่เข็ดรึไง อยากติดคุกมากหรอ เมื่อไหร่อานายจะมาประกันตัวห้ะ!?"
"ไม่มาหรอก เค้าคงทิ้งผมแล้วกล่ะ นี่...จ่ายให้ตัวเองออกไปเท่าไหร่อะ ผมมีตังนะ"
"รู้หน่า แต่นายต้องมีคนมาประกันตัว เอาเป็ว่าคืนนี้นอนนี่ไปก่อนละกัน พรุ่งนี้ก็ได้ปล่อยตัวละ" นายตำรวจพูดพร้อมกับเอาผ้าห่มมาให้ ก็ตามนั้นแหละครับคุณผู้อ่าน ทำไมชีวิตผมแม่งรันทดจังวะเนี่ย
สามชั่วโมงต่อมา
"ไอ้หนู! ไอ้หนู! ตื่นได้แล้ว มีคนมาประกันตัวแล้ว"
"ห้ะ! ว่าไงนะครับ" ผมพูดด้วยความงัวเงียเพราะเพิ่งหลับไปได้พักนึงแล้ว
"ออกมาได้แล้ว มีผู้ปกครองมารับแล้ว"
"ใครอะ คุณอาหรอ? จริงดิ" ผมรีบเดินออกจากห้องขังแล้วตรงไปยังหน้าเคาท์เตอร์ แต่ก็ไม่พบคุณอา เจอแต่คุณยายคนนึงยืนจ้องผมอยู่ด้วยท่าทางแปลกๆอย่างกับจะร้องไห้ออกมา
"นี่คุณยาย...เป็อะไรรึเปล่าครับ คุณตำรวจ!...อาผมอยู่ไหนอะ"
"เธอคือ...พัค-อูฮยอน ลูกของโบมีใช่มั้ย"
"ใช่ครับ? แล้วคุณรู้จักชื่อแม่ผมได้ไงอะ คุณเป็ใครหรอครับ"
"ตายแล้ว! นี่ทำไมตัวผอมแบบนี้หล่ะ แล้วทำไมถึงมีแผลแบบนี้ พวกเขาเลี้ยงแกแบบไหนกันเนี่ย หิวมั้ย...กินข้าวก่อนมั้ย" คุณยายคนนั้นพูดทั้งน้ำตา พร้อมกับลูบไปตามตัวผม
"โทษนะครับ คุณเป็ใครอะ...ตอบผมมาก่อนสิ ทำไมร้องไห้ออกมาหล่ะ"
"ยายแกชื่อ จอง-มาซิม นายไม่รู้จักหรอกหรอ ไอ้เด็กคนนี้ โอ๊ะ!" ขณะนั้นคุณตำรวจก็เดินเข้ามาจะตีผม แต่ผมก็หยุดไว้ได้และหันไปคุยกับคุณยาย
"นามสกุลจอง แปลว่าเป็แม่ของแม่ผมสินะ คุณคือ...คุณยายของผมหรอ?"
ร้านอาหารข้างสถานีตำรวจ
"ค่อยๆกินสิ หิวขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมพวกเค้าเลี้ยงแกแบบนี้อะ ห้ะ!! " คุณยายดุผมเบาๆเพราะผมดันตักข้าวเข้าปากเสียงดังแถมยังยัดอะไรต่างๆนาๆเข้าปากแบบไม่สนใจใคร จนคนทั้งร้านหันมามอง
"อ่า-อู้ด-อึ๋ง-เอย (อย่าพูดถึงเลย) อึ้บ...ไม่อยากรู้เห็นอะไรทั้งนั้นอะ"
"โดนไล่ออกจากโรงเรียนมาแล้วสินะ"
"ถามทำไมอะ จะอยากรู้ไปเพื่อ! คิดจะมาเ้ากี้เ้าการอะไรผมอีกหรอ" ผมวางช้อนทันทีเพราะหงุดหงิดที่โดนถามไม่เลิก
"ก็เพราะชั้นเป็ยายแกไงหล่ะ! ยังไงก็เถอะ...เดี๋ยวแกกลับไปบ้านอาแกซะ"
"กลับไปทำไม! ไม่กลับไปหรอก ใครจะไปอยากอยู่กับคนพวกนั้นอะ"
"หมายถึงกลับไปเก็บของ แล้วก็...ย้ายไปอยู่กับชั้น"
"เมื่อกี้...ว่ายังไงนะ จะย้ายไปที่ไหนนะ" ผมพูดไม่ออกหลังจากที่คุณยายจะพาผมไปด้วย
"ได้ยินชัดแล้วนี่ รีบกินซะ...ยิ่งช้าจะรีบยิ่งถึงดึกนะ"
"เดี๋ยวก่อน! จะย้ายไปเมืองไหนอะ...ไกลจากที่นี่มั้ย"
"แทจอน ไกลไปหรอ"
"เปล่า...ไกลๆอะดีแล้ว ผมจะได้
.
มีชีวิตของผมสักที"
เคสที่1 จบลงแล้ว
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ
ฝากกดติดตาม+กดไลค์ด้วยนะครับ
ติดตามข่าวสารการอัพเดทได้ที่
IG : Pha_eng_ogars
2K
