เทพยุทธ์แห่งนภาธรรม

ตอนที่ 58 : การอนุมานที่สมบูรณ์แบบ

        รันฟงเทียนจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของผู้อาวุโสฟางสุ่ยที่ทอประกาย ก็พลันเข้าใจทันทีว่า แท้จริงแล้วชายชราผู้นี้ตั้งใจวางกับดักเอาไว้ นั่นก็เพราะชายชราอาจคิดว่า ไม่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเฉลียวฉลาดรอบรู้สักสักเพียงใด คงไม่สามารถสืบค้นความจริงได้อย่างรวดเร็วแน่นอน จิ้งจอกเฒ่าผู้นี้เพียงต้องการบีบบังคับเขาเพื่อรับเชี่ยอิงอิงไปเป็นลูกศิษย์ให้จงได้นั่นเอง ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม

        "ดีมาก!!! ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์บังอาจใช้ลูกไม้ตื้นๆ กับข้าผู้นี้แล้วเราจะได้เห็นดีกัน คิดจะแย่งน้องอิงอิงไปจากข้าหรือ ฝันไปเถอะ" ชายหนุ่มคำรามในลำคอพร้อมเผยรอยยิ้มชั่วร้าย

        ผู้อาวุโสฟางสุ่ย พลันสังเกตเห็นสายตาของรันฟงเทียนที่จ้องเขม็งมายังตนเช่นนั้น ก็เริ่มรู้สึกว่าไอ้เด็กเวรนี่มันอาจจะค้นพบแรงจูงใจในการตั้งคำถามของเขาเข้าให้แล้วอย่างแน่นอน เขาจึงทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเมินเฉยเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน และเฝ้ารอคอยคำตอบจากชายหนุ่มอย่างอดทน

        “อะแฮ่ม!!! ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย พลังปราณของท่านเริ่มเสื่อมถอยลงไปเมื่อ 2 ถึง 3 ปีก่อน ถ้างั้นข้าขอถามท่านได้หรือไม่ว่าก่อนหน้าจะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าว ท่านเพิ่งตบแต่งหรือใช้ชีวิตอยู่กินกันฉันสามีภรรยา กับหญิงสาวอายุระหว่าง 20 ถึง 25 ปีใช่หรือไม่” รันฟงเทียนเอ่ยถาม

        “หืม... ใช่แล้วข้าเพิ่งแต่งภรรยาลำดับที่ 52 เมื่อสามปีก่อน นางอายุ 22 ปี แล้วมันเกี่ยวอันใดักับเรื่องนี้กันเล่า หรือเจ้าคิดว่านางวางยาพิษข้าอย่างนั้นหรือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะถือได้ว่านางนั้นจงรักภักดีกับข้าอย่างที่สุด ข้าสัมผัสได้ถึงความรักและความจริงใจที่นางมีต่อข้า... ในช่วงเวลาที่ข้าอยู่ใกล้ชิดกับนาง ข้าเฝ้ามองและตรวจสอบนางอย่างถี่ถ้วนแล้ว เจ้าอย่าได้มาปรักปรำให้ร้ายภรรยาของข้าเชียวนะเจ้าเด็กตัวเหม็น”

        ผู้อาวุโสฟางสุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เนื่องด้วยภรรยาลำดับที่ 52 คนนี้เป็นหญิงสาวที่เขาทั้งรักและดูแลเอาใจใส่นางมากที่สุด เขาจึงเชื่อมั่นในตัวตนของนางอย่างสุดหัวใจ

        รันฟงเทียนพยักหน้ารับพร้อมสอบถามต่อทันที

        “อืม... เช่นนั้นถ้าข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ นางต้องเป็นผู้ที่มีจิตวิญญาณคู่ หนึ่งในนั้นคือหงส์เพลิง อีกหนึ่งคงเป็นธาตุพฤกษาถูกต้องหรือไม่ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย”

        ผู้อาวุโสเริ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำตอบของรันฟงเทียน นั่นก็เพราะตัวเขาเองไม่ใช่คนโง่เขลา จึงครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะก่อนเอ่ยตอบกลับไปว่า

        “อืม... ถูกต้อง แล้วมันมีปัญหาอย่างไรล่ะ???”

        “เอ่อ... ท่านผู้อาวุโสแน่ใจหรือที่จะให้ข้าคาดเดาต่อแล้วบอกกล่าวท่าน ณ ที่แห่งนี้” รันฟงเทียนมองผู้อาวุโสฟางสุ่ยด้วยแววตาใสซื่อ

        “อย่าได้ลีลาให้มากความเจ้าเด็กเหลือขอ ข้าฟางสุ่ยทำอะไรเปิดเผยตรงไปตรงมาไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังต่อสาธารณชน”

        รันฟงเทียนพยักหน้า กระแอมแล้วยิ้มเบาๆ พร้อมกล่าวต่ออย่างรวดเร็วว่า

        “เอางั้นก็ได้... อะแฮ่ม!!! ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย... ภายในหนึ่งสัปดาห์ท่านต้องอาศัยอยู่ในเรือนของนางอย่างน้อยสามวันใช่หรือไม่”

        “ใช่!!! แท้จริงแล้วหากข้าไม่ได้เดินทางไปทำภารกิจอันใด ก็มักจะเรียกนางมาคอยปรนนิบัติข้างกายข้าตลอดเวลา เพราะทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับนางข้าจะรู้สึกจิตใจสงบ” ผู้อาวุโสฟางสุ่ยกล่าวตอบอย่างรวดเร็ว

        “เอ่อ... วันที่ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ยอาศัยอยู่กับนาง ท่านคงมีเพศสัมพันธ์กับนางอย่างน้อย 3 ครั้งต่อวันใช่หรือไม่”

        กลุ่มฝูงชนที่ได้ยินคำถามของรันฟงเทียน พลันหันขวับไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งยังพร้อมใจกันมองหน้าของผู้อาวุโสฟางสุ่ยอย่างตั้งใจ

        ด้วยคำถามที่น่าละอายเช่นนี้จากรันฟงเทียน พร้อมกับสายตาอันแปลกประหลาดของฝูงชน ทำให้ใบหน้าของผู้อาวุโสฟางสุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำในฉับพลัน เขาไม่ได้กล่าวอันใดออกมาเพียงแค่ยืนนิ่งอึ้งอยู่เสียครู่ใหญ่ จนในที่สุดก็ต้องกล้ำกลืน ฝืนทนต่อสู้กับความอับอาย ถอนหายใจเฮือกและพยักหน้ายอมรับ

        “เฮ้ย!!! ข้าเพิ่งเข้าใจคำกล่าวจากโบร่ำโบราณที่ว่า ถ้าแค่มีใจสู้ อายุก็จะไม่เป็นอุปสรรคต่อเรื่องบนเตียง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

        “ใช่แล้ว... ข้าชักอยากจะเห็นรูปโฉมของนางเสียแล้วสิ”

        “ข้าว่านางจะต้องมีรูปร่างหน้าตางดงามราวเทพธิดาอย่างแน่นอน”

        เมื่อได้รับฟังคำยืนยันจากผู้อาวุโสฟางสุ่ยแล้ว ฝูงชนต่างพากันระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเมามันจนลืมไปเสียแล้วว่า บุคคลที่กำลังถูกพาดพิงอยู่นั้นคือภรรยาสุดรักสุดหวงของผู้ตรวจการณ์จักรวรรดิเมฆาปราณแห่งนี้

        รันฟงเทียนพลันเห็นกิริยาทีท่าของผู้อาวุโสฟางสุ่ยที่กำลังอับอายต่อหน้าฝูงชน จนใกล้จะระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มทีแล้ว เขาเริ่มอมยิ้มและคิดขึ้นในใจว่า เป็นยังไงล่ะไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์!!! นี่คือผลกรรมของเจ้าที่คิดจะแย่งชิงน้องสาวของข้าไป

        ก่อนที่ผู้อาวุโสฟางสุ่ยจะสติขาดผึงที่ต้องฝืนทนเพราะความอับอายต่อหน้าธารกำนัล ชายหนุ่มจึงคิดว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้อาจสติแตกจนควบคุมตัวเองไม่ได้และเกิดอาละวาดขึ้นมาอย่างแน่นอน ซึ่งจะทำให้เรื่องราวยิ่งวุ่นวายใหญ่โตจนยากที่จะยับยั้งได้ เขาจึงเร่งกล่าวขัดอารมณ์ของฝูงชนทันที

        “อืม... ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนั้นจริงๆ แสดงว่าภรรยาคนที่ 52 ของท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ยก็คือคนร้ายตัวจริงที่แอบวางยาพิษอย่างมิผิดแล้วล่ะ”

        ทันใดนั้นเอง ผู้อาวุโสฟางสุ่ยเลิกคิ้วขึ้นสูงใบหน้าแดงก่ำ อารมณ์เดือดปุดๆ เมื่อถูกตอกย้ำข้อกล่าวหาว่าภรรยาสุดที่รักของตนเป็นผู้ร้ายตัวจริง เขาไม่อาจยอมรับความจริงที่ชายหนุ่มกล่าวออกมา มันจะเป็นไปได้อย่างไร นางทั้งแสนดีและอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะทนสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่ไหว เสียงของชายหนุ่มก็พลันดังขึ้นอีกครั้ง

        “ใจเย็น ๆ ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย โปรดตั้งใจฟังสิ่งที่ข้าจะเอ่ยแก่ท่านให้จบเสียก่อน แล้วค่อยระเบิดโทสะก็ยังไม่สาย”

        “ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย ท่านเคยสังเกตบ้างหรือไม่ ว่าระดับพลังยุทธของภรรยาสุดที่รักของท่าน ภายในช่วงสองถึงสามปีมานี้ถึงเพิ่มขึ้นรวดเร็วมากกว่าปกติ”

        ผู้อาวุโสฟางสุ่ยที่ได้ยินดังนั้น ถึงกับยืนตะลึงหน้าตึงดวงตาแข็งค้างพร้อมทั้งพึมพำออกมาว่า

        “หรือว่า...”

        รันฟงเทียนยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพยักหน้าพร้อมเอ่ยต่อ

        “ใช่แล้ว... ไม่เพียงแต่นางจะวางยาพิษสลายจิตกับท่านผู้อาวุโส เพื่อทำให้พลังปราณของท่านเกิดอาการสับสนปั่นป่วนและอ่อนแรงเท่านั้น แต่นางถึงกับใช้โอสถจิตสงบปราณกับตัวนางเองอีกด้วย”

        "สรรพคุณของโอสถจิตสงบปราณนั้นมีความคล้ายคลึงกับโอสถท้าปฐพี ซึ่งก็คือ ช่วยรักษาความเสถียรของจิตวิญญาณ เพียงแต่ผลการออกฤทธิ์ของมันจะต่ำกว่าโอสถท้าปฐพี และมันยังมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถช่วยทำให้การรวบรวมพลังปราณนั้นง่ายดายมากขึ้นด้วย หากว่าใช้ติดต่อกันเป็นเวลามากกว่าเจ็ดวัน ร่างกายของคนผู้นั้นจะส่งกลิ่นหอมหวานดั่งลูกกวาด ซึ่งถ้าผู้ที่มีสภาวะของพลังปราณปั่นป่วนสูดดมกลิ่นดังกล่าวเข้าไปจะทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศขึ้นได้”

        “ซึ่งทุกครั้งเมื่อท่านใกล้ชิดกับนาง ท่านคงจะได้รับรู้ถึงกลิ่นจากกายของนางที่คล้ายกับกลิ่นของลูกกวาด และยิ่งสูดดมเข้าไปมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้รู้สึกสดชื่นมากขึ้นเท่านั้น แถมยังมีฤทธิ์กระตุ้นความอยากเรื่องชายหญิงให้เพิ่มขึ้นอีกด้วย”

        “ถ้าข้าเดาไม่ผิด… เหตุผลที่ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ยอยู่กับนาง แล้วรู้สึกว่าจิตใจของตนสงบยิ่ง แท้จริงแล้วความรู้สึกนี้มักเกิดขึ้นหลังเสร็จกิจการมีเพศสัมพันธ์ใช่หรือไม่ ซึ่งอาการจิตใจสงบดังกล่าวเกิดจากพลังปราณที่มีความผันผวนผิดปกติแล้วถูกทำให้กลับเข้าสู่สภาวะสมดุล และมันก็สอดคล้องกับอาการของผู้ถูกพิษสลายจิต ซึ่งแรงกดดันหรือพลังปราณของคนผู้นั้นจะมีความผันผวนไล่เรียงกันสามระดับขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา"

        "ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่ได้อยู่ด้วยกัน ท่านต้องมีเพศสัมพันธ์กับนางอย่างน้อย 3 ครั้งต่อวัน นางทำเช่นนั้นก็เพื่อปรับความผันผวนของพลังปราณทั้ง 3 ระดับของท่านให้คงที่นั้นเอง ยิ่งจิตวิญญาณหงส์เพลิงของนางมีส่วนสำคัญในการช่วยขยายผลของกลิ่นลูกกวาดจากร่างให้น่าถวิลหามากขึ้นไปอีก ส่วนจิตวิญญาณธาตุไม้ของนางจะช่วยรักษาความคงทนระหว่างกิจกรรม ทำให้ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยสามารถสานสัมพันธ์กันได้อย่างต่อเนื่อง" 

        "ในแต่ละครั้งที่มีเพศสัมพันธ์กันนั้น นางจะดูดซับพลังปราณที่รั่วไหลของท่านผู้อาวุโสเข้าสู่ร่างของนาง แล้วใช้คุณสมบัติพิเศษของโอสถจิตสงบปราณเพื่อรวบรวมและหล่อหลอมปราณเป็นของตนเอง ช่างเป็นแผนการที่แยบยล ทั้งฉลาดและชั่วร้ายยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว อีกทั้งยังสามารถปกปิดอาการพิษสลายจิตของท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ยเอาไว้ได้ แถมสามารถเพิ่มระดับพลังยุทธของตนอีกด้วย”

        “ทว่าข้าไม่อาจทราบถึงแรงจูงใจที่แท้จริงของนาง ในการวางยาพิษสลายจิตแก่ท่านผู้อาวุโสได้ แต่ที่แน่นอนก็คือ ยิ่งท่านมีเพศสัมพันธ์กับนางมากเท่าไร่ นางก็ยิ่งฝึกฝนและกล้าแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ท่านผู้อาวุโสมีข้อสงสัยอันใดในคำกล่าวของข้าอีกหรือไม่”

        เมื่อผู้อาวุโสฟางสุ่ยได้ฟังคำอธิบายทั้งหมดแววตาของเขาเริ่มคมเข้มขึ้น เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มอยู่ครู่ใหญ่ พร้อมทั้งเริ่มคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านตลอดระยะเวลาที่เขาใช้ชีวิตคู่อยู่กินกับภรรยาคนที่ 52 เพื่อเอามาโต้แย้งกับชายหนุ่ม แต่ท้ายที่สุดเขาก็ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ทำให้ใบหน้าของเขาดูมืดมนอนธการนักเหมือนแก่ชราลงไปอีกสิบปี พร้อมทั้งกล่าวขึ้นว่า

        “เจ้าเด็กตัวเหม็น หลังจากคิดใคร่ครวญด้วยสติสัมปชัญญะอย่างถี่ถ้วนแล้ว ข้าก็ไม่อาจสรรหาคำใดมาลบล้างข้อสันนิษฐานทั้งหมดที่เจ้ากล่าวออกมาได้เลย เฮ้อ...”

        “แล้วเจ้ารู้ถึงวิธีการรักษาพิษสลายจิตของข้าจริงๆ อย่างนั้นหรือ”

        รันฟงเทียนยกกำปั้นขึ้นมาทุบลงบนหน้าอกของเขา พร้อมกับทั้งแสดงสีหน้าจริงจัง

        “อืม... ทุกอย่างที่ข้านั้นเคยกล่าวออกไป ล้วนแล้วแต่เป็นความสัตย์จริงทั้งสิ้น ข้าสามารถรักษาพิษสลายจิตของท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ยได้อย่างแน่นอน”

        “ดีมาก!!! ดีมาก!!! เจ้าเด็กตัวเหม็น หากเจ้าทำได้จริงอย่างที่กล่าว ข้าก็จะรักษาสัจจะของข้าเช่นเดียวกัน” ผู้อาวุโสฟางสุ่ยเอ่ยออกมาด้วยทีท่าที่อ่อนแรง

        “เดี๋ยวก่อน!!! ท่านผู้อาวุโสฟางสุ่ย... ท่านเชื่อเจ้าเด็กจอมหลอกลวงเช่นมันจริงหรือ จากที่ข้าได้ฟังเรื่องราวมาทั้งหมด ยังมีข้อบกพร่องอยู่ด้วยกันหลายต่อหลายจุด อย่างเช่น เหตุใดเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้ถึงรู้ได้ว่าท่านถูกพิษอย่างไร บางทีเขาอาจอนุมานเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาจากโอสถท้าปฐพีที่ข้าเอ่ยออกไปก็เป็นได้”

        เสียงที่ดังขัดขึ้นมาได้ทำลายบรรยากาศทั้งหมดในตอนนั้น มันคือเสียงของเฉาฉิ่วที่กล่าวออกมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน

        รันฟงเทียนเพียงแค่หันไปเหลือบมองชายวัยกลางคนผู้นั้นด้วยหางตาแล้วเอ่ยขึ้นว่า

        “เจ้าแพทย์เถื่อนอย่าคิดว่าผู้อื่นจะโง่งมเหมือนเช่นเจ้าสิ หากเจ้าอยากรู้เหตุผลจริงๆ ข้าจะบอกให้ก็ได้ เพราะว่าข้านั้นฉลาดมากกว่าเจ้าหลายเท่ายังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”