ภูตะวันตามประกบร่างเล็กบนเตียงที่กำลังถอยหนีเขาด้วยความกลัว คนตัวโตยิ่งได้ใจเข้าทาบทับเธอด้วยร่างที่ใหญ่กว่าแล้วทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเธอจนจมฟูก แถมยังซุกไซร้ใช้ฟันกัดเม้มต้นคอและปากของเธอจนเืซึม เธอเจ็บ เจ็บทั้งกายและเจ็บทั้งใจ "คุณภู อย่าทำอะไรหนึ่งเลยนะคะ ฮือ หนึ่งเจ็บ หนึ่งจะไม่ทำอีกแล้ว"พูดเมื่อเขายังซุกไซร้อยู่ที่ลำคอของเธอ พยายามขอร้องเพื่อให้เขาหยุดการ กระทำนี้สักที ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยจะฟังที่เธอขอร้องเลยสักครั้ง แต่เธอก็ยังหวัง
"เงียบ!" ภูตะวันเงยหน้าขึ้นจากต้นคอของคนร่างเล็กที่นอนสะอึกสะอื้นแล้วตะคอกใส่เธอสุดแรงจนเธอผวาไปทั้งตัวเพียงเพราะรู้สึกรำคาญที่เธอเอาแต่ร้องไห้และขอให้เขาหยุด
"ฮึก ฮือ..."
"ฉันบอกให้เงียบไง ดารกา!"
ภูตะวันที่กำลังอารมณ์เสียอย่างมากจับปลายคางมนของดารกาบีบสุดแรงแล้วกดจูบด้วยอารมณ์โทสะจนเธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเืที่กำลังคละคลุ้งในโพรงปากของเธอ น้ำตาของเธอไหลซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เขาก็ไม่เคยสนใจ เขาสนใจเพียงแค่ร่างของเธอ กลีบปากหนายังวนอยู่กับกลีบปากบางเพียงแค่ลดความรุนแรงลง มือข้างหนึ่งจับกุมแขนสองข้างของดารกาไว้เหนือศีรษะ ขณะที่อีกข้างนวดเฟ้นอยู่กับอกอวบแล้วจูบหอมซอนไซเลื่อนลงไปเรื่อยๆ จนทนอารมณ์อยากต่อไปไม่ไหว
เสื้อผ้าของดารกาถูกเขาดึงทิ้งอย่างไม่ไยดี ไม่กลัวว่าเธอจะเจ็บมากแค่ไหน เขาถอดเข็มขัดและกางเกงของเขาออกอย่างรวดเร็วและง่ายดายและไม่ลืมที่จะเปิดเอาซองถุงยางในลิ้นชักมาสวมใส่ก่อนที่จะกดเข้าไปในร่างสาวมิดด้ามรวดเร็วจนเธอจุกไปทั้งช่องท้อง เขาทำรุนแรงกับเธอ ไม่สนความรู้สึกของเธอ ไม่สนใจเสียงร้องที่เ็ปทรมานและน้ำตาของเธอที่เกิดจากการกระทำของเขา
"คุณภูคะ ได้โปรด อย่าทำหนึ่ง หนึ่งเจ็บ อา ฮึก"
แต่ยิ่งได้ยินเสียงเธอความรุนแรงกลับยิ่งทวีคูณ ร่างทั้งร่างของภูตะวันโถมใส่เข้าหาร่างเล็กที่หวีดร้องด้วยความทรมานอยู่ใต้ร่างเขา เมื่อคนตัวเล็กทำอะไรไม่ได้จึงต้องนอนเฉยๆให้เขาทำไป เธอเอียงหน้าซบลงฟูกเพื่อกักเก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมาให้เขาได้ยินแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อเขาทำให้เธอทรมานแทบจะขาดใจ
เมื่อเขาเสร็จสมดั่งใจก็ทิ้งร่างเธอให้นอนกล้ำกลืนอยู่บนเตียงกว้าง เธอเจ็บบริเวณท้องเป็อย่างมาก แต่เขาหาได้สนใจไม่ จนเขาเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำเสร็จแล้วออกมายังเห็นเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าดูซีดเซียว
"หนึ่ง หนึ่ง! ยัยหนึ่งตื่น อย่าสำออยให้มาก" ภูตะวันเรียกเธอเสียงดังจนคนที่เพิ่งจะหลับตาลงต้องตื่นขึ้นมา
"คุณภูมีอะไรหรือเปล่าคะ" ถามด้วยเสียงที่อ่อนล้าเต็มที
"ฉันอยากได้กาแฟ ไปชงมาให้ฉันหน่อย"
"ค่ะ"
แม้จะเหนื่อยล้าและเจ็บสักแค่ไหนเธอก็ยังต้องรีบลุกและไปทำตามคำสั่งของเขา เธอรู้หน้าที่ตัวเองดี และเธอก็ไม่ได้โกรธเขาด้วยเพราะตัวเองทำให้เขาโกรธจริงๆ เธอขัดคำสั่งเขาออกไปข้างนอกเอง แต่เธอก็ยังแอบหวังว่าสักวันเขาจะใจดีและเข้าใจเธอทุกอย่างเหมือนคุณครูของเธอในอดีต
"เอาเสื้อที่ฉันใส่มาไปซักให้ด้วย"สั่งเสียงห้วนเมื่อดารกายกกาแฟมาให้บนห้อง พอสั่งเสร็จเขาก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป ส่วนเธอก็ทำงานของตัวเองไปแทนที่จะได้นอนพักสักครู่หลังเสร็จาบนเตียงกว้างที่เธอเป็ฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
#เพราะมันคือบทลงโทษที่เธอกล้าขัดคำสั่งของเขา ผู้ซึ่งเป็เสมือนเ้าชีวิตของเธอ#
1K
