เฉินจุนเป่านำขบวนคณะทูตเข้ามาถึงในเขตวังหลวง เหล่าทหารก็นำเครื่องของบรรณาการเข้ามาวางกลางท้องพระโรงซึ่งมีหวังเสิ่นนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ในขณะที่จุดเป่ากำลังจะเดินกลับไปที่จวนของตนเพราะเข้าใจว่าหมดธุระของตนเเล้ว ตนก็ควรจะกลับไปถูกกักบริเวณเช่นเดิม เเต่ทว่า
"ช้าก่อน..นั่นเ้าจะไปไหนจุนเป่า?"
"ลูกคิดว่าตอนนี้ลูกถูกสั่งกักบริเวณอยู่ เมื่อหมดธุระแล้ว ลูกก็ควรจะกลับไปที่จวนเช่นเดิมพะยะค่ะ"
"เ้าอยู่นี่แหละ ข้าจะได้ถือโอกาสนี้แนะนำเ้าให้กับท่านเ้าเมืองลี่จินด้วย..เผื่อในภายภาคหน้าจะต้องได้พึ่งพาอาศัยกัน"
"พะยะค่ะ!" จุนเป่าเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อรอต้อนรับคณะทูตเข้ามา ในจังหวะนั้นเองไผ๋เอ๋อและคณะทูตก็ได้เดินทางเข้ามาในท้องพระโรงพอดี จุนเป่าลุกขึ้นแสดงความเคารพในฐานะผู้ที่มีอายุน้อยกว่า เขาสังเกตว่าคนที่เดินเข้ามานั้น มีเเค่ไผ๋เอ๋อและคณะทูต 5 ท่านเท่านั้น..ซึ่งตอนนี้ท่านเ้าเมืองลี่จินนั้นยังไม่ปรากฏตัวมาเลย
"ข้าไผ๋เอ๋อ เ้ากรมการคลังแห่งเมืองลี่จิน ได้รับหน้าที่เป็ตัวเเทนของท่านิคัง เ้าเมืองลี่จิน นำเสบียงและกำลังทรัพย์ 1 ส่วนมาถวายให้กับท่านเฉินหวังเสิ่น เพื่อเป็เครื่องบรรณาการที่ทรงให้การช่วยเหลือองค์หญิงเหมยอิงอิงไว้จากอุบัติเหตุการแข่งขันขี่ม้าครั้งก่อน"
"ท่านไผ่เอ๋อเดินทางมาไกล เชิญนั่งก่อน"
"ขอบพระทัยท่านเ้าเมือง"
"นี่ท่านเดินทางมาพร้อมกับคณะทูตเพียง 5 ท่านเช่นนั้นหรือ..ข้าเห็นว่า ตอนที่พวกท่านเดินทางเข้ามา มีเกี้ยวเสด็จด้วย ไม่ใช่ท่านเ้าเมืองเดินทางมาด้วยตนเองเช่นนั้นหรือ"
"อ่อ..หามิได้พะยะค่ะ เพราะผู้ที่อยู่ในเกี้ยวหลวงของเมืองข้าก็คือ…."
"ข้าเอง...เ้าค่ะ.." เหมยอิงอิงเปิดตัวเข้ามาด้วยชุดฮั่นฝูสีเเดงสด ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและแอบชำเลืองไปสบตากับจุนเป่า สายลมที่พัดผ่านทำให้ผมของนางสยายเป็แนวสลวยสะกดสายตาผู้คนในท้องพระโรงจนอึ้งไปตามๆกัน เเต่ทว่าหนึ่งในนั้นกลับจ้องนางตาเขม็งและทำท่าไม่สบอารมณ์เอาซะเลย
"คารวะท่านเ้าเมืองลี่จิน ข้าน้อยชื่อเหมยอิงอิงเป็ลูกสาวเ้าเมืองลี่จินเ้าค่ะ ข้าได้รับอาสาจากท่านพ่อ เป็ตัวแทนนำเสบียงและเงินจำนวนหนึ่งส่วนจากเมืองข้ามามอบให้กับท่าน เพื่อตอบแทนที่ท่านชายจุนเป่าบุตรชายคนโตของท่าน ช่วยข้าไว้ในการเเข่งม้าครั้งก่อนและที่ข้ามาวันนี้เพราะข้า อยากจะมาขอโทษเื่ที่ข้ามาก่อความวุ่นวายในงานประจำปีของเมืองท่าน ขอท่านเ้าเมืองทรงโปรดประทานอภัยให้ข้าด้วยเ้าค่ะ"
"องค์หญิงเหมยอิงอิงอย่าได้เป็กังวล ตัวข้าไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรท่านหญิงเลย..ข้ากลับรู้สึกผิดด้วยซ้ำที่ดูแลท่านได้ไม่ดีพอ จนทำให้ท่านเกิดสวัสดีเหตุเช่นนี้"
"ท่านพ่อ!!แต่นางเป็คนทำให้เมืองของเราต้องวุ่นวาย ชาวเมืองาเ็ล้มตายไปหลายร้อยคนจนน้องรองต้องออกหน้าแจกจ่ายเสบียงและเงินรางวัลเพื่อช่วยเหลือชาวเมืองเ่าั้ แล้วเเบบนี้ท่านจะยังบอกว่า นางไม่มีความผิดเช่นนั้นหรือพะยะค่ะ" จุนเป่าลุกขึ้นยืนและตะคอกเสียงออกมาด้วยความโกรธเเค้นที่เหมยอิงกล้ากลับมาเหยียบที่เมืองนี้อีกครั้ง..ทั้งๆที่นางเพิ่งจะทำให้เมืองของเขาวุ่นวายมาหมาดๆ เเต่ถึงแม้ว่า จุนเป่าจะตะคอกเสียงต่อว่านางถึงเพียงใด นางก็ไม่รู้สึกโกรธหรือโมโหในคำพูดของจุนเป่าเลย ในทางกลับกันนางกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"เสียมารยาทจุนเป่า ขอโทษองค์หญิงเหมยอิงอิงเดี๋ยวนี้ เ้าไม่ควรล่วงเกินนางด้วยคำพูดเช่นนั้น"
"ไม่พะยะค่ะ ข้าไม่มีวันก้มหัวให้กับสตรีที่เหี้ยมโหดเช่นนี้เด็ดขาด ท่านพ่อทราบหรือว่า แท้จริงแล้วนางไม่ได้ใสซื่ออย่างเช่นที่ตาท่านเห็นหรอกนะพะยะค่ะ"
"จุนเป่า!!ต่อหน้าข้า เ้ายังทำตัวเช่นนี้อีกหรือ!!"
"ขอท่านเ้าเมืองทรงพระทัยเย็นลงก่อน ท่านชายจุนเป่าอาจจะกำลังโกรธที่ข้าเป็ตัวก่อความวุ่นวายในครั้งนั้น เเต่ท่านได้โปรดวางใจและให้อภัยข้าเถิด ข้าไม่ได้ตั้งใจ"
"ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวของสตรีเช่นเ้าและเมืองของข้าก็ไม่ยอมรับเครื่องบรรณาการพวกนี้ เ้าจงเอากลับเมืองของพวกเ้าไปซะ!!"
"หยุดนะจุนเป่า!!ทหาร เอาตัวจุนเป่าออกไป!!"
"ถึงท่านไม่สั่ง ข้าก็จะไปอยู่ดี เพราะข้าไม่อยากจะเห็นหน้าสตรีที่เห็นแก่ตัว ทำอะไรไม่รู้จักคิดและทำกริยาตบหัวแล้วลูบหลังเช่นหญิงนางนี้!!"
"จุนเป่า นี่เ้า!!จุนเป่า!!"
"ช่างเถอะเ้าค่ะ ข้ารู้ว่าข้าคงจะทำให้ท่านชายจุนเป่า เกลียดขี้หน้าข้าไปซะแล้ว เเต่เครื่องบรรณาการพวกนี้หากท่านไม่ยอมรับ ข้าก็จะเอากลับและบอกท่านพ่อท่านชายจุนเป่าไม่้าเครื่องบรรณาการพวกนี้ ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน…ไปเถอะไผ่เอ๋อ" เหมยอิงอิงชักสีหน้าเศร้าและทำเป็จะเดินกลับออกไป เพราะนางรู้ดีอยู่แล้วว่าถึงอย่างไรหวังเสิ่นก็จะต้องห้ามนางไว้และไปกดดันจุนเป่าให้กลับมารับเสบียงจากนาง
"ช้าก่อนท่านหญิง จุนเป่าลูกข้าเขลาปัญญา ยังพูดอะไรไม่ยั้งคิด ขอท่านหญิงจงอย่าถือโทษโกรธกันเลย เครื่องบรรณาการพวกนี้ข้ายินดีจะรับไว้และหากท่านหญิง้าให้จุนเป่าเป็ผู้รับ ข้าจะไปพูดกับจุนเป่าให้ท่านเอง"
"ขอบพระทัยท่านเ้าเมือง ที่ทรงยอมรับน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้าและท่านพ่อของข้า" เหมยอิงอิงแสยะยิ้มด้วยความดีใจ เพราะตอนนี้นางได้ถือไพ่เหนือกว่าจุนเป่ามาก ซึ่งในตอนต่อไปนางจะทำให้จุนเป่าต้องสยบต่อนางให้ได้ ทางหวังเสิ่นได้ขอให้นางพักที่เมืองฮุ่ยิก่อน 1 คืนเพื่อที่เขาจะได้มีเวลาพูดเกลี้ยกล่อมจุนเป่าได้ เหมยอิงอิงตกลงที่จะพักแรมที่ฮุ่ยิ เพราะนางก็อยากใช้เวลายี้ในการเริ่มแผนต่อไปนั่นเอง เหมยอิงอิงจะทำอะไรต่อนั้น ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
277
