“ท้องฟ้าสีสวยเริ่มปกคลุมด้วยเมฆหมอก ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าผ่าลงมาตรงหน้าของแม่ แต่ยังดีที่บุรุษท่านนั้นช่วยไว้ได้ทัน ร่างที่เข้ามาบังร่างของแม่ไว้นั้นอ่อนแรงไปกองอยู่กับพื้นทันทีที่มีแสงฟ้าแลบ แม่ทำอะไรไม่ได้จึงนั่งลงไปพยุงร่างของบุรุษท่านนั้น แต่สุดท้ายก็โดนมือแข็งแกร่งของปีศาจตนหนึ่งคว้าเอาไว้ แม่จึงหันไปมองด้วยสีหน้าที่ใเพราะปีศาจตนนั้นมีรูปร่างคล้ายกับเ้าตอนที่เ้าเป็ปีศาจ ร่างที่เป็ปีศาจของเ้านั้นก็คือร่างของพ่อเ้าเอง” ผิงอันก้มหน้าลงด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองไม่รู้จะเล่าต่อไปยังไง
“ท่านแม่..ว่าอะไรนะ..ทะท่านพ่อที่ข้าอยากเห็นหน้าและอยากออกตามหามาโดยตลอดอยู่กับข้ามาโดยตลอดอย่างนั้นหรือแถมท่านพ่อก็คือร่างของปีศาจที่ทุกคนต่างเกรงกลัวกันหรอกหรือคะ” อ้ายฉิงกางมือเล็กเรียวทั้งสองข้างออก จ้องมองมันอย่างแปลกใจ ที่ผ่านมาเธอไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อที่ตนเองอยากเห็นมาโดยตลอดจะอยู่ติดตัวเธอเหมือนดั่งเงาตลอดเวลาเช่นนี้
“แม่ขอโทษลูกรัก แม่เป็แม่ที่ไม่ดีเสียเลยที่ยอมให้เ้าปีศาจจับตัวไป มันจับแม่ไปกักขังอยู่ในกรงขนาดใหญ่ ซึ่งรอบด้านเต็มไปด้วยเปลวไฟอันร้อนระอุ ผืนน้ำอันกว้างไกลที่กำลังเดือดพร่าน รอบด้านก็มีแต่ผู้คนที่ร้องโหยหวนขอความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา แต่แม่นั้นทำได้เพียงปิดหูทั้งสองข้างแล้วส่งเสียงร้องไห้ดังก้องกังวาล แต่นั่นก็ยังไม่เท่าร่างใหญ่ของปีศาจที่กำลังโผบินเข้ามาในกรง ร่างของปีศาจตนนั้นค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็ร่างของบุรุษรูปร่างคมเข้ม ถึงแม้หน้าตาของท่านผู้นั้นจะหล่อปานใดแต่ท่านผู้นั้นก็ยังคงเป็ปีศาจที่จับตัวแม่ไปอยู่ในที่แบบนั้น ท่านผู้นั้นเข้ามาหาแม่แล้วปลอบใจแม่ด้วยวาจาเล่ห์กล แต่แม่ไม่อาจจะทนได้จึงดันร่างใหญ่ทิ้ง แต่ด้วยพละกำลังของเขาที่มากกว่าจึงทำอะไรไม่ได้ เพียงเท่านั้นร่างชายหนุ่มก็โผเข้ามาด้วยความเร็วไม่มีแม้แต่ความปรานี แม่จึงตบไปที่ใบหน้าด้วยแรงเท่าที่มี จนร่างใหญ่รำคาญใจจึงใช้ความรุนแรงกับแม่แล้วทำในสิ่งที่น่าอับอายต่อหน้าผู้คนที่กำลังร้องคร่ำครวญอยู่เบื่องล่าง” ผิงอันถอนหายใจเยียดยาว หันไปมองใบหน้าของอ้ายฉิงที่ดูเศร้าหมอง
“อ้ายฉิงเกิดจากความไม่ตั่งใจของแม่ ไม่แปลกเลยที่แม่ไม่เล่าเื่นี้ให้ฟัง ทำไมแม่ถึงให้อ้ายฉิงเกิดมาละคะ ถ้าอ้ายฉิงไม่เกิดป่านนี้แม่คงไม่ต้องมาอยู่กลางป่าแบบนี้” อ้ายฉิงปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา ข้าไม่น้าเกิดมาดูโลกเลยด้วยซ้ำ
“ไม่นะลูก อ้ายฉิงคือความรักของแม่ ลูกเป็ลูกที่ดีของแม่ ในตอนแรกที่แม่โดนจับไป อาจจะมีบ้างที่แม่ไม่ได้เต็มใจ พอระยะเวลาผ่านไปหลายปีแม่ก็ได้รู้เื่ที่เกี่ยวกับพ่อของลูกตั้งหลายอย่าง พ่อของเ้าคือาาปีศาจ ใครที่ได้อยู่เป็ที่รองรับในเื่โลกีนั้นจะไม่สามารถมีลูกได้ นอกเสียจากบางนางที่สามารถตั้งท้องได้้ หากใครที่ได้ตั้งท้องจะได้ออกไปจากขุมนรกแห่งนั้น แม่จึงพยายามเพื่อให้ตัวเองได้ตั้งท้อง จนทุกอย่างเริ่มก่อตัวเป็ความรัก แม่รักาาปีศาจตนนั้นที่อยู่ในกายลูก วันนี้ก็เป็วันครบรอบสิบแปดปีบริบูรณ์ของลูกแล้ว ลูกรู้ไหมว่าลูกเป็สิ่งเดียวที่พ่อแม่รักมาก ในวันที่แม่ตั้งครรภ์ลูกนั้นเป็วันที่พ่อของลูกถูกผนึกเอาไว้ในกายลูก ลูกจะต้องรักษาชีวิตให้ดีนะ เพราะหลังจากนี้จะมีเทพและอสุรกายจำนวนมากจะเข้ามาฆ่าเ้าเพื่อนำหัวใจของเ้าไป ผู้ที่ได้หัวใจของเ้าคือผู้ที่ได้หัวใจของพ่อเ้า และคนผู้ที่หัวใจนั้นสามารถสั่งการให้เหล่าสัตว์นรกขึ้นมาถล่มโลกมนุษย์และโลกเทวดาได้” มือทั้งสองข้างจับใหล่บางของลูกสาวเอาไว้แน่น
“ถ้าอย่างนั้นแม่ใช้ปิ่นปักผมแทงที่กลางอกั้แ่ตอนนี้ละคะ จะได้ไม่ต้องมีใครต้องตายเพราะหัวใจลูก” อ้ายฉิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ส่งปิ่นปักผมไปให้ผิงอันด้วยมือที่สั่นเทา
“ไม่ได้! ลูกจะต้องอยู่ต่อไปหากไม่เช่นนั้นพ่อลูกก็จะตายตามลูกไปด้วย พ่อของลูกเป็คนดีที่อุตส่าไปแย่งหัวใจปีศาจจากผู้ที่หวังจะทั้งโลกไว้ได้อีกทั้งยังเสียสละร่างตัวเองให้ปีศาจกลืนกิน ทั้งยังผนึกตัวเองไว้ในแดนนรกอีกด้วย และมันจะต้องไม่สูญเปล่าถ้าลูกตายไป แม่เชื่อนะว่าลูกต้องทำได้” ผิงอันกุมมืออ้ายฉิงไว้ทั้งสองข้าง มองไปด้วยความคาดหวัง สายตาทอดมองออกไปกว้างไกลก็เห็นของบางสิ่งลอยมาจากด้านหลังของอ้ายฉิง จึงรีบผลักร่างของลูกให้กระเดนไปทางอื่น
ฉึกกก
“ท่านแม่” อ้ายฉิงร้องลั่นเมื่อจู่ๆร่างของผิงอันโดนธนูอาบยาพิษพุ่งเข้าใส่กลางอก เธอพยุงร่างของผู้เป็แม่ที่มีใบหน้าซีดเซียว มีเืไหลออกตรงบริเวณหน้าอกไม่มีท่าทีว่าจะหยุดทำเอาอ้ายฉิงใจหายวาบ
“ไอ้เ้าปีศาจ! มาให้ข้าฆ่าซะดีๆ ก่อนที่พวกข้าจะทรมานเ้ามากกว่านี้” ผู้คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมอาวุธเต็มไม้เต็มมือต่างก็แสยะยิ้มอย่างน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจในขุมนรกเสียอีก เธอจ้องมองไปยังคนกลุ่มนั้นด้วยความโกรธ ผิงอันกระอักเืออกมาเป็ก้อนเืก่อนจะค่อยๆหลับตาลงอย่างอ่อนแรง
“ท่านแม่อย่าเพิ่งเป็อะไรเลยนะ ลูกจะหาวิธีแก้พิษให้นะแม่นะ” อ้ายฉิงไม่สนใจผู้คนกลุ่มนั้นที่ค่อยๆย่างไกลเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
“ไม่ต้องสนแม่ เ้ารีบ อึก หนี ไปซะ” ผิงอันรีบผลักร่างอ้ายฉิงกระเดนออก ข้อเท้าสะดุดเข้ากับตอไม้อันหนึ่งจนเธอกลิ้งตกลงไปจากูเาลูกสูงที่สุด เบื่องล่างนั้นเป็แม่น้ำตื้นที่เต็มไปด้วยโขดหิน อ้ายฉิงได้แต่หลับตา นึกถึงโชคชะตาของตัวเอง
“โถ่เว้ย ไปตามมันมา ส่วนอีนางนี่ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ เดี๋ยวมันก็นอนตายแล้ว” กลุ่มผู้ร้ายทุกคนต่างพากันวิ่งลงมาตามหาตัวของอ้ายฉิง
อ้ายฉิงที่กำลังลอยอยู่เหนืออากาศจ้องมองโขดหิน แล้วพรางมองไปทางหุบเขาก็พบว่ามีปีศาจตัวหนึ่งมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว บนหัวนั้นเหมือนกิ้งก่าตามหางของมันดันมีเกล็ดปลาแวววาวเต็มไปหมด เ้าปีศาจตัวนั้นกางกรงเล็บแล้วฟาดมาทางอ้ายฉิงสุดแรงจนร่างเล็กกระเด็นไปตกอยู่กลางแม่น้ำ ดีที่ไม่ตกลงไปในโขดหินแต่ด้วยแรงฟาดมาที่อ้ายฉิงมันก็ทำเอาท้องฉีกด้วยเช่นกัน น้ำใสรอบกายเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงอ้ายฉิงกุมหน้าท้องไว้แน่นด้วยความเ็ป แต่เธอมิอาจรู้เลยว่ากลิ่นเือันหอมหวานของเธอนั้นสร้างความดึงดูดให้เหล่าอสูรกายใต้น้ำขึ้นมารวมกัน
“อะอะไรกันเนี่ย” อ้ายฉิงมองผืนน้ำที่กระเพื่อมไปมาทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันนิ่งสงบอยู่ และดูเหมือนเ้าปีศาจกิ้งก่าที่เพิ่งทำร้ายเธอกำลังจะลงน้ำด้วยเช่นกันแต่ไม่ทัน เ้ากิ้งก่าโกนหนวดเหนียวหนืดที่คล้ายปลาหมึกรัดเอาไว้แต่ถ้าหากสังเกตุดีๆจะเห็นได้ว่าหนวดที่เหมือนหนวดของปลาหมึกนั้นคืองู อ้ายฉิงตาค้างเมื่อเ้าหนวดเหนียวหนืดค่อยๆแตะเข้ามาบริเวณขา จึงออกแรงถีบมันออกแล้วพยายามว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่ง แต่ดูเหมือนเ้าหมึกหนวดงูจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ มันพยายามเอื้อมหนวดของมันมาเกี่ยวรัดท้อง
“เจ็บ ! ไอ้เ้าหมึกบ้า ปล่อยข้านะ ปล่อย” อ้ายฉิงฟาดฝ่ามือลงไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็ผล อ้ายฉิงจึงนำปิ่นปักผมที่มีอยู่ปักเข้าไป เ้าสัตว์ประหลาดมันร้องด้วยความเจ็บจนสะบัดร่างเล็กขึ้นไปกองอยู่กับฝั่ง เป็เวลาเดียวกับที่กลุ่มบุรุษกลุ่มนั้นวิ่งมาถึง บางคนที่เห็นร่างั์ใหญ่ของเ้าหมึกก็ต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทางแต่ยังมีบางคนที่คิดจะเข้ามาใกล้ แต่ก็โดนหนวดของเ้าหมึกพันเอาไว้
“ตัวอะไรเนี่ย” ชายคนหนึ่งที่วิ่งมาใกล้เธอเอ่ยขึ้นเสียงหลง มันปล่อยดาบทิ้งเอาไว้ข้างตัวอ้ายฉิง แล้วทำท่าจะวิ่งหนี แต่ไม่ทัน เ้าหมึกั์คว้าไว้ได้ทัน ไม่กี่อึกใจร่างของเ้าหมึกั์ก็โผล่หัวขึ้นมาจากผิวน้ำ ทุกคนต่างพากันจ้องมองด้วยความใที่หมึกั์ตัวนี้มีหัวถึงสองหัว มันอ้าปากกว้างแล้วกลืนกินผู้คนที่มันจับไว้ภายในพริบตาท
“อ๊ากกก” เสียงร้องด้วยความเ็ปดังก้องอยู่ภายใน หากหนวดมันว่างจากการจับกุมแล้วเ้าหมึกั์ก็จะพุ่งตรงมาทางอ้ายฉิง ยังดีที่คว้าดาบไว้ได้ทัน อ้ายฉิงจึงออกแรงฟาดลงไปยังหนวดของมันจนแยกออกเป็สองส่วน มันคำรามดังก้องทั่วพื้นที่แห่งนี้ ก่อนที่หัวของหมึกั์อีกหัวจะหันมามองทางอ้ายฉิง จ้องตาไม่กระพิบ ทำเอาเธอคลานถอยหนีไม่ทัน
“นั่นมันเสียงของนกไนติงเกลนี่ แต่ทำไมมันส่งเสียงดังจังเลย” ในครั้งนี้แม้อ้ายฉิงจะไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่เสียงร้องเพลงของมันนั้นดังก้องไปทั่วผืนป่าแห่งนี้ พอหันไปเท่านั้นถึงกับตาค้างภาพตรงหน้า ที่มีนกไนติงเกลตัวใหญ่ั์เทียบเท่าูเาหนึ่งลูกกำลังบินฉกเ้าหมึกั์ขึ้นลอยเหนือผืนน้ำ มันไม่ยอมใช้หนวดอันเหนียวเหวี่ยงขึ้นไปรัดเ้ากับตัวของเ้านกไนติงเกล พอเ้านกทนไม่ไหวจึงปล่อยให้ตัวของมันมีเปลวไฟขนาดใหญ่ลุกโชนบนตัวของเ้าสัตว์ประหลาด แผดเผาร่างใหญ่ของปลาหมึกจนกลายเป็ขี้เถ้าภายในพริบตา
“ไฟ แบบนี้มันอะไรกันทำไมตัวข้าถึงไม่ร้อนเลย” อ้ายฉิงมองเปลวเพลิงขนาดใหญ่ที่น่าจะทำให้ผิวเธอเป็รอยไหม้ได้ แต่น่าแปลกที่ิัไม่เป็อะไร อ้ายฉิงจ้องมองนกไนติงเกลที่กำลังย่อส่วนจนมีขนาดเท่านกปกติ มันค่อยกลายร่างเป็มนุษย์สาวที่มีรูปร่างสวยสง่า
“มันไม่ทำให้เ้าร้อนหรอก เปลวไปของข้าน่ะเอาไว้แผดเผาเท่านั้น ต่างจากไฟที่อยู่ในตัวเ้าที่ทำได้ทุกอย่าง” หญิงสาวค่อยๆเดินเข้ามาใกล้โดยที่เท้าไม่ได้ใส่อะไรแต่ก็ยังสะอาดสะอ้านเหมือนเด็กแรกเกิด
“เยี่ยยิ่ง”
“โอะโอ ไม่ใช่ๆ เ้าต้องเรียกข้าว่าท่านเยี่ยยิ่ง เพราะเมื่อกี้ข้าได้ช่วยชีวิตเ้าไว้ แต่ไม่ต้องห่วงหลังจากนี้ข้าคงต้องอยู่ช่วยเ้าอีกนาน” เยี่ยยิ่งใช้มือเรียวงามตรวจดูเรือนร่างของอ้ายฉิงอย่างอ่อนช้อย “เ้ามีาแหรอกรึ” อ้ายฉิงไม่พูดเพียงแต่พยักหน้ารับ “เ้าไม่ต้องคิดมากหรอกแผลแค่นี้เดี๋ยวท่านพ่อของเ้าช่วยเ้าได้ อ้อ แล้วแม่เ้าที่นอนตายอยู่บนนั้นเ้าจะทำยังไง” เยี่ยยิ่งพูดกับเธอด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์
“ข้าไม่รู้ว่าจะช่วยท่านแม่ของข้ายังไง ยาสมุนไพรข้าก็แทบไม่รู้เื่อะไรเลย ท่านเยี่ยยิ่งพอจะมีวิธีช่วยเหลือท่านแม่ของข้าหรือไม่” อ้ายฉิงคุกเข่าก้มหน้าพูด พยายามกักเสียงร้องไห้เอาไว้
“ข้าบอกเ้าั้แ่แรกแล้วใช่หรือไม่ว่าให้ระวังตัว มาร้องขอเอาตอนนี้มันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ แต่ข้าขอเืเ้าได้หรือไม่” เยี่ยยิ่งยื่นขวดแก้วขนาดเล็กมาให้เธอ
“ก็ได้อยู่ แต่ท่านจะเอาไปทำอะไร” อ้ายฉิงถามไถ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไม่ต้องถามมาก ข้าเพียง้าเืจากกายเ้าเท่านั้นเอง ข้าจะเอาไปทำอะไรมันก็เื่ของข้า” อ้ายฉิงรับเอาไว้ พอเปิดเสื้อผ้าที่ฉีกขาดบริเวณหน้าท้องก็ไม่พบเืแล้วแม้แต่หยดเดียว เห็นเพียงรอยแผลที่เริ่มจะแห้งเท่านั้น
“ไม่ได้หรอก แผลตรงนั้นมันเกิดจากคนอื่นที่ไม่ใช่เ้า เืที่จะเอามาใช้ได้นั้นต้องมาจากการใช้ฟันของเ้ากัดลงไปเท่านั้น” เยี่ยยิ่งอธิบายตามขั้นตอน อ้ายฉิงค่อยๆกัดลงไปบริเวณข้อมือของตัวเองแม้จะรู้สึกเจ็บเล็กน้อย แล้วนำขวดแก้วขนาดเล็กมาตวงเืที่กำลังไหลออกมา พอเต็มแล้วจึงปิดจุกยื่นไปให้เยี่ยยิ่ง
“ทำไมเืของข้าถึงมีกลิ่นที่หอมกันนะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เืของข้าก็มีกลิ่นปกติเหมือนคนทั่วไป” พูดไปสายตาก็มองไปทางเยี่ยยิ่งเพื่อรอคำอธิบาย
“ก็เ้าเป็ภาชนะของท่านปีศาจแถมเ้าเป็ผู้หญิงที่มีอายุ 18 ปีบริบูรณ์ และมีร่างกายและจิตใจที่บริสุทธ์ มันก็เลยยิ่งส่งกลิ่นหอม ยิ่งเ้ารักษาความบริสุทธิ์เหล่านี้ได้ พออายุเ้าเพิ่มขึ้นกลิ่นหอมของเ้าก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วย เหล่าพวกปีศาจที่จมูกไวจะเข้ามาทำร้ายเ้าได้ รวมถึงเทพที่มีความโลภที่อยากจะปกครองโลกทั้งใบ เ้ารู้หรือไม่ว่าเืของเ้าสามรถทำอะไรได้หลายอย่าง เพียงแต่เ้าต้องเป็คนมอบให้ ไม่เช่นนั้นจะเห็นผลได้น้อยมาก แม้จะใช้ในปริมาณมากก็ตาม อย่าว่าแต่หัวใจที่เขาแย่งชิงเลยทั้งเืและเนื้อของเ้า เขาก็อยากได้กันทั้งนั้นรวมถึงเส้นผมที่ดกดำเงางามประดุจทารกแรกเกิดของเ้า” เยี่ยยิ่งลูบไล้เส้นผมอันดกดำ เปรียบเทียบกันแล้วเทพอย่างเธอยังสู้ผมของเ้าเด็กน้อยนี่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
“มันมีประโยชย์ถึงขั้นต้องเข่นฆ่าข้าเชียวหรือ ถ้าข้าตายพ่อข้าก็จะตายด้วยใช่หรือไม่” อ้ายฉิงถามไถ่
“ความจริงพ่อเ้าตายแล้วละ เพียงแต่ถูกผนึกิญญาไว้ในกายเ้าก็เท่านั้นเอง ณ ตอนนี้ทางแดนนรกคงจะสร้างาาคนต่อไปแล้ว แต่เขานั้นยังขึ้นครองเป็าาไม่ได้เพราะิญญาของพ่อเ้ายังอยู่ และมีสิทธ์เป็ไปได้ว่าเ้าก็สามารถเป็ราชินีของแดนนรกได้ แต่ต้องมีการจัดพิธีแต่งงานก่อน แต่ถ้าอยากให้าาคนใหม่ปกครองเ้าก็ต้องนำหัวใจของเ้าไปให้าาผู้นั้นทาน ในขณะที่หัวใจยังเต้นอยู่และต้องใช้เืของเ้าในการชำระร่างกายให้สะอาดเพื่อความะยังไงละ” พูดไปร่างทั้งสองก็ทำการเดินขึ้นูเาสูงลูกสูง
“แล้วใครเป็คนฆ่าพ่อของข้าละ” หันกลับไปถามด้วยความสงสัย ในเมื่อบอกว่าาาปีศาจมีพลังมากแต่ทำไมท่านพ่อถึงตายได้ละ
“ในวันที่แม่เ้าตั้งครรภ์เ้าเป็วันที่ทั่วทุกปฐีได้กลิ่นหอมหวานจากท้องของแม่เ้า ซึ่งนี่ทำให้เหล่าเทพและอสุรกายต่างๆรวมตัวกัน เพื่อแย่งชิงเ้า พ่อของเ้าเรียกรวมพลกำลังที่ไม่คิดทรยศมารวมกัน เพื่อปกป้องทายาทคนต่อไปที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความโลภ ความโกรธ ความหลงของมนุษย์ อย่างเ้า และได้ทำการต่อสู้เป็เวลานานจนแม่ของเ้าท้องโตมาก อาจจะเป็เพราะแม่ของเ้าเป็มนุษย์จึงใช้เวลาตั้งท้องไม่นานนัก แต่สุดท้ายพ่อเ้าก็ต้องตายเมื่อมีคันธนูของาาเทพพุ่งตรงมาที่แม่ของเ้า แต่พ่อของเ้าก็มากำบังไว้ได้ทัน” เยี่ยยิ่งฉายแววตาเศร้าเล็กน้อย “แต่ท่านพ่อของเ้าใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตรงเข้าไปยังาาเทพ แล้วใช้ไฟขั้นวิเศษแผดเผาจนร่างทั้งสองนั้นไหม้เกรียม จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน” เยี่ยยิ่งมองมาทางอ้ายฉิง ลูบใบหน้าที่มีเค้าโครงของท่านาาปีศาจ
“พวกท่านก็เลยผนึกิญญาของพ่อข้าเอาไว้อย่างนั้นสินะ” ใน่เวลานี้ได้ปีนขึ้นมาถึงบริหุบเขาที่ขึ้นค่อนข้างยากอ้ายฉิงจึงต้องจับต้นไม้นานๆชนิดเพื่อปีนป่าย
“ใช่แล้ว มีผู้เสียสละชีวิตในครั้งนั้นอยู่หนึ่งคน คือพี่สาวของข้า เพื่ออยากให้ท่านาาปีศาจได้มามองเห็นเ้าจนโตขึ้นทุกวัน”
“ข้าเสียใจด้วยกับสิ่งนี้” อ้ายฉิงเศร้าเล็กน้อย และพยายามปีนป่ายแต่สักพักก็เหมือนตัวเองจะตัวเบาขึ้น สามารถปีนป่ายได้คร่อง ผิดกับเยี่ยยิ่งที่ลอยตัวเดินโดยไม่ต้องใช้แรงปีนอะไรเลย
“ไม่เป็ไรหรอก ความจริงแล้วพ่อของเ้าคือพี่ต่างแม่ของข้าเอง และข้านี่แหละที่เป็คนพาแม่เ้าออกมา และท่านยายที่พวกเ้าหมายถึงนั่นก็คือแม่นมของท่านพ่อเ้าที่คอยมาดูแลจากเหล่าปีศาจ” เยี่ยยิ่งเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “แต่หลังจากนี้อายุสิบแปดปีของเ้าจะคงอยู่นานเหมือนเหล่าเทพ เพราะตอนนี้เ้าได้กลายเป็อสูรเต็มตัวแล้ว ข้าคงต้องฝึกเ้าอีกนานเลยละ”
“ข้าขอฝากเป็ศิษของ ท่าน ด้วย ฮ้อยยย” อ้ายฉิงถอนหายใจเมื่อปีนมาถึงเขามองเห็นร่างของแม่ที่นอนแน่นิ่งไม่ขยับ จึงรีบวิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว
“ท่านแม่ของเ้าน่ะจากไปแล้วละ เราต้องช่วยกันฝังศพของแม่เ้าเอาไว้ข้างกายของยายเ้า แล้วรีบกลับไปก่อนที่จะมืดค่ำ” พูดเท่านั้นเยี่ยยิ่งก็ได้กลายเป็นกไนติงเกลขนาดใหญ่แล้วใช้กรงเล็บขุดลงไปให้มีขนาดเท่ากับที่จะวางร่างของผิงอันได้อย่างสบาย
“ข้ายังอยากอยู่กับท่านแม่ให้นานกว่านี้” แววตาฉายความโศกเศร้า เริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมาเหมือนดั่งสายน้ำไม่รู้จักหมด อ้ายฉิงอุ้มร่างแม่มาวางไว้ในหลุมก่อนจะใช้ดินกลบทั้งน้ำตาที่ต้องจากลาแม่ตัวเองโดยที่ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างคุ้มค่าเลย มือบางค่อยๆนำดอกไม้มาวางเรียงรายไว้รอบเนินดิน ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา
…………………………………………………….
จบอีกตอนแล้วนะ เมี๊ยววว!
วันนี้น้องเมี๊ยวซู่ซี่มาขอโทษด้วยค้าา ที่เ้านายสุดี้เีไม่ยอมมาเขียนตอนใหม่ซะที แต่เมี๊ยวซู่ซี่ก็อดสงสารเ้านายไม่ได้นะเมี๊ยว ที่ต้องทำงานหาอาหารให้เมี๊ยวกิน
ซูซี่ : เ้านายติดผู้ชายด้วยนะเมี๊ยววว!
เ้านาย : ไม่ใช่น้าาาาาา ???? ก็เค้าเหนื่อยนี่นาน้องเมี๊ยว แค่อยากมีหวานใจก็เท่านั้นเอง
ซูซี่ : ชิ! เ้านายติดกูซูด้วยนะเมี๊ยว!
เ้านาย : อ้าาา???? อย่าไปพูดแบบนี้น้าาาาาา
ซูซี่ : เ้านายต้องมาแต่งตอนต่อไปนะเมี๊ยว!????
เ้านาย : ค้าาาาา (ตกลงใครเป็เ้านายกันแน่ละเนี่ย????)
4K
