ในส่วนลึกท่ามกลางพงไพรหลังจากเหตุการณ์นั้นที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่แห่งนี้ก็ผ่านไปหลายสิบปีแล้วดวงตาสีม่วงเงยหน้ามองท้องฟ้า หลังจากที่ประมุขแต่งงานและกำลังอยู่ในระหว่างท่องเที่ยวใช้เวลาอยู่กับภรรยาเขาที่เป็รองประมุขก็ต้องคอยดูแลพรรคอยู่เพียงผู้เดียว
ใครจะคิดว่าวันหนึ่ง อดีตหน่วยลับของถังเหมินเช่นเขาจะต้องกลายเป็รองประมุขของอู่ตู๋
เขามีนามที่ติดตัวมาั้แ่เกิดแต่ทว่าเมื่อเขาได้เหยียบย่างเข้ามายังที่แห่งนี้นามที่ประมุขใช้เรียกเขาจึงได้กลายเป็ ม่านหลง
ย้อนกลับไปเมื่อตอนนั้นในวันที่เขาต้องมาที่อู่ตู๋เพื่อนำพิษไปใช้ในการทำภารกิจตามปกติเขาก็ต้องมาเจอเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เขาไม่สามารถถอนตัวออกไปได้ตลอดกาล
อวี๋เหมาฉาสังหารคนในพรรคของตัวเอง
และเพราะได้มาเจอเหตุการณ์นั้นเขาจึงได้กลายเป็นักโทษให้อวี๋เหมาฉาไว้ใช้งานแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้บังคับขู่เข็ญเขาแต่ท่าทางที่แสดงออกมาทำให้เขาต้องจำยอมทำทุกอย่างที่อีกฝ่าย้าเลี้ยงดูเหล่าเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้โยเยเพราะต้องสูญเสียพ่อแม่ไปในเหตุการณ์กวาดล้างของอวี๋เหมาฉาที่สำคัญหลังจบเหตุการณ์นี้เ้าตัวก็ไม่ยอมอยู่ที่พรรคอีกเสียด้วย
ทั้งๆที่เื่การกวาดล้างสังหารคนในพรรคนั้นเป็เื่ใหญ่แต่ในวันนั้นกลับไม่มีใครรู้เห็นเื่นี้นอกจากเขาเหล่าเด็กน้อยที่เติบใหญ่ขึ้นมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้รู้เลยว่าประมุขที่คอยดูแลพวกเขาอยู่เป็คนเดียวกันกับที่สังหารพ่อแม่ของตน
อวี๋เหมาฉาบอกกับเขาว่า เหตุผลที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อผู้ที่กำลังจะเกิดมา
เขาไม่ได้เข้าใจในความหมายนั้นหลังจากนั้นไม่นานอวี๋เหมาฉาก็พาเด็กคนหนึ่งกลับมาที่พรรคแล้วบอกว่าเป็ลูกของตนแต่ทว่าไม่นานเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่ที่พรรคอีกเขาไม่เข้าใจการกระทำของอวี๋เหมาฉาเลยสักครั้งหน้าที่ของเขาคือยุ่งวุ่นวายอยู่กับการเลี้ยงเด็กทั้งพรรคเพียงลำพังจนแทบจะไม่มีเวลาคิดถึงเื่อื่นใด
จะว่าไปก็แปลกแม้อวี๋เหมาฉาจะไม่ได้ห้ามปรามเขาในการส่งข่าวกลับไปที่ถังเหมินหรือส่งสารขอความช่วยเหลือใดๆเขาเองก็ไม่ได้ส่งสารไปที่ถังเหมินหรือแม้แต่จะคิดถึงเื่ส่งสารขอความช่วยเหลือขึ้นมาได้
บางทีนั่นอาจจะเป็ความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายในใจของเขาเอง
เขาถูกฝึกให้เป็มือสังหารที่พร้อมตายเพื่อภารกิจแต่สำหรับมนุษย์คนหนึ่งย่อมมีความกลัวที่ตัวเองจะต้องตายในสักวันโดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะตายเขาแค่มาเอาพิษไปทำภารกิจตามกำหนดการ แล้วก็จะกลับบ้านเพื่อไปทำภารกิจต่อไม่ได้คาดคิดว่าจะมาเห็นเหตุการณ์กวาดล้างพรรคแบบนี้
ในตอนนั้นที่เขาไม่ต่อต้านอวี๋เหมาฉาแล้วยอมให้อีกฝ่ายใช้งานดูแลพรรคคงจะเป็เพราะเขามีความหวังลึกๆว่าเขาจะได้กลับไปหาคนที่รอคอยอยู่ถึงแม้ม่านหลงจะอายุยังน้อย แต่ทว่าเขาก็มีคนรักเช่นคนอื่นก่อนที่จะมาอู่ตู๋เขาไม่ได้บอกอีกฝ่ายเอาไว้ว่าจะมาเพราะคิดว่าจะมาแค่ครู่เดียวก็จะกลับโดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็การจากมาตลอดกาล
ม่านหลงถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะหันกลับมามองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะเขาเคยเฝ้าคอยถามกับสายลมอยู่เสมอว่าคนรักของเขาจะเป็อย่างไร ยังสบายดีหรือไม่่เวลาที่เขาหายตัวไปไม่ติดต่อกลับมาอีกฝ่ายจะทำอย่างไรจนถึงเมื่อเร็วๆนี้เขาก็เริ่มปล่อยวาง วันเวลาล่วงเลยมากว่าสามสิบปีแม้พวกเขาจะรักกันมากแค่ไหนแต่่เวลาที่จากกันนั้นแทบจะเป็เหมือนทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ความรู้สึกที่เคยมีให้กัน ถูกวันเวลาทำให้เลือนลางจางหายจนแม้แต่ม่านหลงยังคิดว่าหากวันนี้ได้กลับมาเจอเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะยังรักอีกฝ่ายอยู่
ไม่ใช่เพราะว่าเขามีคนรักใหม่ แต่เป็เพราะวันเวลาที่ห่างกันไม่ได้ติดต่อ ไม่ได้พบเจอกันกว่าสามสิบปีประกอบกับเขามีเื่ให้ต้องทำมากมายจนไม่มีเวลามาคิดเื่ของตัวเองสิ่งเ่าั้ทำให้เขาเริ่มลืมเลือนความรู้สึกที่มีต่อคนผู้นั้นไปอย่างช้าๆจนในที่สุดมันก็จางหายไป
ที่เขาคิดแบบนี้ไม่ได้เป็แค่ความรู้สึกของเขาเองก่อนหน้านี้ม่านหลงไม่ได้ส่งสารไปขอความช่วยเหลือเพื่อความปลอดภัยของตัวเองแต่ทว่าคนรักของเขาเองก็ไม่ได้ออกตามหาเขาเช่นกันถึงเขาจะอยู่ในการจับตามองของอวี๋เหมาฉาแต่ใช่ว่าเขาจะไม่สามารถหาทางสืบข่าวภายในถังเหมินและใน่ที่เขาหายตัวไปก็เกิดเื่บางอย่างขึ้นภายในพรรคในฐานะหน่วยลับที่คนรักของเขาเป็อยู่ม่านหลงก็เข้าใจที่อีกฝ่ายคงไม่มีเวลาออกตามหาเขา นอกจากนั้นม่านหลงเองก็เป็หน่วยลับเช่นเดียวกัน การเคลื่อนไหวไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นแน่นอนว่าการหายตัวไปของเขาก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นเช่นเดียวกัน
ชีวิตในฐานะมือสังหารแล้วยังเป็ถึงหน่วยลับนั้นก็เหมือนดาบสองคมทั้งปลอดภัยทั้งอันตรายในเวลาเดียวกันยามเมื่อต้องหลบซ่อนตัวเพื่อความปลอดภัยก็สามารถทำได้ไม่ยากแต่เมื่อพวกเขาหายตัวไป ก็จะไม่มีใครรู้หรือรู้ว่าต้องไปตามหาที่ไหนแม้ว่าเ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจหายไปเองก็ตาม
และวันเวลาก็ผ่านมาสามสิบปีแล้วตัวตนของม่านหลงในฐานะหน่วยลับของถังเหมินมันคงเลือนหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
สำหรับถังเหมินหากไม่สามารถค้นหาเจอภายในหนึ่งปีหรือไร้การติดต่อจากคนที่หายตัวไปทางพรรคจะยุติการค้นหา่เวลาหนึ่งปีที่มีจำกัดในตอนนั้น นอกจากม่านหลงจะไม่ได้ส่งข่าวกลับไปที่พรรคอวี๋เหมาฉายังกางอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ในการปกครองเอาไว้อย่างแ่า ทำให้ไม่มีใครสามารถย่างกรายเข้ามาที่นี่ได้อีกรวมถึงการรับรู้ของม่านหลงเกี่ยวกับโลกภายนอกก็เหมือนจะถูกตัดขาดลงนับจากนั้นและเขาก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกอีกเลยจนกระทั่งยี่สิบปีต่อมา
เพราะต้องคอยเลี้ยงเด็กในพรรคที่อวี๋เหมาฉาเหลือรอดเอาไว้จากการกวาดล้างอย่างไรเล่า
สถานการณ์ของม่านหลงไม่ซับซ้อน แต่ก็ยากจะเข้าใจเมื่อมาถึงตอนนี้ม่านหลงก็ตัดสินใจที่จะไม่กลับไปที่ถังเหมินและอยู่ที่อู่ตู๋ต่อไปตลอดชีวิตที่เหลือ่เวลาที่เขาหายตัวไปก็เกิดเื่หลายอย่างขึ้นภายในถังเหมินความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้มีเขารวมอยู่ด้วยวันเวลาที่ผ่านมาทำให้เขาโตขึ้น และทำใจยอมรับในสิ่งที่ตนเป็ในตอนนี้แล้วสิ่งที่เป็อยู่ในตอนนี้มันก็ไม่ได้แย่ ได้เป็ถึงรองประมุขของอู่ตู๋ได้เฝ้าดูเด็กๆในพรรคที่เติบใหญ่ด้วยการเลี้ยงดูของเขาเองเป็สิ่งที่หากยังอยู่ที่ถังเหมิน เขาคงไม่มีโอกาสได้ทำ
ที่เป็อยู่ตอนนี้มันดีแล้ว
และหลังจากที่แต่งงานอวี๋เหมาฉาก็คืนดวงจิตของเขาที่เคยเอาไปเมื่อสามสิบปีก่อนให้ พร้อมกับบอกว่า
“ที่ผ่านมาลำบากเ้ามามาก ถึงเวลาที่จะต้องพักผ่อนแล้ว”
ม่านหลงถามอวี๋เหมาฉาว่าเขากำลังจะตายหรืออีกฝ่ายหัวเราะแล้วบอกว่าการพักผ่อนไม่ได้หมายถึงความตายเท่านั้นในเมื่อได้ดวงจิตคืนไปแล้ว หลังจากนี้อยากจะทำอะไรก็ทำ หรือแม้แต่จะกลับไปที่ถังเหมินก็ยังได้หากคิดว่าตัวเองพร้อม
ที่อวี๋เหมาฉาพูดออกมาแบบนั้นเพราะรู้ว่าในใจของม่านหลงได้เปลี่ยนไปแล้วรวมถึงรู้ด้วยว่าม่านหลงปล่อยวางเื่ในอดีตลงไปจนหมดสิ้นเขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้ถังเหมินเป็เพียงอดีต อู่ตู๋คือปัจจุบันเขาจะอยู่ที่นี่ต่อไปและจะไม่หวนกลับคืนถังเหมิน
วันเวลาสามารถเปลี่ยนคนได้ ตราบเท่าที่มีความสุขกับการเปลี่ยนแปลงนั้นมันก็ไม่ยากที่จะใช้ชีวิตต่อ
และม่านหลงก็พร้อมจะยินดีหากคนรักของเขาได้มีรักใหม่ที่พร้อมเคียงข้างกัน
หากจะตัดปัญหาในการหาเหตุผลเื่ชีวิตของเขาก็สามารถพูดได้ว่าเขาจากถังเหมินมาั้แ่อายุสิบหกความทรงจำที่มีต่อถังเหมินนั้นเลือนลางเพราะต้องคอยทำภารกิจให้สำเร็จในแต่ละครั้งกลับกัน เขาอยู่ที่อู่ตู๋ถึงสามสิบปี ความทรงจำเด่นชัดนอกจากดูแลพรรคและเลี้ยงเด็กก็ไม่มีเื่อะไรให้กังวลใจ สำหรับอดีตมือสังหารชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ว่าเป็ชีวิตที่ใฝ่ฝันหรอกรึ
แล้วตอนนี้ประมุขเพิ่งจะแต่งงานและออกท่องเที่ยวเขาจะคลาดสายตาจากอู่ตู๋ที่ไม่มีประมุขดูแลอยู่ได้อย่างไร
เื่ในอดีตน่ะช่างมันปัจจุบันที่วุ่นวายกำลังรอคอยให้ม่านหลงไปสะสางอยู่
25
