เมื่อเห็นท่าทางของซูเหยาที่พยายามปฏิเสธความรู้สึกของตนเอง ไป๋จิ้นอวี่ก็เลยพลิกร่างของนางให้ขึ้นคร่อมเขา แล้วใช้มือหยาบรั้งเอวบ้างให้ขยับโยกตามจังหวะที่เขา้า และสตรีที่พยายามปฏิเสธก่อนหน้านี้ก็เริ่มขยับเองทีละเล็กทีละน้อย ทำให้เขาอดมิได้ที่จะยกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ
หลังจานกั้นยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าใด แววตาของเขาก็ยิ่งรู้สึกคลั่งไคล้สตรีผู้นี้มากขึ้นเท่านั้น การได้ััเรือนร่างของนางทำให้เขารู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็มาก่อน เหมือนว่านางสามารถทำลายเกราะน้ำแข็งของแม่ทัพผู้ใหดเหี้ยมของเขาลงได้อย่างนั้นแหละ
หลังจากนั้นเขาก็ผลักร่างเล็กให้นอนลง แล้วก้มลงไปขบกัดปลายคางของซูเหยา ก่อนจะไล่ลงต่ำมาเรื่อย ๆ จนถึงเนินอกอึ๋มแล้วขบยอดถันของนาง
“อื้อ... อื้อ...” ซูเหยาพยายามขยับเพื่อสะบัดให้เขาเลิกทำเช่นนี้ ทว่ามันกลับไม่เป็ผล อีกทั้งนางยังถูกเรียวลิ้นของชายหนุ่มเลียรอบ ๆ ยอดถันก่อนจะดูดดื่มมันอย่างหื่นกระหายอีกด้วย
ไป๋จิ้นอวี่ที่ได้ยินเสียงของซูเหยาเขาก็ผละปากออกแล้วยิ้มเหยียดมองนาง ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แรงขึ้น จนร่างของนางกระเพื่อมไม่หยุด
“ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว” ซูเหยาร้องพลางน้ำตาคลอ แม้นางเหมือนกำลังร่ำไห้ ทว่าแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลง ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงความฝันที่หอมหวานอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
ส่วนไป๋จิ้งอวี่ก็ไม่คิดผ่อนแรง เขายังกระแทกนางอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังออกคำสั่งทหารในสนามรบ “เรียกชื่อข้า ข้าจะทำให้เ้ารู้สึกเหมือนได้ขึ้น์”
เมื่อเห็นว่าซูเหยาไม่ยอม เขาก็ขยับสะโพกให้ดุดันขึ้นราวกับสัตว์ร้าย “ข้าบอกให้เรียกชื่อข้า ซูเหยา...”
ซูเหยาตัวสั่นเทาพยายามอดกลั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งเขาง่าย ๆ ทว่าสุดท้ายนางก็มิอาจฝืน เสียงหวานดังขึ้นอย่างตะกุกตะกัก “ไป๋ จิ้ง จิ้งอวี่ ข้า อ๊า...”
หัวใจของบุรุษแกร่งสั่นไหวอย่างแปลกประหลาด เขารู้สึกดีจริง ๆ ที่นางเอ่ยชื่อเขาออกมาในตอนนี้ เขาก้มลงไปจูบริมฝีปากเล็กที่กำลังสั่นไหว ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปดูดดื่มน้ำหวาน
แล้วกระตุกแรง ๆ ครั้งสุดท้ายปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปเต็มรูรักของนาง
“ อ๊าสสส...”
หลังจากนั้นเพียงพริบตา ไป๋จิ้นอวี่ก็ถอนกายออกอย่างรวดเร็วราวกับว่านางเป็เพียงสิ่งของที่ถูกใช้แล้วทิ้ง เขาลุกขึ้นแต่งตัวโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง
ซูเหยาได้แต่มองเขาพร้อมหายใจหอบจากความเหนื่อยเมื่อครู่ที่ถูกกระทำอย่างรุนแรง
ส่วนไป๋จิ้นอวี่เมื่อแต่งตัวเสร็จเขาก็หันไปมองนางเพียงเล็กน้อย ดวงตาเรียบนิ่งยากจะรู้ได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
“อะไรกัน เ้าคงไม่คิดว่าข้าพิศวาสเ้าหรอกนะ ข้าก็บอกแล้วมิใช่หรือว่า... ในเมื่อเ้าอยากเป็ฮูหยินของข้าหนัก ข้าก็จะให้เ้าได้ทำหน้าที่นั้น แต่สำหรับฮูหยินที่มาสวมรอยเช่นเ้า ก็มีหน้าที่แค่บนเตียงเท่านั้นแหละ”
คำพูดของเขาทำให้ซูเหยารู้สึกเหมือนถูกมีดแหลมคมมาทิ่มแทง แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากตอบโต้เขาก็หันหลังเดินจากไปแล้ว
ประตูห้องหอถูกเปิดออกก่อนจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ค่อย ๆ จากหายไป
ซูเหยาที่ไร้เรี่ยวแรงก็หลับตาลงด้วยความเศร้า นางมิน่าไปลองสวมชุดแต่งงานตามคำชวนของพี่สาวเลย คิดว่าแค่ลองสวมเล่นครู่เดียวแล้วรีบถอดออกคงมิมีผู้ใดจับได้
ทว่าอยู่ ๆ ไม่รู้เพราะเหตุใดกัน นางถึงได้รู้สึกง่วงขึ้นมา และพอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองได้มาอยู่ในเกี้ยวแต่งงานเสียแล้ว ทำให้นางมิสามารถทำอันใดได้ นอกจากสวมรอยแต่งงานแทนพี่สาว และกลายมาเป็ฮูหยินตัวแทนเช่นนี้
‘หรือนี่จะเป็ผลกรรมจากการที่ข้าอิจฉา ที่พี่สาวได้แต่งงานกับบุรุษที่เป็ถึงแม่ทัพใหญ่ ส่วนข้ากลับถูกหมั้นหมายกับชาวบ้านธรรมดากันนะ’
นางส่ายหน้าให้กับการกระทำของตนเองเบา ๆ ก่อนจะเผลอนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ตอนที่นางถูกไป๋จิ้นอวี่กระแทกอย่างแรง มันทั้งเจ็บ ทั้งเสียว
ซูเหยาเผลอยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ‘เมื่อครู่ช่างรู้สึกดียิ่งนัก ข้าอยากถูกเขากระแทกแรง ๆ อีก...
มิใช่ ๆ ข้ามิใช่สตรีเช่นนั้น นี่มันเป็ความคิดมิดี เป็ความคิดของสตรีชั้นต่ำเหมือนที่ท่านแม่ว่า ข้าไม่ได้เป็เช่นนั้น
ใช่แล้วข้าจะไปรู้สึกดีกับการกระทำเช่นนั้นได้อย่างไร และเพื่อมิให้ถูกทำเช่นนั้นอีกข้าต้องรีบหนี หนีจากที่นี่ แล้วค่อยให้ท่านพี่เมิ่งหลานมาเข้าหออย่างที่ควรจะเป็...’
ซูเหยาที่ทะเลาะกับความรู้สึกของตนเองไปครู่หนึ่ง เมื่อนางคิดได้แล้วว่าจะทำอย่างไรต่อไป นางก็พยักหน้าด้วยความยินดี ก่อนจะพยายามลุกขึ้น ทว่าร่างกายกับไม่ฟังคำสั่ง ขาของนางสั่นเกินไป และแล้วดวงตาของหญิงสาวก็ค่อย ๆ ปิดลงและหลับไปอย่างรวดเร็ว
...
ผ่านไปพักใหญ่ ซูเหยาก็สะดุ้งตื่นขึ้น นางรีบมองไปรอบ ๆ ด้วยความร้อนใจ เมื่อมิเห็นไป๋จิ้นอวี่นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ‘ข้าต้องรีบหนี’
หลังจากนั้นนางก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ โชคดีที่เมื่อได้นอนพักร่างกายก็กลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้ง แม้จะยังมิเต็มสิบส่วน แต่ก็สามารถใช้โอกาสนี้หนีออกจากที่นี่ได้
ซูเหยาลุกขึ้นพร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบจุดที่ถูกไป๋จิ้นอวี่ััแรง นางกัดฟันทนเจ็บแล้วไปหยิบอาภรณ์มาสวมใส่ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูหน้าต่างเพื่อหลบหนีทางนี้
ทว่าในขณะที่ซูเหยากำลังเปิดหน้าต่าง ประตูห้องหอก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกัน
บุรุษร่างสูงใหญ่มองสตรีที่กำลังยกขาจะปีนหน้าต่างด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“นี่เ้าคิดจะทำอันใด คิดจะหนีงั้นรึ รู้ไหมว่าที่จวนของข้า นับว่ามีคนคุ้มกันมากที่สุด แล้วคิดว่าตนเองเป็ใครกัน ถึงจะสามารถหนีออกจากที่เช่นนี้ได้”
3K
