“ติ๊งต่อง....ติ๊ง ต่อง” ชัญญา กดกริ่งหน้าบ้านอาจารย์อุ๋ยแต่ยังไม่มีใครเดินมาเปิดประตูให้ ขณะยืนอยู่หน้ารั้วพร้อมกับบะหนุน ทั้งสอง
รอกันไปรอกันมาหลายนาที จนบะหนุนต้องขอปลีกตัวไปธุระซื้อของให้น้าเกี๋ยงก่อนปล่อยให้ชัญญาเปิดประตูรั้วเข้าไปด้านในคนเดียว เธอ
ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเ้าของบ้านออกมาต้อนรับ“อาจารย์ อาจารย์อุ๋ย อยู่มั้ยค่ะ หนูมาแล้วค่ะ” ชัญญา เรียกหา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในตัวบ้าน ที่เป็ลักษณะบ้านไม้ชั้นเดียวมีภาพถ่ายที่ได้รางวัลทางด้านดนตรี และถ้วยรางวัลหลายประเภท
เธอเดินเข้ามา หันตัวมองรอบๆ บ้านคิดว่าคงไม่มีใครอยู่บ้านแน่ๆ เลยหันหน้าไปทางประตู เพื่อจะเดินออก ทันใดนั้นมีหนึ่งฝีเท้าค่อยๆ
เดินมาทางด้านหลัง เท้ายังเปียกชุ่มด้วยน้ำหลังจากชำระล้างกายหมาดๆมาโอบเอวชัญญาจากด้านหลัง “หนู นึกว่าพี่จะไม่มาซะแล้ว” ทำเอาชัญญาสะดุ้ง เอียงหน้ามามอง“อ๊ะ น้องเมี่ยงหรอ อ้าวอยู่บ้านนี่ พี่นึกว่าไม่มีใครอยู่” ชัญญา ประหลาดใจ
“หนู อยู่ห้องน้ำ เมื่อกี้ได้ยินเสียงแล้วแหละว่าน่าจะเป็พี่ชัญญา มาหาพ่ออุ๋ยแน่ๆ” เธอยังโอบกอดเอวชัญญาไว้แน่นผ่านผ้าขนหนู
ห่อกาย และความหอมที่รัญจวนหลังการอาบน้ำ สองเต้าเต่งตึง ยังคงเบียดอัดแผ่นหลังของชัญญาแทบจะทะลักออกจากผ้าขนหนูสีขาว“ดีใจ
จังเลยที่วันนี้ พี่มาหาหนู อยากให้อยู่ทั้งวันเลยได้ไหม” น้องเมี่ยงพยายามออดอ้อน
“คงไม่ได้แน่เลย พี่บอกแม่ว่า มาธุระแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวแม่จะเป็ห่วง”
“งื้อ งั้นเอางี้”น้องเมี่ยงคลายมือจากเอวชัญญา พร้อมกับจูงมือกันไปที่โซฟาหนัง ให้ชัญญานั่งลง ส่วนเธอก็นั่งคร่อมตรงหน้าขาของ
ชัญญาถกผ้าขนหนูขึ้นเพื่อให้นั่งได้สะดวก ขาขาวๆ ไล่จากน่องขึ้นมาถึงต้นขาช่างเนียนผุดผ่อง ชัญญาเห็น ก็ตะลึงเล็กน้อย “น้องเมี่ยงนี่ ผิวพรรณ ดีจังเลยนะ” “ว่าแต่นั่งคร่อมพี่ไว้ จะทำอะไรเหรอ” ชัญญา ถามแบบไร้เดียงสา
“พี่ ไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้ค่ะ” เมี่ยงพูดเบาๆข้างหู
ชัญญาเอียงหน้ากลับมามองลูกสาวอาจารย์อุ๋ย สบตาเธอแบบอายๆ ปนยิ้มเล็กน้อย ส่งแววตาหยาดน้ำผึ้งให้พอเห็นดังนั้น น้องเมี่ยงเหมือนจะเข้าใจที่ชัญญามองมา จึงเอาหน้าซบไปที่ซอกคอซ้าย ปล่อยลิ้นออกมาเลียหูเบาๆวนรอบใบหู ตามด้วยขบกัดติ่งหูชัญญาเล็กน้อย
ให้รู้สึกเสียวซ่าน และเลื่อนต่ำมาที่ซอกคอซุกไซร้หอม ดมอย่างสุดฟิน จนเผลอดูดจ๊วบเข้าให้ ทำเอาชัญญาเงยคอ หลับตาพริ้มกับการโดน
ปลุกอารมณ์
ทว่า ดูเหมือนไฟในทรวงของชัญญาเริ่มจุดติดสองมือของเธอ ละจากที่วางบนโซฟา เริ่มขยับมาอยู่ที่เหนือหัวเข่าของน้องเมี่ยง ค่อยๆ
ลูบขึ้นมาถึงชายผ้าขนหนูผืนจิ๋วที่ปิดเลยแก้มก้นไม่กี่นิ้วกระทั่งเลื่อนไปถึงแก้มก้นอันขาวเนียน สองมือจึงเริ่มกดแก้มก้นที่แรงขึ้นตามการดูด
ไซร้ซอกคอของน้องเมี่ยง ที่ไปซ้ายที ขวาที และสลับมาจูบปากชัญญาให้อารมณ์พลุ่งพล่าน
เมี่ยง – (หันมาถาม) พี่เป็ไงมั่งชอบไม๊
ชัญญา – อือ (ตอบสั้นๆ ในลำคอ ยิ้มด้วยสายตา)
“อือ อะไรค่ะ” เมี่ยงถามกลับเสียงกระเส่า
“ก็ โอเคไงค่ะ แล้วน้องเมี่ยงพอแล้วเหรอ”
พอได้ยินชัญญา ถามยังงั้นเมี่ยงก็ไม่พูดอะไรต่อ ระดมจูบ บดปากอย่างเมามันส์ มือสองข้างเริ่มซุกซนล้วงไปใต้เสื้อยืดของชัญญา
เพื่อไปหาสองปทุมถันที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อในสีดำ กว่าที่ชัญญาจะปัดป้องมือของน้องเมี่ยงออกจากเสื้อก็ไม่ทันซะแล้ว ทั้งมือซ้าย-ขวา ต่างรุกล้ำ
ไปที่เนินถันขนาด 34 เพื่อให้ถึงยอดจุกที่ซ่อนอยู่
สองมือชัญญา ก็ซุกซนไม่ต่างกัน บีบขยำแก้มก้นน้องเมี่ยงอย่างมันมือจนเป็รอยแดง จนกระทั่งเธอเผลอใช้ปลายนิ้วชี้ นิ้วกลางเขี่ย
ไล่แถวร่องก้นน้องเมี่ยง ทำเอาสาวเมี่ยง “อ๊าส์ ดีจังค่ะ พี่ชัญญา ทำอีก หนูชอบ”เมี่ยงปรารถนา กับการใช้นิ้วของชัญญาที่กรีดกรายอยู่ตรง
บั้นท้ายเธอ จนรู้สึกฟิน
มือของเมี่ยงที่เลื้อยเล่นใต้เสื้อยืดของชัญญาก็ยังคงคลึงเคล้นไปมา และพยายามจะแหวกบราสีดำ เพื่อพิชิตเนิน 34 ไปให้ถึงยอด
จุก แต่ก็โดนมือของชัญญามาปัดป้องไว้ให้อยู่แถวๆ ใต้เนินถัน “จับอยู่แถวๆ นี้ก่อนนะ อย่าไปไกลกว่านี้พี่ยังตั้งตัวไม่ทัน” ชัญญาขอร้อง
“อ้าวทำไมละค่ะ พี่ไม่ชอบเหรอ”เมี่ยงถามเสียงสั่น
“ก็ชอบ แต่ถ้าโดนจุดอ่อน พี่กลัวว่า”
“กลัวอะไรค่ะ พี่ชัญญา”
“เอ่อ กลัว...” ยังไม่ที่ชัญญาจะตอบอะไรออกไป
“พ่อมาแล้วลูก” เสียงคุ้นเคยกลับเข้ามาที่บ้านกำลังจะเปิดประตู
“อุ๊ยส์ พ่อมาแล้ว” เมี่ยงสะดุ้งกับเสียงที่ว่า จึงรีบลุกจากที่นั่งคร่อมชัญญาอยู่นานและวิ่งเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ปล่อยให้ชัญญา
นั่งอารมณ์ค้างที่โซฟา
“อ้าว หนูนั่นเอง มานานแล้วเหรอ” อาจารย์อุ๋ยทัก
“อ๋อ หนูมาได้ซักพักแล้วค่ะอาจารย์ไปไหนมาเหรอค่ะ”
“อ้อ พอดี ผมไปซื้อกับข้าวมาให้เ้าเมี่ยงไม่รู้ตอนนี้ตื่นหรือยัง”
“ตื่นแล้วนะค่ะ เมื่อครู่หนูเห็นน้อง กำลังอาบน้ำอยู่”
“อืม วันนี้ หนูพร้อมแล้วใช่ไม๊”อาจารย์อุ๋ย ขอความมั่นใจอีกที
“ใช่ค่ะ อาจารย์ หนูพร้อมแล้ว”
ชัญญา ไปมองไปที่มุมหนึ่งของบ้านเห็นมีแซกโซโฟน คีย์บอร์ด กีตาร์ วางอยู่ เลยชี้ไปที่แซกโซโฟนอาจารย์อุ๋ยเห็นดังนั้น จึงไป
หยิบมา “หนูชอบแซกเหรอ” “ใช่ค่ะ หนูว่ามันน่าสนใจดีอยากลอง”
อาจารย์อุ๋ยจึงเริ่มอธิบายั้แ่แรกให้รู้จักอุปกรณ์ต่างๆ ของแซกโซโฟน ซึ่งมีทั้งลิ้นปากเป่า ยางรองฟัน ที่รัดลิ้น ฯลฯ และตัวแซก
โซโฟนที่จะใช้สอนนี้เป็แบบเทเนอร์ (TENOR)
หลังจากเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แทนที่น้องเมี่ยงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีแต่เปล่า เธอยังเกลือกกลิ้งบนที่นอน หลับตาพริ้ม ใช้นิ้วชี้
เขี่ยริมฝีปากตัวเองส่วนมือซ้ายดึงปมผ้าขนหนู้าออก คลึงเนินถันตัวเอง เขี่ยเบาๆ สลับไป-มา อย่างเคลิบเคลิ้มแล้วเปลี่ยนมาลูบไล้
หน้าขาตัวเองจนเกือบถึงของสงวน ซึ่งแน่นอนว่าอารมณ์ของสาวเมี่ยงก็ยังค้างไม่ต่างจากลูกศิษย์ของพ่อเธอ ที่อยู่ด้านนอก
ระหว่างที่ชัญญาเริ่มรู้จักแซกโซโฟนและกำลังศึกษาขั้นพื้นฐานที่ตรงโซฟานั้น @@ น้องเมี่ยงก็ออกจากห้องนอนมา ด้วยชุดเสื้อ
กล้ามคอกว้างที่เหลืองกางเกงขาสั้นปิดก้นยาวเพียง 2 คืบ ไม่ถึงกับเรียบร้อย แต่ก็ไม่โป๊มากนัก @@ เสียงฝีเท้าเดินออกมาอาจารย์อุ๋ยรู้ทันที
เลยพูดไปทั้งที่ไม่ได้หันไปหาลูกสาว “พ่อซื้อกับข้าวมาให้แล้ว หนูไปเลือกดู จะกินอะไร” “ค่ะ พ่อ”
“แล้ววันนี้ พ่อมีไปไหนอีกไม๊” น้องเมี่ยง ถามกลับ เผื่อได้ลุ้น
“ไม่น่า มีไปไหนแล้ว ทำไมเหรอลูก”พ่ออุ๋ย สงสัย
“อ้อ เปล่าค่ะ นึกว่าพ่อ จะไปไหนอีกหนูจะได้ฝากซื้อของใช้ส่วนตัว”
“อืม นี่ ถ้าเรียนเสร็จหนูอยู่กินข้าวเที่ยง ด้วยกันสิ” พ่ออุ๋ย ชวน / “อ้อๆดีเลย พี่กินข้าวเที่ยงด้วยกัน กับหนู และพ่อด้วยกัน ดีมะ” เมี่ยง
ช่วยเสริม
“อ่อ ไม่เป็ไรค่ะ อาจารย์หนูบอกแม่ว่าแป๊บเดียว”
“เอาเถอะ อยู่กินข้าว เป็เพื่อนหนูอีกแป๊บเดียวนะนะนะ แล้วเดี๋ยวหนูไปส่งบ้าน” เมี่ยงอ้อนจนชัญญา ใจอ่อนจนได้
ชัญญายังคงเรียนรู้พื้นฐานของแซกอย่างตั้งใจ ส่วนน้องเมี่ยงที่ยืนทางด้านหลังพ่อของเธอ ก็ทำเป็ก้มตัวหยิบโน่นหยิบนี่โก้งโค้ง
เพื่อให้คอเสื้อหย่อน ปล่อยเนินถันขนาด 33 ให้ชัญญาได้เห็น ทีแรกลูกศิษย์พ่ออุ๋ยก็ยังไม่ได้สังเกตอะไร แต่พอเห็นการเคลื่อนไหวหลายครั้ง
ที่อยู่หลังอาจารย์อุ๋ย อดไม่ได้ที่ชัญญาจะต้องเหลือบมองกระทั่งมีจังหวะหนึ่งน้องเมี่ยง ก้มอยู่นาน จึงเหลือบเห็นสองเต้าขาวอย่างถนัดรวม
ถึงจุกงามออกชมพู ของสาวเมี่ยง
พ่ออุ๋ย เห็นเสียงยุกยิกๆ อยู่ด้านหลัง เลยหันไปดูทำเอาสาวเมี่ยงรู้ตัว ต้องปลีกตัวไปทำงานบ้านอย่างอื่น เพื่อไม่ให้พ่อเธอจับสังเกต
ได้ถึงความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น
ขณะทานข้าวเที่ยงด้วยกัน เมี่ยงและพ่ออุ๋ยนั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน ส่วนชัญญา นั่งตรงข้าม ทั้งสามคน นั่งทานข้าวกันไป “วันนี้ที่ผมสอน
เบื้องต้นของแซกโซโฟนไป หนูว่ายากไม๊ หรือคิดว่าไง” อาจารย์อุ๋ย ถามสิ่งที่สอนไป
“หนูว่า ไม่ยากเกินไปนะค่ะแต่มันเป็อะไรที่ใหม่มากๆ สำหรับหนู คงต้องฝึกฝนและพยายามอีกมาก” “ใช่แล้วละการ
จะเล่นเครื่องดนตรีแต่ละประเภทให้ชำนาญได้ ต้องมีพื้นฐานทักษะที่ดีและแม้ว่าเราจะเก่งแล้ว ก็ต้องหมั่นทบทวน ฝึกฝนโน้ตต่างๆ
ให้แม่นฝึกจากเพลงที่เราถนัดก็ได้” อาจารย์ ให้คำแนะนำ
ระหว่างที่กินข้าวกันไปชัญญารู้สึกได้ถึงอะไรมาโดนแถวๆ หน้าแข้งของเธอ จึงมองหน้าน้องเมี่ยงและเธอก็ยิ้มตอบกลับให้ชัญญา เลยเข้าใจได้ว่า ปลายขาของเมี่ยง กำลังสะกิดเธออยู่ เหมือนบ่งบอกถึงความ้าที่ยังมีหลงเหลืออยู่
“งั้น เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ พ่อฝากหนูไปส่งพี่เค้าหน่อยนะ”
“ได้เลยค่ะ พ่อ” เมี่ยง ดีใจออกนอกหน้า
1K
