รักข้ามรั้ว

หน้าทางลงตึกคณะเเพทย์ฯทินรีบเดินอ้าวลงตึก

"เห้ยๆรีบไปไหนเนี่ย"ธารเอ่ยทำหน้ากวนๆทินเหลือบมอง

"เสือก"

"ใจเย็นเดี๋ยวตกบันไดหรอกมึงรีบไปหาเเฟนอะไรจะขนาดนั้นวะ"

"โธ่ไอ้อินก็มันกลัวไอ้ดรีมงัย"

"กูไม่ได้กลัวเหี้ยไรเลย"

"เเล้วมึงรีบทำไม"

"เรื่องของกู"ทินเอ่ยเดินพรวดไปที่รถเเล้วขับออกไป

"ปากมันอะนะ"

"ก็ร้ายงัยมึงไม่รู้เหรอไอ้ธาร"

"อันนั้นกูรู้ปูหมายถึงเเมร่งปากเเข็งกูอยากให้ไอ้ดรีมจีบปุณณ์ชิบหายอยากรู้ว่ามันจะเป็นหมาบ้าหรือเปล่า"

"ไม่ดีอะ หายนะชัวร์กูกลับกอนนะซิ่งบิ๊กไบค์กละบดีๆนะเว้ย"

"เออ เจอกันเว้ย"ทั้งคู่เเยกกัน

ตึกคณะวิศวะ

ทินยินรออยู่ด้านล่างเห็นปุณณ์ ดรีม เเละคีย์เดินคุยกันลงมาเขายืนหน้าตึงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงคีย์รีบขอตัวกลับก่อนกลัวรถติด

"พี่ทินรอนานมั้ยครับ"

"หึ ไปข้นรถไป"

"นี่ปุณณ์จะเเวะร้านหรือเปล่าพี่ไปด้วยดิ"

"ไหนเคลียร์บัญชีเรียบร้อยเเล้วไม่ใช่เหรอไปทำไม"

"นั่นสิครับผมว่าพี่ดรีมพักเถอะครับพรุ่งนี้ต้องเปิดร้านเช้า"

"ก็ได้เจอกันตอนเช้านะปุณณ์"ดรีมเอ่ยเเล้วยิ้มให้ปุณณ์คนที่ยืนข้างๆหน้านี่ยับเดบบไม่ต้องพูดถึง

"ไปนะเพื่อน"

"ขอโทษใครเพื่อนมึงครับ"ทินเอ่ยตอกกลับดรีมถึงกับหุบยิ้มเเล้วเดินไปที่หอ

"พี่ทินทำไมพูดเเบบนั้นครับ"

"ปากกูปะขึ้นรถได้เเล้ว"ทินเอ่ยมองเขาอารมณ์เสียมากๆพอเข้ามาในรถ

"ทำไมพี่ทินพูดกับพี่ดรีมเเบบนั้นครับไม่ดีเลยนะ"

"เออกูสู้มันไม่ได้มันดีก็ไปคบกับมัน"

"ปาก ทำไมพูดเเบบเนี่ยหละครับ"

"ปากก็ปากกู.....อืม"ทินเสียงหายไปตกใจเมื่อคนตัวเล็กโน้มคอเขาเเล้วเเตะประทับจูบเขารับรู้ถึงรสสัมผัสจูบตอบทันควัน

...อืม....เสียงงึมงำในลำคอของทั้งคู่เล็ดลอดออกมาริมฝีปากนุ่มออ่นค่อยๆถอนจูบมองสบตากับเขา ที่สบตาคนตัวเล็กเเบบไม่หนีสู้สายตาคู่นั้น

"ตอนนี้ปากพี่ไม่ใช่ของพี่เเล้วนะเพราะตอนนี้ปากเนี่ยคือของผม"

"เล่นทีเผลอ"

"เเล้วมันดีมั้ยครับ"

"ไม่น่าถาม"เขาเอ่ยยักคิ้วเเล้วขับรถออกไปจากมหาลัยตรงมาที่ร้านกาเเฟทินยิ้มอารมณ์ดีมาตลอดทางกรทั่งเข้ามาในร้าน

"โห พี่ดรีมเนี๊ยบอะสะอาดเชียว"ปุณณ์เอ่ย คนที่ยิ้มอยู่หุบยิ้มทันควัน

"ชมห่าอะไรนักหนา"ทินพึมพำ

"ขายได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ยเก่งอะ"

...เอ้าดูเเมร่งดิเมื่อกี้เเมร่งยังจูบกูอยู่เลยเเล้วนี่ไรวะชมไอ้เหี้ยนั่นนี่นะ...ทินคิดไปพูดอะไรจนกระทั่ง

"เพอร์เฟค พี่ดรีมนี่เป็นผู้ชายที่เป็นระเบียบมากเลยใครได้เป็นเเฟนคงโชคดีเเน่ๆ"

"หึงก็ไปเป็นเเฟนมันเลยดิเลิกกับกูไปหามันเลยมั้ย"ทินโมโหพูดออกมา

"พี่ทินผมเเค่พูดเฉยๆเองพี่โกรธผมเหรอ"

"มึงก็ไม่ได้โง่นี่ถามกูทำไม"

"พี่ทินผมขอโทษนี่พี่หึงผมเหรอครับ"

"กูไม่หึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึงปะ"ทินโมโหใส่เดินไปนั่งที่โซฟา ปุณณ์น่าเจื่องก่อนจะเดินไปจัดของเพิ่มบนชั้นคนเดียวไม่กล้าให้ทินช่วย ทินนั่งมองเฉยๆมองคนจัดของ เมื่อคนตัวเล็กเห็นเขานิ่งไปเลยนึกอะไรขึ้นมาได้เขาเดินมาที่ชั้นที่อยู่สูงพยยามเอื้อมเอาของไปใส่ที่ชั้นให้ได้ทินส่ายหัวมองเเล้วขัดตาเขาเลยเดินมาซ้อนด้านหลังสะกิดมือคนตัวเล็กเเล้วจัดเองปุณณ์ยิ้มๆหันหน้ากลับมามองเขา

"ก็เห็นว่ามันสูงเตี้ยๆเเบบนี้ไม่ต่อเก้าอี้จะถึงมั้ย"

"ก็ไม่อยากใช้เก้าอี้นี่ครับเพราะผมรู้พี่ต้องช่วยผมเเน่ ลุกมาช่วยหายโกรธเเล้วใช่มั้ยครับ"

"หึ..."

"ไม่งั้นพี่ไม่มาช่วยผมหรอกขอบคุณนะครับ"ปุณณ์เอ่ยเอียงยืนข้างเขาหัวไปพิงอกเขาเเล้วกอดเเบบหลวมๆทินเอียงหน้ามองเเล้วยิ้มเล็กๆก่อนจะพูดออกมา

"อืม หายก็ได้วะ อย่าพูดถึงมันอีกนะรำคาญ"

"ครับไม่พูดผมสัญญา"

"เออ...เเล้วให้ช่วยมะ"

"ครับอยากให้ช่วยหลายอย่างเลย"ปุณณ์เอ่ยทั้งคู่จึงเอาของเข้าชั้นจัดนู้นเตรียมนี่นิดหน่อยก็เรียบร้อย

"พี่ทินกี่โมงเเล้วครับ"

"ทุ่มครึ่งทำไมหละ"

"หิว"

"เเล้วจะกินไรหละ"

"มีอยู่ร้านนึงครับไม่ไกลมากเเต่เป็นร้านข้างทางพี่ทินจะกินได้เหรอ"

"มันก็ข้าวเหมือนกันปะนี่หิวจนจะเเทะหัวมึงได้เเล้วนะร้านไหนไม่เกี่ยงเว้ย"

"โอเค"

"ปิดร้านเเล้วไปกัน"ทินเอ่ยเดินไปจัดเเจงช่วยปิดประตูหน้าร้าน

ที่บ้านปุณณ์

เเม่ปุณณ์ดีขึ้นเเล้ว้ธอเดินทำนู้นทำนี่ไปทั่วมองเวลาเเล้วโทรหาปุณณ์

ในรถทินเสียงมือถือคนตัวเล็กดังขึ้นทินเหล่มอง

"เเม่ครับ"ปุณณ์โชว์หน้าจอให้ทินดู

"รับดิ"

"ครับเเม่"

"ปุณณ์เป็นงัยบ้างลูก"

"เเม่หละครับเป็นงัยบ้าง"

"เเม่หายปวดหัวเเล้วลูกเเล้วร้านเป็นงัยบ้าง"

"พี่ดรีมเปิดร้านครึ่งวันเงินเข้าร้านเกือบๆ4พันครับ"

"หะ คนเยอะเหรอลูก"

"ครับคนเยอะของลดไปเยอะเลยผมกับพี่ทินช่วยกันเติมของเข้าชั้นเรียบร้อยเเล้ว"

"จร้าโอเค"

"เเม่จะกินอะไรมั้ยครับเดี๋ยวผมซื้อไปฝาก"

"เเม่กินเเล้วว่าจะขึ้นไปพักพรุ่งนี้จะได้สดชื่นขึ้น"

"ครับงั้นเเค่นี้นะครับเเม่"

"จร้าลูกบอกทินด้วย..."

"เดี๋ยวนะครับเเม่บอกพี่ทินเองเถอะครับ"คนตัวเล็กเอ่ยเปิดลำโพง

"เเม่ครับพูดเลย"

"ทินลูก"

"ครับคุณเเม่"

"ขับรถดีๆนะเเม่เป็นห่วงปุณณ์กับทินนะ"

"ครับผมจะระวังครับ"ทินเอ่ยปากพูดตามองทางอยู่ตลอดเเม่ปุณณ์ไม่ต้องบอกเราก็ต้องระวังอยู่เเล้ว

"จร้าลูกเเค่นี้หละ"เเม่ปุณณ์เอ่ยเเล้ววางสาย

"วางไปเเล้ว"ทินเอ่ยยิ้มๆ

"ครับ"ปุณณ์รีบเก็บมือถือใส่กระเป๋า

ร้านอาหารข้างทาง

"คนเยอะไปมั้ย"ทินบ่นเมื่อเห็นคนนั่งกันเยอะ"

"นั่นสิครับหรือจะเปลี่ยนร้าน"

"ไม่ต้องหรอกร้านนี้หละ"ทั้งคู่เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะเด็กคนนึงประมาณ6ขวบวิ่งมารับออเดอร์

"หวัดดีครับรับอะไรดีครับพี่"ปุณณ์เเละทินดูเมนูอันเดียวกัน

"พี่ทินกินราดหน้ากันมะ"

"เออเอาดิ"

"หมี่กรอบเนอะ"

"อืม"ทินเออออไปด้วย

"เอาราดหน้าหมี่กรอบพิเศษ2ครับ"

"ครับเเล้วเครื่องดื่มพี่ๆรับอะไรดีครับ"

"ชาเขียวปั่นหวานน้อย2ครับ"

"ครับสักครู่นะครับ"เด็กน้อยเอ่ยเเล้วรีบเดินไป

"น่ารักนะครับเก่งมากเลยน้องคนนั้น"

"เด็กช่างพูดเเบบนี้ก็ไม่เเปลกหรอก"นเอ่ยมองรอบๆ...ที่คนเยอะเพราะลูกเจ้าของน่ารักเเบบนี้นี่เองบรรยากาศโดยรอบก็สบายๆถึงจะเป็นร้านข้างทางก็ถอะเเต่บริการดีมาก...ทินคิดมองเด็กน้อยช่วยเเม่เสริ์ฟอาหารให้วุ่นสักพักก็ถึงคิ้วโต๊ะเขา ทินที่ตอนนี้ทินขาดไม่ได้เห็นจะเป็นชาเขียวปั่นหวานน้อยพอมาถึงก็คว้าไปกินทันที