ปึก! เพล้ง!
แขนบางถูกวิ่งเฉี่ยวชนอีกครั้ง และแก้วไวน์ก็ตกลงพื้นแตกไม่ต่างจากคราแรก แต่ครั้งนี้ลักษณนน์สามารถคว้าแขนของคนที่วิ่งชนไว้ได้
หมับ!
"เหมือนคุณจะลืมคำขอโทษ"
แต่หากคนที่เขากำลังทวงคำขอโทษกลับสะบัดแขนแกร่งจนหลุดออก และเตรียมจะวิ่งต่อไป
พรึ่บ!
"ปล่อย! ผมกำลังรีบ!"
ั์ตาสีฟ้าได้หันกลับมาส่งแววตาไม่สบอารมณ์นัก
"รีบแค่ไหน คุณก็ควรขอโทษ"
"นี่คุณ! ร้องขอคำขอโทษเหมือนกับเด็กๆ ไปได้"
เ้าของร่างสูงโปร่งหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมกับเอ่ยวาจายียวน ทำให้คนฟังขุ่นเคืองจนหน้าออกสี
"ชิ! คนไร้มารยาท"
แม้ใบหน้าคมเข้มอย่างหนุ่มลูกครึ่งและั์ตาฟ้านั่นจะทำให้เขารู้สึกคลับคลาย แต่เขาก็คงไม่อยากรู้จักคนไร้มารยาทแบบนี้เท่าไรนัก
"ตารัล.. ได้ข่าวจากตารามบ้างไหม"
เสียงคุณหญิงกีรติดังขัดขึ้น เป็การห้ามมวยไปโดยอัตโนมัติ
"เกิดอะไรขึ้นครับ? ..คุณแม่"
ทันทีที่ได้ยินชื่อของพี่ชาย ลักษณนน์ก็รีบถามความเป็ไปจากแม่ของตนขึ้นมาทันที
คุณหญิงหันมาสบตาลูกชาย แล้วเคลื่อนสายตาไปทางบุคคลที่จะให้คำตอบ เขาจึงหันไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งปะทะคารมกันไป และเริ่มจดจำได้ว่าเขาคืออรัล
"พี่รามกำลังตามพี่สิไปครับ และ้าให้คุณหญิงยกเลิกงานหมั้น"
เป็ประโยคที่คลายความสงสัยแต่สร้างความหนักใจให้กับคนฟัง แต่หากไม่มีทางเลือกอื่นใดก็คงต้องยอมยกเลิกงานตามที่เ้าบ่าวของงานประสงค์ไปก่อน
"แล้วพี่สิ กับพี่รามหายไปไหนครับ?"
"ตาลักษณ์.. คือว่า.."
"เรารีบจัดการเื่งานหมั้นกันก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเล่าเื่ทั้งหมดให้พี่ลักษณ์ฟังเอง"
ก่อนที่คำอธิบายถึงเหตุการณ์ทั้งหมด จะออกมาจากปากของคุณหญิง อรัลก็ชิงตัดบทขอเป็คนบอกกล่าวเื่ราววุ่นๆ นี่เอง คุณหญิงกีรติจึงปลีกตัวออกไปเพื่อจัดการเื่สำคัญ
หมับ!
"มาสิ.. เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง"
แขนบางถูกจับคว้าเอาไว้บ้าง พร้อมกับใบหน้าคมที่โน้มลงไปกระซิบเบาๆ ข้างกกหู
*****
#อีกด้านหนึ่ง
ฝุบ!
ชายหนุ่มถูกพาเข้ามาในห้อง และถูกดันตัวให้ล้มลงไปนั่งคลุกเข่ากับพื้น
"น..น้องสิ"
สภาพคนรักที่เขาเห็นตรงหน้า นำพาให้หัวใจแกร่งกระตุกสั่นไหว ร่างของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการ ได้ถูกจัดวางด้วยท่าทางที่ิ่เหม่
"พี่ราม! ช่วยสิด้วย"
ร่างบางกำลังนั่งพาดอยู่บนตักแกร่ง ชุดสวยได้ถูกฉีกแหวกจนเผยให้เห็นตลอดทั้งเรียวขา แขนทั้งสองถูกมัดประสานคล้องโอบรอบลำคอบึกบึนเอาไว้ โดยมีวงแขนใหญ่ที่โอบรัดเอวบางไว้อย่างแแ่อีกชั้นหนึ่ง
"สวัสดียามบ่าย.. คุณสารวัตร"
"ปล่อยคู่หมั้นของผมเดี๋ยวนี้!"
สีหน้ากระอักกระอ่วนของคนตรงหน้า ยิ่งสร้างความอหังกาให้กับผู้คุมเกมอย่างเขา
"อย่าเพิ่งใจร้อนไป.. เธอยังอยากสนุกกับผม"
"กรอดด! คุณ้าอะไรกันแน่?"
รามเมษฐ์กัดฟันแน่นเมื่อได้ยินประโยคปลุกเร้า แต่เขาก็ต้องพยายามสงบใจถ้าอยากรอดออกไปทั้งสอง
"ที่จริงแล้วก็ยังไม่แน่ใจ.. แล้วคุณมีข้อเสนออะไรดีๆ รึเปล่าล่ะ"
"ปล่อยสิตา แล้วจับผมไปแทน"
"ฮ่าๆๆ คิดว่าสภาพคุณตอนนี้ มันต่างอะไรจากข้อเสนออย่างนั้นเหรอ"
ทศกัณฐ์หัวเราะเยาะออกมา เมื่อได้ฟังข้อเสนอของคนหมดสิ้นหนทางอย่างเขา
"แต่เธอไม่เกี่ยว เื่ทั้งหมดมันเป็เพราะผม"
"หึๆ แสดงว่าคุณ..ยังไม่รู้เื่ระหว่างเธอกับผม"
"...?"
รามเมษฐ์นิ่งอึ้งไปอย่างเกิดคำถาม
"ยังไงเธอก็ต้องเป็ของผมอยู่แล้ว.."
ฟอดดด!
ทศกัณฐ์จึงพูดขยายใจความ พร้อมกับก้มลงไปสูดกลิ่นหอมจากซอกคอขาว
"อ๊ะ! ไม่นะ สิรักพี่ราม ปล่อย! อย่า!"
"ถ้าอย่างนั้น ผมขอแลกชีวิตของผมกับเธอ!"
เขายอมแลกด้วย ชีวิต เพราะไม่อาจทนเห็นเธอป่นปี้ด้วยน้ำมือของคนโฉดชั่ว ทศกัณฐ์กระหยิ่มยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ที่ทำให้นายตำรวจอวดดีอย่างเขายอมศิโรราบลงโดยสิ้นเชิง
"ได้! ผมจะรับชีวิตคุณไว้ ฮ่าๆๆๆ"
เขาผละร่างหญิงสาวออกไปจากตัว แล้วลุกขึ้นยืนหันไปออกคำสั่งลูกน้อง
"เอามันไปห้องทรมาน!"
เหล่าสมุนโค้งคำนับ แล้วทำตามคำสั่ง
"อย่า! ไม่นะพี่ราม ไม่! ไม่!"
สิตาร้องห้ามปานจะขาดใจ เมื่อเห็นคนรักกำลังถูกพาออกไปโดยไม่รู้ความเป็ตายร้ายดี
.
.
ห้องที่ทศกัณฐ์สั่งให้พาไปคือ ห้องที่ใช้ระบายโทสะ ยามเมื่อเขา้าปลิดชีพเสี้ยนหนามสักคนแบบดื่มด่ำอย่างช้าๆ
กึก! แกร๊ก!
ร่างสูงถูกลากมาไว้อยู่ที่กลางห้อง พร้อมกับยกกุญแจมือไปคล้องไว้กับตะขอเหล็กเหนือศีรษะ ภายในห้องถูกตกแต่งและทาด้วยสีดำ อีกทั้งยังเต็มไปด้วยอุปกรณ์การทรมาน
"ปล่อยเธอไปได้หรือยัง?"
"ก็ขึ้นอยู่กับคุณ!"
ร่างใหญ่เดินตามเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย บุคลิกเย็นเยียบช่างดูแตกต่างจากคนเมื่อครู่
พรืด! แคว่ก!
"อึก!"
เสื้อเชิ้ตราคาแพงถูกกระชากดึงทิ้งอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกขาวสวยและหน้าท้องแบนราบอย่างคนสุขภาพดี
เปรี๊ยะ!
"อ๊ะ!"
เสียงฟาดแส่หนังไปบนแผ่นหลังเนียนดังกระหืมขึ้นมาหนึ่งครั้ง ทำให้เ้าของร่างผวาสะบัดไปตามแรงหวด เขาเพียงกัดฟันอดกลั้นความเจ็บไว้โดยไม่ยอมออกเสียง และนั่นยิ่งเพิ่มความท้าทายแก่ผู้เหนือกว่าให้อยากได้ยิน
เปรี๊ยะๆ เปรี๊ยะ!
"อ๊ะ! อึก"
เสียงแห่งความเจ็บดังต่อไม่หยุดจนเ้าของแผ่นหลังเนื้อกายสั่นเทา
หากเสียงร้องคือการแสดงออกของความเ็ป เขาก็เลือกที่จะข่มมันไว้ไม่ยอมอ่อนแอให้ใครได้เห็น ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เขาเหมือนกำลังท้าทายกับความตายที่ใกล้เข้ามา
.
.
หยาดเืสีสดที่ถูกระบายบนแผ่นหลังเนียนได้สร้างความสุขสมแก่คนร่างใหญ่อย่างน่าประหลาด เขาส่งมือหนาเข้าไปแตะชิมอย่างผู้หลงไหล กลิ่นคาวเืหอมจากกายขาวโพลนจนมิอาจห้ามใจ ท้าทายให้เข้าต้องกดประทับริมฝีปากหนาลงไปลากเลีย
แผล๊บ!
"อึก! อู๊ยย อืออ"
ความแสบซ่านที่ทวีขึ้นตรงาแ ยามเมื่อถูกลิ้นสากลากไล้ไปถึง คือความทรมานในแบบที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อน ปฏิกิริยาทางกายที่เกิดขึ้นจึงเป็ไปอย่างธรรมชาติ
จากนั้นมือแกร่งก็ตรงเข้าััไปตามแผงอก ผิวเนียนลื่นเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกจุดที่ถูกัั และนั่นยิ่งสร้างความพึงใจต่อร่างกายนี้แก่ทศกัณฐ์
.
.
ความ้าทางกามาของทศกัณฐ์ ไม่ได้จำกัดนิยามแค่เพียงชายหญิง คู่นอนที่เขาเคยใช้บำบัดใคร่ล้วนมีหลากหลายตามความพึงใจที่จะลิ้ม และนี่จะเป็อีกหนึ่งร่างที่เขาพึง้าที่จะลอง
"ย..อย่า ไม่!"
ร่างเล็กท้วงติงขึ้น เมื่อเริ่มรับรู้ถึงการััอย่างที่ไม่ควรจะเกิด นิ้วแกร่งเริ่มกดบี้คลึงไปบนจุกสีอ่อนตามแรงปรารถนา จนคนร่างเล็กเนื้อกายสะท้านอย่างไร้ทางขืน
"อ๊ะ..อื้อออ ไม่! แกจะทำอะไร!"
"...."
*****
1K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)