### **ตอนที่ 11: ฟางเจี้ยนหวนคืนยุทธภพ**
**ฉาก:** กลางป่าลึกแห่งหนึ่ง ฟางเจี้ยนลืมตาขึ้นช้า ๆ หลังจากหมดสติไปหลายวัน กลิ่นสมุนไพรอบอวลในอากาศ เสียงไฟจากเตาเล็ก ๆ ดังเป็จังหวะ ภายในกระท่อมเก่ากลางป่า จางิซาน—หมอเทวดาผู้สันโดษ กำลังบดสมุนไพรอยู่ใกล้ ๆ
---
**ฟางเจี้ยน:** (ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนร้องออกมาเบา ๆ) “อึก…ข้า…ยังไม่ตาย?”
**จางิซาน:** (ปรายตามอง) “ยังไม่ตาย…แต่เกือบไปแล้ว”
**ฟางเจี้ยน:** (กัดฟันพยายามลุกขึ้น) “ข้าต้องรีบกลับไป…พรรคกระเรียนขาว…”
**จางิซาน:** (กดไหล่ฟางเจี้ยนให้นอนต่อ) “อย่าหาเื่ตาย เ้ายังไม่ฟื้นตัวดี”
**ฟางเจี้ยน:** (สบตาอีกฝ่าย) “เ้าช่วยข้าทำไม?”
**จางิซาน:** (ถอนหายใจ) “ข้าไม่ใช่คนดีนักหรอก แต่ข้าเป็หมอ หน้าที่ของข้าคือรักษาคน ไม่ว่าเขาจะเป็ใคร”
**ฟางเจี้ยน:** (กำหมัดแน่น) “ข้าไม่อาจนอนนิ่งอยู่ได้! พรรคกระเรียนขาวถูกกวาดล้าง ข้าต้องแก้แค้น!”
**จางิซาน:** (เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นกระบี่เก่าแก่ให้) “หากคิดจะกลับไปจริง ๆ จงรับสิ่งนี้ไปเถอะ”
**ฟางเจี้ยน:** (รับกระบี่มา มองด้วยความสงสัย) “กระบี่อะไร?”
**จางิซาน:** “กระบี่ ‘เหินเมฆา’ มันเคยเป็ของอาจารย์เ้า แต่ก่อนตายเขาฝากมันไว้กับข้า”
**ฟางเจี้ยน:** (ตาเบิกกว้าง) “อาจารย์ข้า…!”
**จางิซาน:** “เ้ายังอ่อนแอเกินไป อย่าเพิ่งคิดถึงการแก้แค้น จงคิดถึงสิ่งที่เ้าจะปกป้อง”
**ฟางเจี้ยน:** (กำกระบี่แน่น) “…ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะไม่รีบตาย แต่ข้าจะกลับไป…เพื่อกอบกู้พรรคกระเรียนขาว!”
---
(สายลมพัดแรง ฟางเจี้ยนยืนขึ้น แม้ร่างกายจะยังาเ็ แต่แววตาแน่วแน่ดั่งเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ…)
611
