เสียงเครื่องตรวจวัดชีพจรดังสนั่นไปทั่วห้องทดลอง นัทกระตุกตัวอย่างรุนแรงก่อนจะสะดุ้งตื่น ลมหายใจหอบแรงจนเ้าหน้าที่ต้องรีบวิ่งเข้ามาปลดอุปกรณ์ออกจากศีรษะของเขา
“อัตราหัวใจกลับมาอยู่ในเกณฑ์ปกติแล้วครับ!” เสียงหนึ่งรายงาน
นัทยังไม่พูดอะไร เขานั่งนิ่ง มองมือของตัวเองราวกับกำลังตรวจสอบว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น...เป็ความจริงหรือแค่ฝันอีกชั้นหนึ่ง
เขาก้มมองฝ่ามือ — ยังคงอุ่นจากััสุดท้ายของเธอ
คืนนั้น เขากลับถึงห้องพักทุกอย่างเหมือนเดิม — โต๊ะ เตียง ไฟหัวเตียงที่กระพริบเพราะหลวมมาหลายวัน
แต่เมื่อเขาเปิดลิ้นชักข้างเตียง สิ่งหนึ่งที่ไม่ควรมีในโลกนี้กลับอยู่ตรงนั้น
โปสการ์ด ใบหนึ่ง ถูกเขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้แม่นยำ
“อย่าลืมท้องฟ้าบนนั้นนะ” — เอม
นัทยืนนิ่ง รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้หายไป
ความฝันไม่ได้จบตรงที่เขาตื่นเธอ ฝากบางอย่างไว้กับโลกจริงแล้ว
ฝั่งของเอม
เธอฟื้นขึ้นในเขตควบคุมส่วนลึกของ Dreamscapes — สถานที่ที่มีไว้สำหรับ “ผู้ละเมิดโครงสร้างความฝันระดับร้ายแรง”
ร่างของเธอถูกล้อมรอบด้วยแสงโปร่งใส สีฟ้าอมเทา คล้ายสนามพลังที่แยกเธอออกจากระบบหลัก
และครั้งนี้ ไม่ใช่การพักงาน ไม่ใช่การยึดบุญ
แต่เป็ “กระบวนการลบตัวตนออกจากระบบ”
เสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์ดังขึ้นรอบตัวเธอ
“คุณละเมิดสัญญาระหว่างิญญากับระบบ Dreamscapes” “คุณดึงตัวเองกลับเข้าสู่โลกจริงผ่าน Anchor โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า” “ผลคือ: คุณจะถูกลบจากระบบอย่างถาวรภายใน 48 ชั่วโมง”
เธอหลับตา สูดหายใจเข้าช้า ๆ — แม้จะรู้ว่ามันไม่จำเป็สำหรับิญญา
“...แล้วถ้าโลกจริงมีที่ให้ฉันอยู่ล่ะ?” เธอพูดขึ้น
ระบบเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“ความเป็ไปได้ 0.0037% สำหรับิญญาที่ได้รับการยอมรับโดย Anchor และมีหลักฐานการทับซ้อนในโลกจริง”
“คุณมีหรือไม่?”
เอมล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ — และหยิบออกมาช้า ๆ
โปสการ์ดเปล่า ใบหนึ่ง ที่เธอเขียนไว้ในความฝัน และ…นัทเก็บไว้ได้จริง
เธอยื่นมันออกไป เสียงระบบเงียบไปอีกครั้ง
ณ เวลานั้นที่โลกจริง
นัทนั่งเขียนบางอย่างลงในไดอารี่หน้าใหม่
“ผมไม่รู้ว่าโลกนี้ยังมีพื้นที่สำหรับความรักที่เกิดจากฝันหรือเปล่าแต่ผมจะทำให้มันมีจริง”
เขาหยิบโปสการ์ดใบนั้นมาปักไว้ในกระถางต้นไม้บนระเบียง ท่ามกลางท้องฟ้าใกล้ค่ำ
และ ณ จุดที่โปสการ์ดัักับแสงแดดสุดท้าย
โลกของเอม...เริ่มสั่นะเื
ระบบของ Dreamscapes กลับมาตรวจพบ “การกระทำในโลกจริงที่มีผลกับโลกิญญา”
มันเกิดขึ้นน้อยมาก แต่ทุกครั้งที่เกิด นั่นคือ การเริ่มต้นของช่องเปิดข้ามพรมแดน
เอมลืมตาขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้... เธอไม่ได้อยู่ในระบบฝันอีกแล้ว
เธออยู่ใน ช่องว่างระหว่างความจริงกับความฝันพื้นที่ที่มีเพียง “คนที่ไม่ถูกลืม” เท่านั้นถึงจะยืนอยู่ได้
เธอยิ้มอย่างช้า ๆ
“ฉันกำลังกลับไป...”
1K
