CURSE GEAR ยุทธภัณฑ์ต้องสาป

“ไหนๆแล้วช่วงที่รอผมฟื้นตัวอยู่ จากที่ผมได้ฟังเรื่องที่คุณนอสเล่าแล้วผมก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนที่คุณนอสสู้กับฉิงถึงได้อ้วกออกมา เดี๋ยวนะพอพูดถึงเรื่องนี้ผมก็เริ่มเอะใจแล้วทำไมคุณนอสถึงแค่อ้วกล่ะครับ”

ควานถามนอสออกไป

“ถ้าเรื่องนั้นเพราะผมมีลิลิธอยู่ด้วยก็เลยลดผลค้างเคียงลงมาได้นิดหน่อยน่ะครับเลยทำให้แค่อ้วก แต่ก็แค่ ณ ตอนนี้น่ะนะครับ เพราะผมก็ยังไม่ได้ลองอาวุธที่ตีขึ้นจากระดับสีแดงเลย อ๋อแล้วก็ผมอยากจะบอกว่าที่ผมให้คุณควานใช้มันก็แค่ตัวที่ยังไม่สมบูรณ์นะครับมันเป็นดาบที่ผมตีขึ้นมาครั้งแรกเลย และลิลิธก็แนะนำให้คุณใช้เล่มนี้ด้วยเพราะมันคุมง่ายกว่าตัวนี้มากครับ”

นอสหยิบแหว่งออกมาโชว์ควาน

“นี่คุณจะบอกว่าเจ้าดาบที่ทำให้ผมเกือบตายนั่นมันแค่ตัวที่ไม่สมบูรณ์งั้นหรอครับ เฮ้อ~จะบ้าตาย”

ควานนอนลงไปกับพื้นทันทีที่รู้ว่าจริงๆแล้วของที่ตัวเองใช้มันคืออาวุธที่ไม่สมบูรณ์

“แต่ถึงคุณนอสจะบอกว่ามันยังไม่สมบูรณ์แต่ประสิทธิภาพมันก็เหนือกว่าอาวุธทั่วๆไปแล้วนะครับ”

ควานพูดเสริม

“เหตุผลที่มันไม่สมบูรณ์เพราะมันไม่ได้ผ่านกระบวนการที่ถูกต้องทั้งหมดแม้มันจะดูมีประสิทธิภาพแต่จริงๆมันก็แค่ของห่วยๆที่ไม่ได้มีจิตใจเป็นของตัวเองมากขนาดนั้นเหมือนที่ท่านนอสใช้อยู่หรอกนะ”

ลิลิธพูดแทรกเข้ามา

“ห๊ะ!?ของห่วยๆ”

ควานตะลึงกับคำพูดที่ลิลิธพูดออกมา

“จริงๆผมก็คิดว่ามันห่วยจริงๆนั่นแหละครับหลังจากที่ได้ลองใช้สู้กับพวกระดับสีส้มดูมันแทบจะโจมตีไม่เข้าเลยถ้าไม่ฝืนอัดพลังเวทย์ใส่เพื่อเร่งประสิทธิภาพของมันออกมาจนสุด”

นอสพูด

“ของราคาถูกเหมือนกับขยะทำได้แค่นี้มันก็ดีมากแล้วล่ะค่ะ”

ลิลิธพูดต่อ

“ของที่ดีขนาดนี้แม้จะมีข้อเสียแต่มันก็ยังคุ้มที่จะใช้แต่พวกคุณบอกว่ามันเป็นขยะหรอเนี่ย ฮ่าๆหมดคำจะพูดเลยครับ”

ควานยิ้มและหัวเราะกับตัวเองที่ได้ยินคำพูดของนอสและลิลิธ

“งั้นคุณอยากจะได้มันไหมล่ะครับดาบเล่มนี้ผมยกให้คุณก็ได้นะครับคุณควาน”

นอสเสนอให้กับควาน

“ห๊ะ!? ผมไม่ได้ฟังคุณผิดใช่ไหมครับจะยกให้ผมจริงๆหรอ”

ควานตกใจที่จู่ๆนอสก็จะยกมันให้กับเขา

“ถึงมันอยู่กับผมไปผมก็ไม่ได้เอาออกมาใช้หรอกครับไหนๆคุณควานก็ไม่ได้มีอาวุธแล้วใช้อันนี้แทนไปก็ได้เผื่ออนาคตคุณควานอาจจะสามารถควบคุมมันได้โดยที่ไม่ได้รับผลข้างเคียงจากมันเลยก็ได้ครับ”

นอสพูด

“งั้นเดี๋ยวพอกลับไปถึงผมจะจ่ายเงินให้แน่นอนครับผมไม่อยากจะรับของมาฟรีๆหรอกนะครับ”

ควานรีบพูด

“แบบนั้นก็ได้ครับจะได้ไม่ลำบากใจคุณควาน แต่ขอเน้นย้ำว่าอย่าเอาไปให้คนอื่นเด็ดขาดไม่ว่าจะกรณีไหนก็ตามนะครับ เพราะเกิดคนทื่ไม่รู้เรื่องเผลอสัมผัสโดนเข้าล่ะก็ได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่นอนครับ”

นอสพูดเตือนควาน

“ได้ครับผมจะระวัง”

ควานรับฟังคำเตือนของนอสด้วยใจจริง 

“เอาล่ะไหนๆคุณก็ฟื้นตัวมากแล้วเดี๋ยวผมจะแบกคุณควานไปด้วยเลยก็ได้ครับเราจะได้ไม่เสียเวลากันมากกว่านี้”

นอสพูดขึ้น

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับรีบไปให้ถึงเร็วเท่าไหร่ก็น่าจะดีกับพวกเรา ไม่รู้ว่าเจ้าหวังลิ่วมันจะส่งลูกน้องมารังควานเราอีกรึเปล่าด้วย”

ควานตอบตกลงกับข้อเสนอของนอส

เมื่อเห็นว่าควานตอบตกลงนอสก็สวมเกราะทอรัสทันที นอสก้มลงไปแบกควานขึ้นมาบนหลัง หลังจากแบกควานไว้นอสก็ออกเดินทางต่อทันที ด้วยชุดเกราะนี้นอสจึงสามารถแบกควานไปได้สบายๆโดยที่นอสแทบจะไม่รู้สึกถึงความหนักเลย

นอสแบกควานได้ประมาณสองสามชั่วโมงควานก็ขอให้นอสเลิกแบกเขาเพราะตอนนี้ควานฟื้นตัวได้พอจะวิ่งไหวแล้ว เมื่อวางควานลงนอสก็ถอดทอรัสออกและเปลี่ยนมาใช้รองเท้าสปีดแทนเพราะมันจะคล่องตัวกว่า

นอสและควานเดินทางกันตลอดทั้งคืนในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงทางเข้าเมืองสักที ทั้งสองคนดีใจอย่างมากที่ในที่สุดก็ได้มาถึงเมืองสักทีหลังจากต้องเดินทางอยู่ข้างนอกประมาณเดือนกว่าๆเกือบสองเดือน

พระอาทิตย์โผล่ขึ้นมาพอดีกับตอนที่ทั้งคู่เดินมาถึงเมืองผู้คนที่เมืองนี้คับคั่งกว่าที่เมืองเดลต้าอย่างมากผู้คนเดินเบียดกันเต็มถนนไปหมด

“เราแยกกันตรงนี้ละกันนะครับ”

ควานพูดขึ้นหลังจากเดินมาได้สักระยะและหยุดลงตรงซอยๆหนึ่งข้างในเมือง

“อะ...โอเคครับ งั้นเราก็แยกกันที่นี่เลยละกันนะครับ”

นอสหยุดเดินและพูดขึ้น

“งั้นก็นี่ครับเบอร์เอาไว้ติดต่อผม มีปัญหาอะไรติดต่อผมได้เลยนะครับผมจะช่วยสุดกำลังแน่นอนครับ แลัวก็เดี๋ยวผมขอบัญชีคุณนอสไว้ด้วยนะครับเพราะผมจะโอนเงินที่ผมติดคุณไว้ทั้งค่าซากมอนสเตอร์ต่างๆพร้อมกับค่าดาบที่คุณให้ผมมาด้วยผมจะรีบโอนให้ทั้งหมดนะครับ”

ควานพูดขึ้น

 นอสที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเขียนเลขบัญชีตัวเองไปให้ควานทันที

“ได้เลยครับ อ๊ะ!! จริงสิคุณควนครับคุณเป็นพ่อค้างั้นเอาสิ่งนี้ไปขายให้หน่อยสิครับถ้าขายได้ก็เอาไปรวมกับค่าซากมอนสเตอร์ด้วยเลยนะครับ”

นอสพูดจบพร้อมกับหยิบผลึกระดับสีเขียวที่เคยล่าได้ออกมาจากแหวนมิติและส่งมันให้กับควาน

“ได้ครับผม”

ควานรับไว้และเก็บใส่แหวนมิติตัวเองอย่างรวดเร็ว

“งั้นก็ไว้เจอกันนะครับคุณควาน”

นอสพูดพร้อมกับโบกมือลาควาน

“ไว้เจอกันครับคุณนอส”

ควานยิ้มตอบรับและโบกมือลานอสเช่นกัน

ควานยืนโบกมือลานอสอยู่สักพักจนนอสหายลับเข้าไปในฝูงชน เมื่อเห็นว่านอสไปไกลแล้วควานที่ทำหน้ายิ้มแย้มอยู่นั้นก็เริ่มหุบยิ้มจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลับกลายเป็นใบหน้าที่นิ่งเรียบและดูจริงจังขึ้นมาทันที

ควานเดินตรงเข้าไปที่ตรอกๆหนึ่งในจุดที่อยู่ใกล้ๆ

“นี่อยู่กันหรือเปล่า”

ควานพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดูนิ่งเฉย 

ทันทีที่ควานพูดจบก็ได้มีร่างของคนสองคนปรากฎออกมาจากมุมมืดของตรอกซอยนั้น ลักษณะของทั้งสองคนดูเหมือนกับสายลับแต่งตัวมิดชิดเหมือนกับชายชุดดำไม่มีผิดเพี้ยนพวกเขาทั้งคู่เดินออกมาและหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของควานก่อนจะก้มลงทำความเคารพ

“ยินดีต้อนรับกลับขอรับ นายน้อย”

ทั้งสองคนพูดพร้อมๆกัน

“ทำไมถึงได้กลับมาช้ากว่ากำหนดหรือขอรับนายน้อย”

หนึ่งในทั้งสองคนถามขึ้นมา

“พอดีเจอหมามันแว้งกัดนิดหน่อยก็เลยกลับมาช้ากว่ากำหนดการที่คิดไว้น่ะ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนทั้งสองคนคงจะเห็นแล้วใช่ไหมว่าฉันเดินมากับใครตั้งแต่เข้าเมืองมา”

ควานพูด

“ขอรับ”

ทั้งสองตอบควานแทบจะทันที

“ดี เด็กคนนั้นเป็นผู้มีพระคุณของฉันเพราะฉะนั้นฉันขอสั่งให้พวกนายทั้งสองคนคอยปกป้องเขาจากเงามืดซะ แต่อย่าให้เขารู้ตัวได้เป็นอันขาดเด็กคนนี้มีประสาทการรับรู้ที่ไกลและไวมากๆ และถ้ามันไม่ได้ร้ายแรงจนเกือบถึงแก่ชีวิตห้ามเข้าไปช่วยเขาเด็ดขาดเข้าใจที่ฉันสั่งใช่ไหม”

ควานออกคำสั่งกับทั้งสองคนที่ก้มทำท่าทางเคารพเขาอยู่

“รับทราบขอรับนายน้อย แต่ว่าตอนนี้เชิญท่านกลับบ้านก่อนนะครับท่านเจ้าบ้านเขาอยากจะพบนายน้อยน่ะครับ”

สายลับคนหนึ่งพูดขึ้น

“ท่านพ่อเรียกงั้นหรอ….งั้นก็ได้ฉันจะไปพบเขาก่อนก็ได้ส่วนพวกนายไปทำหน้าที่ ที่ฉันสั่งซะ”

ควานพูดพร้อมกับเดินออกจากตรอกซอยนั้นทันที

“ขอรับ”

ทั้งสองคนพูดรับคำสั่งของควานก่อนจะหายตัวเข้าไปที่ตรอกซอย

………………

หลังจากที่แยกกับควานนอสก็เดินสำรวจข้างในเมืองแต่เพราะเมืองมีขนาดใหญ่มากๆนอสเลยเดินแค่แป๊บเดียวก่อนจะเดินเข้ามาที่ห้องพักที่ว่างอยู่ของเมืองนี้

“ว้าวเหมือนกับห้องที่เมืองเดลต้าเลยแฮะ แสดงว่าทุกๆเมืองก็จะมีห้องเป็นแบบนี้เลยสินะเนี่ย”

นอสเดินสำรวจห้องด้วยความตื่นเต้น

เดินอยู่สักพักนอสก็เดินมาบรรจบที่เตียงนอน 

“อ๋า~ เตียงนอนนุ่มๆคิดถึงจังเลย”

นอนล้มลงใส่เตียงสีขาวที่นุ่มดุจปุยฝ้ายตรงหน้า หลังจากเอาหน้าซุกไซร้อยู่สักพักนอสก็หลับลงไปทันที ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดการเดินทางทำให้นอสต้องหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยที่ไม่มีโอกาสได้ขัดขืนใดๆทั้งสิ้นเลย 

นอสสลบไปเกือบหนึ่งวันแล้วในที่สุดนอสก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

“อ่ะ!! นี่เราหลับไปนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย”

นอสเด้งตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง

“20ชั่วโมง38นาทีค่ะ”

ลิลิธตอบ

“นานขนาดนั้นเชียวหรอเนี่ยสงสัยว่าฉันน่าจะเหนื่อยจริงๆนั่นแหละเฮ้อ~”

นอสแคะขี้ตาตัวเองพร้อมกับถอนหายใจและเดินตรงไปที่โต๊ะกินข้าวภายในห้อง

“จะเอายังไงต่อหรอคะท่านนอส”

ลิลิธถามถึงจุดหมายต่อไปของนอส

“ตอนแรกก็ว่าจะไปล่ามอนสเตอร์อีกสักนิดแหละนะแต่ตอนนี้มันใกล้จะถึงกำหนดรับสมัครนักเรียนรอบโควตาแล้วน่ะสิ”

นอสนิ่งและครุ่นคิดอยู่สักพัก

“ฉันน่าจะหมกตัวอยู่ในห้องนี้แล้วพยายามดูดซับเจ้าผลึกระดับสีแดงนี่ให้สำเร็จก่อนแล้วกันถ้าได้เจ้านี่มามันอาจจะทำให้ค่าพลังเวทย์ของฉันเพิ่มขึ้นมากจนพอจะผ่านสอบรอบโควตาได้แน่”

นอสพูดขึ้นพร้อมกับหยิบผลึกสีเขียวมรกตออกมาจากแหวนมิติของตัวเอง

…………………..