ณ ปัจจุบัน
หลายปีที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของผมกับน้ำไม่ได้มีอะไรมากกว่าเพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยกันผมให้เธอมากเกินกว่าเพื่อน แต่ก็ไม่ถึงขั้นเป็แฟนกันเราไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันทางกาย อาจมีโอบกอดกันบ้าง แต่ไม่เคยมากกว่านี้ เพราะเมื่อไหร่ที่ผมจะก้าวข้ามความสัมพันธ์เธอจะเป็คนที่ก้าวออกมาหนึ่งก้าวเสมอ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสานสัมพันธ์แต่การกระทำของเธอแสดงออกแทนคำพูดว่าเธอให้ผมได้เท่านี้ผมจึงสามารถใช้ชีวิตเพลย์บอยของผมมาได้โดยไม่ได้รู้สึกผิดต่อเธอเพราะเราไม่ได้ตกลงคบหากัน เราไม่ได้เป็อะไรกันเลยั้แ่แรกสิ่งที่ผมรู้สึกต่อเธอคือ ความผูกพันเพราะตลอดสามปีกว่าที่ผ่านมาผมให้เธอเข้ามาอยู่กับผมในทุกๆ ่เวลาของชีวิตเธอรับรู้ว่าผมมีสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงหลายคนและผมเองก็แสดงให้เธอรับรู้ว่าผมไม่จริงจังกับใครเธอไม่เคยเข้ามายุ่งเื่นี้เธอไม่เคยพูดเื่ความสัมพันธ์ของผมกับผู้หญิงคนอื่นเวลาผู้หญิงเ่าั้มายุ่งวุ่นวายกับเธอผมก็จะเลิกยุ่งกับพวกเธอเ่าั้ทันทีและเธอก็ยินดีให้ผมช่วยกันผู้ชายที่เธอไม่้าให้ออกห่างเสมอผมยกน้ำให้เหนือผู้หญิงทุกคน ทั้งๆ ที่เธอไม่ให้สถานะแฟนกับผมด้วยซ้ำผมไม่อยากให้นิยามความสัมพันธ์ของเรา เพราะผมยังสนุกกับชีวิตโสดของผมอยู่และถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่้าเปลี่ยนแปลงอะไรมากกว่านี้
“อยู่ไหนครับน้ำ”ผมโทรหาเธอเพราะวันนี้เธอสอบวิชาสุดท้ายและผมส่งข้อความไปบอกเธอั้แ่เมื่อคืนแล้วว่าวันนี้ผมจะไปส่งเธอกลับบ้านที่ชลบุรีแต่เธอยังไม่ได้อ่านข้อความของผมผมสอบเสร็จก่อนเธอและเก็บวิชาเรียนครบหมดแล้วจะเหลือก็แค่ส่งโปรเจคเท่านั้นผมกับเพื่อนก็จะจบการศึกษาอย่างสมบูรณ์่สอบของทุกเทอมเราจะไม่ค่อยได้ติดต่อกันเพราะการเรียนที่เข้มข้นขึ้นและเธอก็เป็คนตั้งใจและจริงจังกับการเรียนมากผมไม่อยากกวนเธอแต่ก็ไม่ลืมส่งข้อความหาเธอบ่อยๆ
“น้ำเพิ่งมาถึงคอนโดกำลังจะตอบข้อความดินพอดีเลย”
“ตกลงจะกลับบ้านเย็นนี้เลยหรือเปล่าจะให้ดินไปรับกี่โมง”
“เทอมนี้น้ำคงไม่ได้กลับบ้านน้ำจะขึ้นเหนือกับเพื่อนไปทำโปรเจค”
“ทำไมไม่เคยบอกดินเลย” ผมหงุดหงิดที่ได้รู้ว่าเธอไม่บอกเื่สำคัญนี้กับผม
“พอดีที่บ้านนุ่มนิ่มกำลังจะเปิดรีสอร์ตที่เชียงใหม่อ่ะพวกเราก็เลยจะไปทำโปรเจคกันที่นั่น ถ้าผลงานออกมาดีอาจจะได้ใช้ที่รีสอร์ตนุ่มนิ่มก็ได้ เราปรึกษาอาจารย์แล้วอาจารย์ก็เห็นด้วยพวกเราก็เลยตกลงเลือกสถานที่เลย แล้วเราก็เห็นว่า่นี้ดินยุ่งๆอยู่เราก็เลยไม่ได้บอก” ยิ่งฟังผมยิ่งหงุดหงิดกับเหตุผลที่เธอบอกมันเป็เื่ดีที่เธอจะทำโปรเจคในสถานที่จริงเพราะเธอสามารถนำความรู้ที่เรียนมาใช้ได้อย่างเป็ประโยชน์ที่สุดแต่ที่บอกว่าผมยุ่งไม่จริงสักนิดเพราะผมสอบเสร็จก่อนเธอตั้งสามวันเธอมีเวลาบอกผมตั้งมากมาย แต่เธอเลือกที่จะไม่บอก ทำไมกัน ยิ่งคิดผมยิ่งหงุดหงิด
“.........” ผมเงียบเพราะอยากให้เธอรู้ว่าผมไม่พอใจมาก
“น้ำจะเดินทางพรุ่งนี้เที่ยวบินเก้าโมงเช้าตอนนี้น้ำกำลังเก็บของอยู่” เธอยังคงพูดไปเรื่อยทำเหมือนไม่รู้ว่าผมกำลังไม่พอใจ
“...... ครับ”ผมตอบเมื่อเห็นว่าเธอเงียบมาสักพัก
“คืนนี้ดินจะไปเที่ยวเหมือนทุกวันหรือเปล่า”เธอถามผมเหมือนถามเื่ทั่วไป
“ครับ” ผมตอบเธอสั้นๆ เพราะผมเคืองเธออยู่
“คลับพี่โจ้เหมือนเดิมหรือเปล่า”เธอพูดถึงพี่โจ้เ้าของวีคลับที่ตอนนี้พวกผมสนิทและนับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่งและน้ำก็ดันเป็น้องรหัสของแฟนพี่โจ้เธอจึงไปวีคลับกับผมบ่อยแต่ก็เลือกไปเฉพาะวันที่แฟนพี่โจ้มาเพราะไปคุยกับพี่รหัสของเธอนั่นเอง
“ครับ”
“น้ำว่าจะเข้าไปคุยกับพี่หลินเื่หัวข้อโปรเจคซะหน่อยอยากให้พี่หลินช่วยแนะนำ”
“เพิ่งจะถามเื่หัวข้อโปรเจคก่อนไปเนี๊ยะนะน้ำเรานึกว่าน้ำเตรียมการล่วงหน้าแล้วซะอีก” ยิ่งพูดผมก็ยิ่งเคืองผมรู้ว่าเธอตั้งใจอ่านหนังสือสอบแต่เื่หัวข้อโปรเจคและเวลาเริ่มทำงานมันยังพอมีเวลาอีกอย่างน้อยสองอาทิตย์ให้เธอได้เตรียมตัว
“ก็เตรียมั้แ่ก่อนสอบแล้วแต่ยังไม่มีเวลาไปคุยเลย”
“เตรียมการล่วงหน้าตั้งนานแล้วนี่เองแต่ไม่คิดจะบอกกันสักคำ” ผมน้อยใจและอยากให้เธอรู้
“ก็น้ำอยากให้ดินมีเวลาคิดเื่โปรเจคของตัวเองไง”
“น้ำก็รู้ว่าเื่เรียนเราไม่เคยละเลยและก็ทำได้ดีมาตลอด”
“น้ำรู้ แต่ยังไงน้ำก็อยากให้ดินโฟกัสเื่โปรเจคนะอยากให้ดินทำออกมาให้ดีที่สุด ไม่อยากให้คิดเื่อื่นมาก แล้วก็เพลาๆเื่เที่ยวให้น้อยลงด้วย เอาเื่นี้ให้จบก่อน ต่อไปก็สบายแล้ว”
“ที่ไม่บอกเพราะอยากห่างเราหรือเปล่าหรือน้ำกำลังคบใครแล้วไม่บอกเราหรือเปล่า น้ำคุยกับเราได้ทุกเื่นี่”
“น้ำยังไม่คิดมีใครหรอกดิน อย่าคิดเองเออเองเลย”
“เราไม่เข้าใจ ทำไมน้ำไม่บอกเราก่อนหน้านี้”
“จะรู้เร็วหรือช้ายังไงก็รู้แล้วนี่ไงดิน”
“มันไม่เหมือนกันนะน้ำ”
“มันไม่เหมือนยังไงดิน”
“น้ำไม่ได้คิดถึงเราก่อนคนอื่นแล้วใช่ไหม”
“เราก็ไม่ได้บอกคนอื่นเหมือนกันนะดิน มีแค่อาจารย์กับเพื่อนในสาขาที่รู้เท่านั้นนะแล้วเราก็ไม่ได้เห็นว่ามันสำคัญอะไรมากมายที่จะต้องเที่ยวไปบอกใครๆว่าเราจะขึ้นไปทำโปรเจคที่เชียงใหม่หรือที่ไหน”
“น้ำคงไม่ได้คิดถึงเราเลยจริงๆ”
“เป็อะไรเนี๊ยะดิน อย่ามางอแงนะ”
“ไม่ได้งอแง แค่รู้สึกว่าความสำคัญลดลงแค่นั้น”
“น้ำไม่ได้คิดอะไรเลยนะดิน ดินอย่าคิดมากสิ”
“เราไม่อยากพูดเื่นี้แล้วจะไปหาพี่หลินกี่โมง เราจะแวะไปรับ”
“ไม่ต้องมารับหรอก เราจะไปกับเพื่อนๆจะรีบไปรีบกลับ เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่น้ำแล้วกัน เราจะทำอะไรได้น้ำตัดสินใจไปแล้วนี่” ผมตัดพ้อเธอ ตอนนี้อารมณ์ของผมทั้งโกรธทั้งน้อยใจมันสับสนไปหมด ผมหงุดหงิดที่เธอทำเหมือนผมไม่สำคัญกับเธออีกแล้ว
“.........”
“แล้วน้ำบอกที่บ้านหรือยังว่าจะไปทำโปรเจคที่เชียงใหม่”
“น้ำโทรไปบอกท่านแล้วส่งโปรเจคจบแล้วถึงจะกลับบ้าน พ่อกับแม่ก็บ่นเหมือนดินนี่แหละ”
“ครับ สมควรโดนบ่นมีเวลาก่อนเริ่มโปรเจคตั้งหลายวัน ไปหาท่านก่อนขึ้นเชียงใหม่ก็ยังได้แต่น้ำก็เลือกจะไปเร็วๆ”
“ชวนทะเลาะอีกแล้วนะดิน”
“ไม่ได้ชวนทะเลาะแค่อยากให้คิดถึงใจคนที่คอยบ้าง”
“น้ำคุยกับพ่อแม่แล้ว ท่านเข้าใจดีน้ำบอกท่านว่าถ้าน้ำทำโปรเจคส่งอาจารย์เสร็จเร็ว และอาจารย์ตรวจแล้วผ่านน้ำก็จะได้กลับบ้านไวขึ้น ท่านก็โอเค”
“พ่อกับแม่โอเค แต่เราไม่โอเค”
“เอาไว้เราค่อยคุยกันนะดินตอนนี้ดินชักจะพูดไม่รู้เื่แล้ว”
“เฮ้อ! พรุ่งนี้เราจะไปส่งที่สนามบินแล้วกัน”ถึงจะโกรธเธอแต่ผมก็อยากไปส่งเธอ
“อย่าเลยดิน พรุ่งนี้น้ำบินเที่ยวเช้าต้องออกเช้ามากๆ ด้วยกลัวรถติดจะตกเครื่องเอา ดินตื่นไม่ไหวหรอก”
“ก็แล้วแต่น้ำแล้วกัน เราคงทำอะไรไม่ได้แล้ว”ตอนนี้ผมรู้สึกโมโหเธอขึ้นมาจริงๆ ทั้งเื่ที่จะไปเชียงใหม่แล้วยังไม่อยากให้ไปส่งนั่นอีก
“น้ำเป็ห่วงดินต่างหาก” ผมรู้ว่าเธอเป็ห่วงเธอเป็ห่วงผมเสมอทำไมผมจะไม่รู้ เวลาผมเมาขับรถไม่ไหวแล้วโทรให้เธอมาหาเธอก็มาทุกครั้ง มานั่งเฝ้าผมจนสร่างแล้วก็ขับรถไปส่งผมที่คอนโดเธอก็ยังทำ
“น้ำเก็บของเถอะ เราไม่กวนแล้ว”
“โอเค งั้นแค่นี้ก่อนนะดินไว้ถึงแล้วน้ำโทรหานะ”
“ครับ” สายตัดไปแล้วแต่อารมณ์ของผมตอนนี้ขุ่นมัวมากจริงๆ
![[จบ] เข็มเงินพลิกตระกูล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717756042_4011714.webp)
37K
![Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/d9a6e6a202ae3a31055bdd0d1b59afc7.webp)
