ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเห็นท่านอ๋องมีสีหน้าไม่ค่อยจะสดชื่นรู้สึกปวดใจยิ่งนัก “หลานเห็นท่านอาช่วงนี้ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเดี๋ยวหลานให้คนส่งของบำรุงร่างกายไปให้ท่านอาที่ตำหนักดีกว่าท่านอาจะได้ทานบำรุงร่างกาย”

        ท่านอ๋องยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกพ่ะย่ะค่ะเพียงแต่ฝ่าบาทมีรับสั่งให้แม่ครัวในตำหนักของกระหม่อมเข้าวังมาสอนขันทีพ่อครัวรุ่นใหม่กระหม่อมก็เลยทานอาหารไม่ค่อยลง”

        พูดถึงตรงนี้ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน

        อีกด้านหนึ่ง จ้าวซีเหอจับตัวหมอหลวงไปไว้บนรถม้าก่อนที่ตัวเองจะกลับไปที่ตำหนักหมิงฉืออีกรอบเพื่อแอบฟังความเคลื่อนไหวของพวกซูเฟยที่อยู่ภายในตำหนัก

        ซูเฟยค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาภาพแรกที่เห็นคือองค์หญิงซีเยวี่ยกำลังแย้มยิ้มมาให้นางนางรีบคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าให้ข้ากินสิ่งใดเข้าไป!เหตุใดถึงได้ปวดท้องอยู่ตลอดเช่นนี้!”

        ภายในห้องจุดไฟเพื่อให้แสงสว่างเอาไว้โดยรอบองค์หญิงซีเยวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ภายใต้แสงไฟเช่นนี้ทำให้องค์หญิงซีเยวี่ยยิ่งดูงดงามน่าจับตา องค์หญิงซีเยวี่ยยิ้มบางๆ ขณะเอ่ยตอบ “พี่สาวไม่ต้องเป็นกังวลซีเยวี่ยแค่ให้ท่านทานหนอนตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเข้าไปเท่านั้น”

        ซูเฟยได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้จนอาเจียนออกมาหากสิ่งที่ออกมากลับมีแค่ลม นางยื่นมือออกไปเพื่อหมายจะจัดการอีกฝ่ายทว่าที่คาดไม่ถึงคือ อีกฝ่ายจะหยิบซวิน[1] จากในอกเสื้อขึ้นมาเป่าทันใดนั้นเองนางรู้สึกปวดท้องจนต้องลงไปนอนขดตัวบนเตียง

        นางมององค์หญิงซีเยวี่ยอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองพร้อมกับพูดรอดไรฟันออกมา “ข้าดีต่อเจ้าแต่เจ้ากลับเอาหนอนมีพิษให้ข้ากิน!”

        องค์หญิงซีเยวี่ยยิ้มขณะเอ่ยตอบ “พี่สาวเป็นคนทานลงไปเอง เกี่ยวอันใดกับซีเยวี่ยเพคะ!”

        นางน้ำตาคลอจับชายเสื้อองค์หญิงซีเยวี่ยพร้อมทั้งเอ่ยขอร้อง “ว่ามา เจ้าต้องการสิ่งใด เกียรติยศ เงินทองเจ้าต้องการสิ่งใด ข้าให้เจ้าได้ทั้งนั้น! แต่ข้าขอร้องเจ้าเจ้าเอาหนอนพิษในท้องข้าออกไปที!”

        องค์หญิงซีเยวี่ยลุกขึ้นยืนหยิบเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ด แล้วโบกไปมาตรงหน้าซูเฟยนางมองอีกฝ่ายที่ยื่นมือมาทำท่าจะคว้าเม็ดยาเอาไว้ หากก็คว้าไม่ได้ “พี่สาวต้องเชื่อฟังข้าข้าไม่มีทางปล่อยให้ท่านได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างแน่นอน”

        ซูเฟยล้มตัวนอนลงบนเตียงด้วยความสิ้นหวังตะโกนใส่องค์หญิงซีเยวี่ยด้วยน้ำเสียงแค้นใจ “เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท!จะเปิดโปงแผนขององค์หญิงต่างแคว้นเช่นเจ้าต่อฝ่าบาท!”

        องค์หญิงซีเยวี่ยหัวเราะจนตัวโยนเมื่อได้ยินทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาที่หางตา ใช้ตาแดงก่ำจ้องมองซูเฟยที่นอนอยู่บนเตียง“เปิดโปง?ท่านจะเปิดโปงสิ่งใด หรือพี่สาวลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยทำเรื่องใดเอาไว้บ้างเด็กที่อยู่ในท้องของเสวียกุ้ยเหริน และเหตุผลที่พระสนมเต๋อเฟยตั้งครรภ์ไม่ได้ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือผู้ใด พี่สาวลืมไปแล้วหรือ”

        ซูเฟยได้ยินเยี่ยงนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อไม่หยุด “เป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร!”

        ซูเฟยเอื้อมมือไปคว้าชายกระโปรงองค์หญิงซีเยวี่ยเอาไว้ดึงทึ้งราวกับต้องการจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ พร้อมทั้งตะโกนเสียงแหลมอย่างน่ากลัว “เจ้าบอกข้ามาว่าใครเป็นคนบอกเจ้า!ใคร!”

        องค์หญิงซีเยวี่ยปัดมือของซูเฟยออกอย่างรังเกียจก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า “ทูลพระสนม ชุนเถานางกำนัลคนสนิทของท่านตอนนี้ได้กระโดดบ่อน้ำเพื่อฆ่าตัวตายไปแล้ว เรื่องเหล่านี้ฟ้าดินรู้ท่านรู้ ข้าก็รู้!”

        องค์หญิงซีเยวี่ยเดินออกจากตำหนักพร้อมทั้งหอบหายใจแรงไม่หยุดเดินมาถึงด้านนอก แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาในแววตาเต็มไปด้วยความเศร้าใจ กรุ่นโกรธ แค้นใจ และสุขใจในเวลาเดียวกัน

        นางเป็นถึงองค์หญิงจากต่างแคว้นแต่กลับต้องมาตกเป็นเบี้ยล่างคนแคว้นอื่น ถูกใช้ราวกับเป็นนางกำนัล แต่นางก็ต้องอดทนไม่ปริปากบ่น ทั้งหมดก็เพื่อแคว้นของนางซูเฟยผู้นี้ไม่เคยเห็นนางเป็นคนเลยแม้แต่สักวันเดียว!

        มีอีกฝ่ายคอยขัดขวางนางจึงไม่สามารถเข้าใกล้ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินได้ ทั้งชายในดวงใจของนางก็ไม่ชายตามองนางแม้แต่หางตานางต้องอยู่ที่แคว้นอื่นอย่างโดดเดี่ยวไม่มีผู้ใดรู้ว่านางคิดถึงท้องฟ้าและทุ่งหญ้าที่บ้านเกิดเพียงใด!

        ตอนนี้นางสามารถจัดการซูเฟยได้แล้วอย่างน้อยก็มีสิ่งที่สามารถควบคุมซูเฟยเอาไว้ได้ ทั้งในเวลาเดียวกันยังสามารถจัดการส่งหนิงมู่ฉือเข้าไปอยู่ในคุกหลวงได้อีกด้วยมีเพียงฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่า เพื่อความสำเร็จเล็กน้อยนี้นางทุ่มเทลงไปมากเท่าใด!

        ความในใจทั้งหลายเหล่านี้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มนาง

        จ้าวซีเหอที่แอบอยู่ในตำหนักฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยใบหน้าตื่นตะลึงเขาแอบลอบเข้าไปด้านในตำหนัก แลเห็นเศษแก้วชาที่ถูกเขวี้ยงแตกบนพื้น ซึ่งมีบางชิ้นที่มีรอยชาดสีแดงติดอยู่

        เขาเก็บเศษแก้วที่มีรอยชาดสีแดงติดอยู่ก่อนจะเดินออกมาจากด้านในตำหนัก มองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นว่ามีผู้ใด ก็เดินออกจากตำหนักไปอย่างโล่งใจ

        เขาตรงไปยังตำหนักเจินหลงซึ่งฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินประทับอยู่เปลี่ยนจากท่าทางจริงจังมาเป็นเจ้าสำราญเหมือนเช่นปกติ เขาตรงเข้าไปด้านในตำหนัก เข้าไปหาท่านอ๋องและฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน

        “กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท” จ้าวซีเหอยิ้มอย่างคุณชายเจ้าชู้เสเพลให้ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินยกมือข้างหนึ่งขึ้นเป็นการบอกว่าไม่จำเป็นต้องมากพิธี

        จ้าวซีเหอยิ้มพร้อมทั้งนั่งลงอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ซื่อจื่อของตนเองหยิบพู่กันบนโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินขึ้นมาหมุนเล่น

        ท่านอ๋องเห็นภาพนั้นก็ถลึงตามองบุตรชายอย่างไม่พอใจ“เจ้านี่ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรบ้างเลย ฝ่าบาททรงประทับอยู่ตรงนี้ทั้งคน!”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินแย้มยิ้มตบโต๊ะของท่านอ๋องพร้อมทั้งเอ่ย “ท่านอา ในนี้มีแต่คนกันเอง ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองให้มากความเพียงแต่ว่าซีเหอ หากมีคนนอกอยู่ด้วยเจ้าจะกระทำการที่บังอาจเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”

        จ้าวซีเหอพยักหน้าด้วยสีหน้าสำนึกผิดก่อนที่สีหน้าจะกลับมาแย้มยิ้มดังเดิม “ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินว่าพระองค์ทรงมีรับสั่งให้ขังสาวใช้ข้างห้องของกระหม่อมในคุกหลวงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินกลับมามีสีหน้าเคร่งเครียดขณะพยักหน้า“ซูเฟยถูกวางยาพิษตอนนี้นางคือคนที่น่าสงสัยที่สุด เราจึงต้องทำแบบนี้”

        จ้าวซีเหอควักเศษแก้วชาออกมาจากอกเสื้อวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนโค้งตัวให้แก่ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพร้อมกับเอ่ย “ฝ่าบาทนี่คือเศษแก้วชาที่กระหม่อมเจอในตำหนักของพระสนมซูเฟยรอยชาดสีแดงซึ่งอยู่บนเศษแก้วเป็นชาดที่พระสนมทาในวันนี้ขอฝ่าบาทให้คนนำไปตรวจสอบว่ายังมีสิ่งอื่นปนอยู่บนนั้นหรือไม่ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

        “บังอาจ!” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินลุกขึ้นยืนชี้นิ้วพร้อมทั้งต่อว่าจ้าวซีเหอ “วังหลังของเราใช่สถานที่ที่เจ้าจะเข้าไปได้ตามใจเยี่ยงนั้นหรือ!”

        จ้าวซีเหอรีบคุกเข่าลงโดยพลันท่านอ๋องเห็นเช่นนั้นจึงลงไปคุกเข่ากับพื้นด้วย พร้อมทั้งเอ่ยว่า “ฝ่าบาทขอได้โปรดทรงอภัยให้บุตรชายของกระหม่อมด้วย บุตรชายของกระหม่อมแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของนางหนูหนิงก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

        “ใครอยู่ด้านนอก เข้ามาในนี้หน่อยนำเศษแก้วใบนี้ไปให้ศาลต้าหลี่ตรวจสอบ” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินสะบัดแขนเสื้อฉลองพระองค์สีเหลืองทองขณะรับสั่ง

        แววตาของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเจิดจ้าราวกับเปลวเพลิงขณะเอ่ยกับจ้าวซีเหอ “เรามีวิธีจัดการเรื่องนี้อยู่ในใจอยู่แล้วลำพังแค่เศษแก้วชาชิ้นเดียวจะยืนยันความบริสุทธิ์ให้หนิงมู่ฉือได้อย่างไร!”

        จ้าวซีเหอตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังและน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ถ้าหากกระหม่อมมีพยานบุคคลเล่าพ่ะย่ะค่ะ!”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “เราเพิ่งรู้มาไม่นานมานี้เองว่านางกำนัลคนสนิทของซูเฟยกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตายเนื่องจากปัญหาทางบ้านหรือเจ้าจะใช้คนตายผู้นี้มายืนยันความบริสุทธิ์ให้หนิงมู่ฉือ?”

        จ้าวซีเหอลุกขึ้นยืน ตบมือสองครั้งหมอหลวงพลันเดินเข้ามาในตำหนักเจินหลงด้วยเนื้อตัวสั่นเทาครั้นเห็นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินก็รีบคุกเข่าลงไปกับพื้นทันที

        ภายในคุกหลวง หนิงมู่ฉือรู้สึกง่วงงุนเป็นที่สุดทว่าในคุกหลวงหนาวมากนางจึงไม่อาจข่มตาลงได้ ประกอบกับนางเพิ่งจะหายดีจากพิษไข้ร่างกายนางในตอนนี้จึงเริ่มรับความลำบากนี้ไม่ไหว

        ขณะที่นางกำลังทั้งง่วง ทั้งหิว และหนาวสั่นอยู่นั่นจู่ๆ ผ้าห่มและหมั่นโถวสองสามลูกก็ถูกโยนเข้ามานางรีบเอ่ยขอบคุณหัวหน้าผู้คุมทันที “พี่ชาย ท่านช่างใจดีเหลือเกิน ข้าขอบคุณท่านมาก!”

        หัวหน้าผู้คุมยิ้มตอบ “เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าซื่อจื่อแห่งตำหนักอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้านำมามอบให้เจ้า”

        [1] ซวิน คือเครื่องดนตรีสมัยโบราณชนิดหนึ่งของจีนมีลักษณะเป็นวงรี ทำจากดิน ใช้เป่า