ตอนที่ 7
วิชาอสูร
ไม่ทราบวันเวลาผ่านไปนานเท่าใดไป๋จูเหวินที่ฝืนกลืนแก่นอสูรของอสูรแมงมุมเข้าไปนอนสลบไสลอยู่ภายใต้ผืนน้ำของบ่อน้ำชีพจรวารีภายในป่าวัฒนะราวกับร่างไร้ิญญามันไม่หายใจ ไม่หิว ไม่กระหายราวกับตาย หากแต่ชีพจรยังเต้นทำให้เหล่าาาทั้ง 5พยายามหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือจูเอ๋อของพวกมัน แต่สุดท้ายก็ใช้เวลาไปกว่า 2ปีในการคงพลังอสูรในร่างของไป๋จูเหวินเอาไว้โดยไม่ให้ร่างกายแตกสลายได้
จ๋อม...เพียงเสียงกระเพื่อมเบาๆจากบ่อน้ำ ดวงตาของัธรณีก็พลันเปิดออกด้วยความหวังแต่เมื่อเห็นเป็เพียงใบไม้ใบหนึ่งตกลงมาในบ่อชีพจรวารีมันก็ได้แต่ถอนหายใจพลางหลับตาลงต่อ
“ท่านน้า...”แต่ขณะมันกำลังจะหลับตาลงอีกครั้งหูของมันพลันได้ยินเสียงของจูเอ๋อดังเข้ามาในโสตประสาท ทำให้มันรีบลืมตาอีกครั้ง
“จูเอ๋อ...”ัธรณีเบิกตากว้างพลางมองร่างของจูเอ๋อที่พึ่งขึ้นมาจากน้ำทำไมมันััตัวตนของจูเอ๋อไม่ได้กัน หรือนี่จะเป็แค่ภาพหลอน
“ท่านน้า..ข้าขอโทษ”ไป๋จูเหวินก้มหน้านิ่งพลางใช้มือััใบหน้าของัธรณีมันยังจำใบหน้าห่วงใยของัธรณีและเหล่าน้าๆของมันได้จับใจวินาทีที่มันกลืนแก่นอสูรของมารดาเข้าไปมันทำไปเพราะความสิ้นคิดและหวังว่ามารดาจะอยู่กับมันไปตลอดเท่านั้นมันรู้อยู่เต็มอกว่าหากทำเช่นนั้นมันจะตายแต่วินาทีนั้นมันกลับคิดว่าหากมันตายตามมารดาไปได้ก็คงดี....
คำขอโทษที่มันเอื้อนเอ่ยออกมาคือคำขอโทษที่มันคิดทิ้งชีวิตที่ท่านน้าทั้ง5 ต่างหวงแหน ภาพความพยายามที่ท่านน้าทั้ง 5ต่างพยายามช่วยเหลือตนเอาไว้ยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ แม้มันจะผ่านมาเนิ่นนานถึง2 ปีแล้วก็ตาม
“จูเอ๋อเ้าฟื้นแล้ว....”ัธรณีพูดพลางกลายร่างเป็มนุษย์มันกอดจูเอ๋อของมันเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจูเอ๋อจะสลายหายไป
“ท่านน้าข้าขอ...”
“ไม่เ้าไม่ต้องขอโทษ แค่เ้ากลับมาพวกข้าก็พอใจแล้ว”ัธรณีตัดบทพลางสำรวจร่างกายของจูเอ๋อ มันกลืนแก่นอสูรของมารดาเข้าไป หากเป็อย่างที่มันคาดวิชาบางส่วนของอสูรแมงมุมจะถูกส่งมอบผ่านแก่นอสูรให้เด็กชายนอกจากนี้มันจะสร้างแก่นอสูรให้กับร่างมนุษย์ส่งผลให้มนุษย์สามารถฝึกฝนวิชาอสูรได้
“นางอยู่กับเ้าแล้วจริงๆ”ัธรณีพูดพลางััไปถึงภายในร่างของหลานชายแม้จะแ่เบาแต่ภายในก็ปรากฏแก่นอสูรที่มีพลังแบบเดียวกับอสูรแมงมุมไม่มีผิด
“จูเอ๋อทำไมเ้าถึงหลับตาละ”พอสำรวจร่างกายแล้วัธรณีก็พึ่งสังเกตว่าจูเอ๋อกำลังหลับตาอยู่
“ข้าก็ลืมตาอยู่แล้วนี่ท่านน้า”ไป๋จูเหวินพูดพลางเงยหน้าขึ้นตอนนี้มันมองเห็นทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัด แล้วมันจะกำลังหลับตาอยู่ได้อย่างไร
“.....”ัธรณีมองไป๋จูเหวินอย่างกังขาเขาค่อยๆใช้นิ้วเปิดเปลือกตาของหลานชายออกเพื่อสำรวจดวงตาของไป๋จูเหวินแต่ทันทีที่มันเปิดออกดวงตาของมันก็เบิกกว้างด้วยความใ ภายใต้เปลือกตาของไป๋จูเหวินปรากฏั์ตาสีแดงฉานแทนที่จะเป็ดวงตาสีดำแต่เดิมหรือเพราะมันกลืนแก่นอสูรเข้าไปแล้วทำให้ร่างกายของมันเปลี่ยนไปกันแน่แม้ไม่เปิดเปลือกตามันก็ยังมองเห็นอย่างชัดเจนงั้นเหรอ หรือดวงตาทั้ง 8ข้างของอสูรแมงมุมจะมารวมในดวงตาเพียง 2 ข้างของไป๋จูเหวินจนเกิดเื่แบบนี้ขึ้น
“นี่มัน...”แม้จะรู้ว่ามนุษย์สามารถทำเช่นนี้ได้แต่ตัวัธรณีไม่เคยเจอกับตาตัวเองมาก่อนมันเลยไม่มั่นใจว่าหลังจากไป๋จูเหวินกลืนแก่นอสูรเข้าไปแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างในอดีตมนุษย์ที่มาถึงป่าของพวกมันทั้ง 5 ล้วนมีน้อยนิดจนนับนิ้วได้ในหมู่พวกมันมีแค่บางคนเท่านั้นที่มันััได้ถึงแก่นอสูรในตัวและแต่ละคนก็มีเพียงแก่นอสูรธรรมดาๆเท่านั้น ต้องโทษที่พวกมันอ่อนแอเกินไปแค่เจอัธรณีเหยียบทีเดียวก็สิ้นใจกันหมดมันเลยไม่ทราบว่าผู้มีแก่นอสูรในร่างจะแตกต่างจากผู้อื่นอย่างไร
“จูเอ๋อเ้าฟื้นแล้ว”ขณะัธรณีกำลังพิจารณาร่างกายของไป๋จูเหวิน ร่างของเหล่าน้าทั้ง 4ของมันก็ปรากฏขึ้นภายในป่าวัฒนะ เรียกได้ว่าพวกมันแทบจะมาเยี่ยมเยียนอาการหลานรักทุกวันเลยทีเดียว
“จริงๆด้วยข้าััพลังอสูรในร่างของจูเอ๋อได้”ราชสีห์เพลิงพูดพลางมองจูเอ่อให้ใกล้ขึ้น
“แบบนี้ไม่ใช่ว่าจูเอ๋อสามารถฝึกวิชาของอสูรได้แล้วงั้นสิ”พยัคฆ์อัสนีถามพลางหันไปมองสหายของตน
“ใช่ข้าว่าเป็ไปได้”ไก่ฟ้าหงอนทองพูดพลางพยักหน้าช้าๆ
“เอาเถอะนี่คงเป็ของขวัญจากนายหญิงกระมัง”จิ้งจอกเหมันต์พูดพลางลูบหลังจูเอ๋อช้าๆพอพูดถึงอสูรแมงมุมใบหน้าของไป๋จูเหวินก็ซีดหมองลงเล็กน้อยมันยังทำใจไม่ได้ที่มารดาของมันจากไปไวเช่นนี้
“มีเกิดก็ต้องมีจากเ้าต้องทำใจให้ได้จูเอ๋อ”ัธรณีพูดพลางถอนหายใจออกมา
“ข้าเข้าใจท่านน้า”ไป๋จูเหวินพูดพลางมองไปที่ท่านน้าทั้ง 5 ของตนวันนั้นที่ได้เห็นใบหน้ากังวลของเหล่าน้าๆมันก็คิดเอาไว้แล้วว่ามันจะไม่ยอมตายง่ายๆอีกแล้ว
“ดีงั้นเรามาลองให้เ้าใช้พลังอสูรดูกันเถอะ”ัธรณีพูดพลางเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากให้จูเอ๋อของมันเศร้ากับเื่ของอสูรแมงมุมอีก
“ขอรับ”ไปจูเหวินว่าพลางยิ้มออกมามันไม่อยากให้น้าทั้ง 5 กังวลเช่นกัน
“งั้นต้องเริ่มจากพื้นฐาน.....”ราชสีห์เพลิงพูดจบก็นิ่งเงียบไป....
“พื้นฐาน....”าาทั้ง5 พอได้ยินคำนี้ก็นิ่งอึ้งไปพร้อมๆกัน พวกมันล้วนมีชีวิตนับพันนับหมื่นจะให้มานึกถึงวันแรกที่เริ่มใช้พลังอสูรหรือก็เนิ่นนานเกินไป ทำให้ตอนนี้ทั้ง 5ต่างกำลังคิดกันจนตัวงองุ้มว่าการเริ่มใช้พลังอสูรควรทำเช่นไรกันแน่
“จริงสิต้องเริ่มสร้างสายฟ้าก่อน”พยัคฆ์อัสนีพูดจบก็โดนสายตา 4 คู่ค้อนขวับทันทีนั้นมันพื้นฐานตรงไหนกัน กว่าจะแยกธาตุได้ก็ต้องฝึกไประยะหนึ่งก่อนไม่ใช่หรือไง
.
.
“ก่อนอื่นก็ต้องััแก่นอสูรในร่างให้ได้ก่อนขอรับ”ในที่สุดาาทั้ง 5 ก็จนปัญญาทำให้ัธรณีต้องเรียกอสูรระดับต่ำที่สุดในป่ามาช่วยสอนให้ไป๋จูเหวินแทน
“แก่นอสูร...”ไป๋จูเหวินถามพลางมองหมีสีน้ำตาลที่มีคิ้วสีขาวบนหัวมันใช้อุ้งเท้าของมันลูบท้องของตนราวกับมันพึ่งกินอิ่ม
“ใช่ขอรับนายน้อยแก่นอสูรจะอยู่แถวๆนี้”เ้าหมีคิ้วขาวพูดพลางลูบท้องตัวเองเป็วงกลม ไม่ว่าจะเป็สัตว์มนุษย์ หรืออสูรชนิดใด แก่นอสูรหรือจุดก่อเกิดพลังิญญาล้วนอยู่ที่จุดตันเถียนทั้งสิ้นจะมีแต่อสูรบางประเภทเท่านั้นที่ไม่ใช่
“อืม...ข้าััได้แล้ว”ไป๋จูเหวินพูดหลังจากััแก่นอสูรทรงกลมรูปไข่มุกสีขาวในร่างกายได้มันเหมือนแก่นอสูรของมารดามันไม่มีผิด แต่เป็แก่นอสูรที่เล็กกว่ามากจากไข่มุกขนาดเท่าฝ่ามือตอนนี้ในร่างของจูเหวินกลับมีเพียงไข่มุกเท่าๆลูกปัดลูกเล็กเท่านั้น
“โอ้...ยอดเยี่ยมมากขอรับนายน้อย”หมีคิ้วขาวชมพลางลุกขึ้นยืนนายน้อยััแก่นอสูรได้ไวมากเมื่อเทียบกับลูกๆของมัน
“หากท่านััแก่นอสูรได้แล้วท่านน่าจะััได้ว่ารอบๆแก่นอสูรมีพลังงานบางอย่างอยู่”ได้ยินหมีคิ้วขาวพูดไป๋จูเหวินก็พยักหน้าช้าๆมันััได้จริงๆ
“ปกติแล้ววิชาต่างๆจะนำพลังพวกนี้มาใช้ขอรับเมื่อท่าน้าจะโจมตีให้ท่านส่งพลังมายังแขนเช่นนี้”หมีคิ้วขาวพูดพลางชูมือขึ้นพริบตานั้นแขนของมันปรากฏเส้นเืปูดโปนออกมา
ตูม!กรงเล็บของมันกรีดพื้นจนเป็ร่องลึกยาวออกไปหลายเมตรเรียกได้ว่าสร้างความตื่นตะลึงให้ไป๋จูเหวินอย่างมากมันอยู่กับพวกท่านน้ามานานแต่ไม่เคยเห็นการต่อสู้ของสัตว์อสูรเลยเนื้ออสูรที่มันกินก็ได้มาจากที่ท่านน้าไก่ฟ้าไปเอามาให้ พืชผักผลไม้หรือก็ได้จากท่านน้าัมันไม่เคยต้องไปเสี่ยงอันตรายเลย หรือต่อให้มันไปก็ไม่มีสัตว์อสูรตัวใดในป่าที่กล้าโจมตีมันเลยแม่แต่ตัวเดียวทั้งเพราะเหล่าาาสั่งเอาไว้และเพราะความสามารถในการดึงดูดใจของอสูรในตัวมันเอง
“ข้าจะลองดู”ไป๋จูเหวินพูดพลางลองทำตามที่หมีคิ้วขาวสอนตัวมันเรียนรู้เื่ราวต่างๆมามากมายแต่นี่เป็ครั้งแรกเลยที่มันได้เรียนเื่การต่อสู้มันไม่มั่นใจว่าจะทำได้ แต่ก็เหมือนกับทุกที มันต้องลองไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่
ตุบ!หมัดของไป๋จูเหวินต่อยใส่อากาศ แม้จะไม่ได้รุนแรงอย่างที่หมีคิ้วขาวทำแต่ความรุนแรงที่แผ่ออกมาย่อมไม่ใช่หมัดของเด็กอย่างไป๋จูเหวินแม้แต่น้อย
“.....”หมีคิ้วขาวมองหมัดของไป๋จูเหวินพลางขมวดคิ้วมุ่นนายน้อยของท่านาาช่างร้ายกาจจริงๆเพียงอธิบายไม่กี่คำและใช้งานให้ดูก็สามารถส่งพลังอสูรออกมาที่หมัดได้แล้วแม้จะเบาไปหน่อยแต่ทั้งนี้แก่นอสูรของนายน้อยน่าจะพึ่งเกิดไม่นานทำให้พลังของนายน้อยยังอ่อนมากในฐานะอสูร
“นายน้อยลองต่อยมาที่ข้าได้หรือไม่”หมีคิ้วขาวถามพลางลุกขึ้นยืนมันไม่ทราบความแรงของหมัดที่ปล่อยออกมาเพราะได้ยินแต่เสียงเท่านั้นมันเลยอาสาจะรับหมัดของนายน้อยเอง อย่างน้อยถ้าหมัดของนายน้อยไม่สามารถล้มต้นไม้ที่ห่างออกไป5 เมตรได้ละก็คงไม่ทำให้มันเจ็บได้เลย
“อะอืม...”ไป๋จูเหวินตอบรับพลางเดินเข้ามาใกล้ๆหมีคิ้วขาว
“เชิญขอรับ”หมีคิ้วขาวยกมือขึ้นเตรียมรับหมัดของไป๋จูเหวิน
ตุบ!หมัดของไป๋จูเหวินต่อยใส่หมีคิ้วขาวตามที่บอก แต่มือของหมีคิ้วขาวไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยได้ยินเพียงเสียงกระทบเบาๆเท่านั้น
“อืม...นายน้อยน่าจะอยู่ในขั้นทองแดงระดับ 3 เป็แน่”หมีคิ้วขาวพูดพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจสาเหตุที่หมัดของนายน้อยเหมือนต่อยออกมาอย่างแ่เบานั้นเป็เพราะหนังของมันทั้งหนาทั้งอ่อนหยุ่นปกติเวลามันโดนโจมตีมักจะไม่เป็อะไรมากอยู่แล้วแต่หมัดของนายน้อยเมื่อครู่ยังสามารถสร้างความเ็ปให้มันได้นิดหน่อย นับว่านายน้อยมีพลังอสูรไม่เลวแล้ว
1K
