เวหาโอบพระพาย : ตอนที่12 ไม่ให้หายไปไหนแล้วนะ...
“แก! รอฉันด้วย เอากุญแจรถมาฉันจะขับเองแกขับไปไหนไหวหรอกสภาพนี้อะ” และเมื่อทั้งสองคนได้ตกลงกันแล้ว บนรถในระหว่างที่เดินทาง นิทราก็ได้โทรหาเวหาทันทีหลังจากขึ้นรถ
(พี่เวหา พี่อยู่ไหนคะ)
[พี่อยู่คอนโดครับ น้องนิทรามีอะไรหรือเปล่า หรือพระพายเป็อะไรครับ น้ำเสียงทำไมเป็แบบนั้น บอกพี่ได้เลยนะครับ]
(ส่งพิกัดคอนโดพี่มาให้นิหน่อยได้ไหมคะ บอกห้องและชั้นด้วยนะคะ ขอด่วนเลยนะคะพี่)
[ได้ครับ แต่พี่ขอถามหน่อยได้ไหม ว่าเกิดเื่อะไรขึ้น]
(เอาไว้ค่อยคุยกันนะพี่ นิขับรถอยู่ แค่นี้ก่อนนะคะ พี่รออยู่คอนโดนะ ห้ามไปไหนนะพี่)
เมื่อพูดจบนิทราก็ตัดสายของเวหาไปเลย ทำให้คนที่รออยู่คอนโดเริ่มคิดหนักขึ้นเรื่อย ๆ พระพายเป็อะไรหรือเปล่า หรือเป็เพราะเขาโทรหาโทรเมื่อครู่นี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพระพาย หรือแม้แต่ทำให้พระพายเสียใจอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้อภัยตัวเองอีกเลย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พี่เวหาคะ นี่นิเองนะคะ นิ...” นิทรายังพูดไม่จบประโยคดี เวหาที่คอยทางอยู่ไม่รอให้นิทราพูดอะไรไปมากกว่านั้นเขารีบเปิดประตูทันที และสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าทำเอาหัวใจของเขาแทบแตกเป็เสี่ยง ๆ พระพายคนที่เขารักยืนร้องไห้ตาบวมตัวสั่นอยู่หน้าห้องของเขาในตอนนี้ เขาแทบทรุดกับภาพที่เขาเห็นตรงหน้า และไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร พระพายที่เห็นเวหาเปิดประตูออกมาก็โผเข้ากอดเวหาในทันที
“น้องพายคะ น้องพายเป็อะไร น้องพายบอกพี่มาสิคะ น้องพายหยุดร้องไห้ก่อนนะคะคนดี” เวหาพูดปลอบพลางเอามือลูบศีรษะและเส้นผมที่เขาหวงแหนและหวังว่าในชีวิตนี้อยากััอีกสักครั้ง พร้อมกับโอบกอดพระพายไว้แน่น
“พี่ว่าเราเข้าไปข้างในห้องก่อนนะครับ”
เวหาหันมาพูดกับนิทราและพาพระพายและนิทราเดินเข้ามาในห้องพักของเขา และสิ่งที่ทำให้พระพายต้องร้องไห้หนักกว่าเดิมก็คือ ภายในห้องของเวหามีภาพถ่ายของเธอเต็มไปหมด ทั้งภาพในสมัยที่คบกันและภาพของเธอในทุกสถานที่ทุก่เวลา ใช่แล้ว เวหาเขาไม่เคยหายไปไหนเลย เขายังคอยปกป้องดูแลเธอเช่นเคย หลายๆ คำถามที่พระพายสงสัย ไม่ว่าจะเป็เื่ที่เล็กน้อยเช่นเธอลืมกระเป๋า ก็จะมีคนส่งมาให้ที่บ้าน หรือแม้แต่การดูหนังครั้งที่ผ่านมา แค่เธอหนาวก็มีคนเอาเสื้อกันหนาวมาให้ ทั้งกลิ่นน้ำหอมที่ติดเสื้อ ความอบอุ่นที่คุ้นเคย ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้พระพายยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม
“น้องพายคะ น้องพายใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คือเื่ทุกอย่างพี่อธิบายได้ค่ะ น้องพายหยุดร้องไห้ก่อนนะคะคนเก่ง ไหนน้องพายมีเื่ทุกข์ใจตรงไหนบอกพี่สิคะ” เวหาพูดปลอบไปพร้อม ๆ กับเช็ดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าของผู้หญิงที่เขารักคนที่เป็ทั้งหมดในชีวิตเขา
“พี่เวไม่ต้องอธิบายแล้ว พายเข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ” พระพายพูดปนเสียงสะอื้น หลังจากที่พูดปลอบกันอยู่นาน พระพายก็เริ่มดีขึ้น ส่วนนิทรานั้นลงไปหาซื้อของและฝากพระพายไว้กับเวหาเพราะ้าให้ทั้งสองคนได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน “ไหน น้องพายคนเก่งของพี่เข้าใจเื่อะไรคะ บอกพี่หน่อยได้ไหม”
“ก็เข้าใจทุกอย่างเลยค่ะ รู้ทุกอย่างหมดแล้วด้วย แต่พี่เวใจร้ายมากเลยนะคะ ที่ไม่ยอมบอกพายเลย รู้ไหมคะว่าพายอะ เกือบเกลียดพี่เวแล้วนะคะ”
“เกลียดเลยเหรอคะ พี่ต้องไถ่โทษยังไงน้า น้องพายถึงจะให้อภัยและยอมให้พี่จีบ” เวหาพูดพร้อมทำสีหน้ากวนๆ และทำน้ำเสียงอ้อนคนตัวเล็กน่ารักของเขาสุดๆ
“ไม่ให้จีบค่ะ”
“น้องพาย” เวหาพูดพร้อมกับทำหน้าตาละห้อย
“ก็จะจีบทำไมละคะ ก็ในเมื่อพี่เว...จีบติดั้แ่ที่คิดว่าจะจีบพายใหม่แล้ว” พระพายพูดไปยิ้มไปทำใจคนฟังอย่างเวหาสั่นไหวไปหมด
“น้องพายคะ ให้โอกาสพี่ได้ดูแลน้องพายอีกครั้งนะคะ”
“อืม...พี่เวได้สิทธิ์นั้นตอนนี้เลยค่ะ”
“ขอบคุณนะคะที่ให้พี่ได้รักน้องพายอีกครั้ง พี่ขออะไรสักอย่างได้ไหมคะ”
“อะไรเหรอคะพี่เว ขอสละสิทธิ์ตอนนี้ไม่ทันแล้วนะคะ”
“น้องพายคะ อีกหนึ่งปีน้องพายก็จะเรียนจบแล้ว ถ้าน้องพายเรียนจบเราแต่งงานกันนะคะ”
“พะ พี่เว...ว่าไงนะคะ ตะ แต่ง...แต่งงานหรอคะ”
“ใช่ค่ะ น้องพายเรียนจบเราแต่งงานกันเลยนะคะ พี่ไม่อยากจะห่างกับน้องพายอีกแล้ว”
สิ่งที่พระพายได้ยินในตอนนี้ ช่างทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวเหลือเกิน พระพายไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายคนแรกและคนเดียวในชีวิตที่เธอเรียกเขาว่าคนรัก หลังจากที่เขาหายไปนานแสนนานมาวันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอและได้ขอเธอแต่งงาน ...