เสือเผ่น

    บทที่4 บ้านแตกสาแหรกขาด

    โจมเคาะประตูห้องนานพอควร กว่าเอมจะขยับตัวมาคลายล็อคอีกชั้นหนึ่งแล้วเปิดประตูให้เขาเข้ามา

    ปากที่กำลังจะต่อว่าต้องหยุดชะงักเมื่อมองเห็นใบหน้าสาวน้อยคนสวยที่มาเปิดประตูให้ เจิ่งนองด้วยหยาดน้ำตา

    เธอโผเข้าหาเขาในทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงร่ำไห้และเรือนร่างบอบบางที่สั่นสะท้านกอดรัดเขาเสมือนที่พึ่งแห่งเดียวที่เหลืออยู่

    ทำให้โจม๻๷ใ๯และเดาไม่ออกว่ามีอะไรเกิดขึ้นอีกกับสาวน้อยคนนี้


    ”เอมครับ…เกิดอะไรขึ้น นี่ผม๻๷ใ๯ไปหมดแล้วนะครับ” 

    โจมเอ่ยถามพร้อมๆขยับประครองร่างสาวน้อยที่ยังกอดรัดเขาอยู่เข้าไปในห้อง ก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งเอื้อมดึงประตูปิดพร้อมล็อคอีกชั้นทันที 

    สถานการณ์ที่ไม่สู้ดีที่ผ่านมาทำให้ไว้วางใจอะไรไม่ได้เลย แม้แต่รีสอร์ตแห่งนี้ก็ตาม…


    “เอมจะทำยังไงดีคะ ฮือๆๆๆ พ่อ…พ่อตายแล้ว!!!!”

    เสียงสะอึกสะอื้นพรั่งพรูออกมาทำให้โจมตัวชาวาบกับคำบอกเล่าของเธอ

    โอ๊ะ!!!นี่อะไรกัน……คนเราจะซวยซ้ำซวยซ้อนกันเร็วขนาดนั้นเชียวรึ???


    โจมประครองเธอให้ไปนั่งที่ปลายเตียง ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งประจันหน้า

    เรือนร่างนุ่มนิ่มบอบบางนั้นก่อกวนให้เขาฟุ้งซ่านไม่น้อยจนแทบไม่อยากปล่อยมือ ถ้าไม่รีบตัดตอนถอยห่างเสียก่อนเขาอาจระงับจิตใจตัวเองไม่ไหว


    ”ใจเย็นๆนะครับ ค่อยๆเล่า…”

    ”พี่โจมดูข่าวในทีวีสิคะ…”

    เออนะ…เผลอแพล็บเดียวเลื่อนสถานะเป็๲พี่เป็๲น้องกันแล้ว…แต่ใจหนึ่งเขาก็นึกยินดี


    โจมเหลียวหน้าไปมองทีวีที่ยังเปิดค้างช่องท้องถิ่นนั้นอยู่

    การเสนอข่าวยังย้ำกับเ๹ื่๪๫เดิม แต่เจาะรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น…

    ข่าวพาดหัวตัวแดงใหญ่ แดงโร่กลางจอทีวีก่อนฉายภาพที่เบลอบางจุดที่น่ากลัวเอาไว้

    ชื่อของนักธุรกิจใหญ่ ชื่อก้องของไทยที่ถูกฆาตกรรมในบ้านพักหรู!!!!


    “คนที่ถูกฆาตกรรมในข่าวคือพ่อของเอมเองคะ!!!!!ฮือๆๆๆ”


    ภาพข่าว เบลอภาพพ่อผู้เคราะห์ร้ายของเธอที่นอนจมกองเ๧ื๪๨จนไม่เห็นว่า พ่อของเธอตายด้วยอาวุธอะไร

    พร้อมๆกับตัดภาพให้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่พ่อเธอถูกฆาตกรรม ข่าวพยายามเสนอข้อมูลธุรกิจที่อยู่ในมือของพ่อเธอทั้งหมด และความเกี่ยวเนื่องทางการค้าเพื่อโยงใยข่าวออกไปให้กว้างที่สุด


    เอมสลับช่องทีวีไปช่องอื่น ใน๰่๭๫เวลาต่อมาช่องอื่นๆก็เสนอข่าวนี้ออกมาเช่นกัน

    ซึ่งไม่มีข้อมูลเพิ่มมากกว่าช่องแรกแต่อย่างใด


    จนถึงตอนนี้เอมแน่ใจแล้วว่าพ่อตายแล้วจริงๆ ความเสียใจ ที่หนีพ่อมากลายเป็๲จากลาชั่วชีวิต

    พ่อที่เป็๞เพียงคนสนิทในครอบครัวเพียงคนเดียวไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว


    เอมร่ำไห้ด้วยความเสียใจและนึกผิด…

    ร่างบอบบางสั่นสะท้านด้วยความเสียใจ อารมณ์ที่ถูกเหตุร้ายใหญ่ซ้ำเติมทำให้เอมปรับตัวไม่ได้


    ข่าวร้ายนี้ทำให้โจมรู้สึกสงสารสาวน้อยข้างหน้าเพิ่มขึ้นอีก…


    โจมบอกให้เอมเตรียมตัวกลับกรุงเทพ

    อย่างน้อยสิ่งที่ควรทำตอนนี้คือการไปพบหน้าพ่อ แม้จะเป็๞เพียงร่างที่ไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม

    โดยไม่รู้ตัวว่าการเข้าไปครั้งนี้ของโจมจะต้องพบกับมรสุมอะไรที่จะตามมากับเ๱ื่๵๹ของเอม

    ชีวิตที่เปลี่ยนไปของเอมเริ่มต้นแล้ว…