“นั่นสิ!... บาร์ธาซ่าร์บอกอลิสสิ”
บุรัสกรมองสบตากับดวงตาคมกริบ เขาถามเธอแล้วเธอจะไปถามใคร ก็คงต้องย้อนถามเขากลับไปนั่นแหละ หากเขาไม่รู้แล้วใครจะรู้ เพราะเขาเป็คนที่สมควรจะรู้ดีที่สุด
“เท่าที่รู้ ฉันยังไม่มีแฟน มีแต่เมีย”
“.........”
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง บุรัสกรรู้สึกช๊อคและชาไปทั้งตัว หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบรัด และถูกมีดคมๆ กรีดลงหลายๆ แผล จนเืไหลซิบๆ เมื่อได้ยินว่าบาร์ธาซ่าร์ไม่ได้มีแฟน แต่มีเมียแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็เมียของบาร์ธาซ่าร์สินะ นี่เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ
“ใน... ในเมื่อบาร์ธาซ่าร์มีเมียแล้ว ก็ให้คนไปส่งอลิสที่สนามบินเถอะ อลิสไม่้าที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป เพราะเดี๋ยวเมียของบาร์ธาซ่าร์จะเข้าใจผิด”
บุรัสกรตั้งสติได้ก็พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำท่าจะเดินออกจากตรงนั้น หากยังอยู่ตรงนั้น เธอคงจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ตอนนี้น้ำตาก็ไหลเอ่อขึ้นมาคลอเต็มดวงตากลมโตคู่สวยแล้ว
แต่ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกไป มือใหญ่ยื่นจับแขนเรียว ดึงมาหากายแกร่ง จนร่างบางเซถลาเข้ามาล้มลงนั่งอยู่บนตักแกร่ง โดยมือใหญ่สวมกอดเอวบางเอาไว้แน่น ไม่ให้ร่างบางที่กำลังดิ้นรนขัดขืน ขืนตัวออกไปจากตักแกร่งง่ายๆ
“ปล่อยนะ มากอดเค้าทำไม ในเมื่อมีเมียอยู่แล้วก็ไม่ต้องมาทำอย่างนี้ อลิสก็จะไม่มายุ่งวุ่นวายกับบาร์ธาซ่าร์อีกเช่นกัน อึก!!”
ยิ่งบุรัสกรดิ้นมากเท่าไร บาร์ธาซ่าร่ก็ยิ่งสวมกอดเอาไว้แน่นเท่านั้น บุรัสกรอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เพราะหัวใจดวงน้อยรู้สึกเ็ปรวดร้าวเหลือเกิน ก็คนมันรักมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้วอะนะ มาได้ยินสิ่งที่ไม่อยากจะได้ยิน ก็ย่อมต้องเ็ปรวดร้าวหัวใจมากเป็ธรรมดา
“ฟังให้จบก่อนสิ ยังฟังไม่จบก็จะไปๆอย่างเดียวเลย”
บาร์ธาซ่าร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ผิดกับทุกครั้งที่เขาเคยพูด เพราะทุกครั้งเขาจะเ็า เฉยชาใส่เธอ แต่มาวันนี้ความเ็า เฉยชาหายไปหมด
บุรัสกรจึงหยุดดิ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาคมกริบ รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรออกมา ฟังให้จบๆ อย่างที่เขาบอก แล้วจากนั้นเขาคงจะปล่อยเธอไปสักที
“คนที่เป็เมียฉัน ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน ก็เธอยังไงล่ะ”
O_O
“บาร์ธาซ่าร์!!!!!”
บาร์ธาซ่าร์พูดไป มือใหญ่ยื่นมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนใสให้ไปด้วย คำพูดที่บาร์ธาซ่ารพูดออกมา ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างอีกครั้ง ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาอย่างนี้ เธอตามเขาไม่ทันเลยจริงๆ ก็ไหนเขาบอกว่าเขามีเมียแล้ว แล้วไหงมาบอกว่าเป็เธอกันล่ะ ยิ่งฟังยิ่งงงๆ และยิ่งไม่เข้าใจ
“บาร์ธาซ่าร์บอกว่าอลิสเป็เมีย จะใช่ที่ไหน เรามีอะไรกันเพียงแค่ครั้งเดียวเอง... แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ เป็อะไรกับบาร์ธาซ่าร์?”
ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยที่าเ็ และปวดร้าวในตอนก่อนหน้านี้กลับพองโต เต้นแรงรัวเร็วคร่อมจังหวะการเต้นในยามปกติ แต่พอคิดไปถึงผู้หญิงคนนั้น คนที่บาร์ธาซ่าร์กอดด้วย หัวใจดวงน้ำพลันเหี่ยวแฟบลง และกลับมาเ็ปรวดร้าวอีกครั้ง
“ผู้หญิงคนนั้น คนไหน?”
บาร์ธาซ่าร์เอ่ยถามหญิงสาวตัวเล็ก ที่นั่งอยู่บนตักแกร่ง ภายในใจพลางครุ่นคิดไปด้วย ว่าผู้หญิงคนที่เธอกล่าวถึงนั้น จะเป็คนที่เขานัดไปดินเนอร์กันในวันนั้นหรือเปล่า หากใช่ นี่ก็แปลว่าเธอแอบตามส่องเขาอยู่สินะ
“ก็ผู้หญิงคนนั้นไง คนที่บาร์ธาซ่าร์นัดไปดินเนอร์กันในวันนั้นยังไงล่ะ อลิสเห็นกอดกันกลมเลยไม่ใช่หรือไง”
“หึหึหึ!... ที่แท้ก็แอบดูอยู่นี่เอง”
“ก็... แค่อยากรู้ว่ามีนัดดินเนอร์กับใครเท่านั้นเอง”
บุรัสกรพูดเสียงอ่อยลง เมื่อถูกจับได้ว่าเธอแอบตามส่องความเคลื่อนไหวของบาร์ธาซ่าร์ ดวงตากลมโตคู่สวยเหลือบมองสบตากลับดวงตาคมกริบ เธอรู้ว่าเขาเป็ประเภทชอบความเป็ส่วนตัว ไม่ชอบให้ใครตามส่องอย่างเช่นที่เธอทำ ก็ทำไงได้ละก็ทำไปแล้ว แต่พอเห็นเขาไม่มีท่าทีว่าจะโกรธก็ให้รู้สึกโล่งใจไปได้
“ตกลงผู้หญิงคนนั้นเป็อะไรกับบาร์ธาซ่าร์กันแน่?”
บุรัสกรเห็นชายหนุ่มตัวโตไม่ยอมพูดออกมาสักที เอาแต่นั่งลูบไล้เนื้อตัวเธอ จนสยิวขนลุกไปทั่วตัวแล้ว เธอจึงเร่งเร้าเขา พร้อมกับจับยืดมือใหญ่เอาไว้ด้วย เพื่อไม่ให้ลูบไล้ไปมากกว่านี้
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
นั่นจิคะบาร์ธาซ่าร์ขาาาา......ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครกันเอ่ย บอกทีๆ 5555......... ขอบคุณรีดทุกท่านที่เข้ามาอ่านและช่วยสนับสนุนไรท์นะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ............................................ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
4K
