ยอดยุทธ์ท้าชะตา พิชิตยุทธภพ

บทที่ 46 คนผู้นี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง!

“คุณชายหลี่ หากตอบไม่ได้ ข้าขอร้องว่าอย่าได้ตามรบกวนข้าอีกเลย” อวี๋ชิงเสวียนกล่าวจบ ก็หมุนตัวเดินจากไปอีกครั้ง

หลี่จื่อเย่ขยี้ผมตัวเองอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงเดินตามไปข้างหลัง

ดูเหมือนว่า การจะกู้คืนภาพลักษณ์ของเขาในใจของอวี๋ชิงเสวียนคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

เมื่อคืนนี้เขาทำตัวเกินเลยไปจริง ๆ เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะต้องมาขอความช่วยเหลือจากนางเช่นนี้

อวี๋ชิงเสวียนเร่งฝีเท้า เดินหนีหลี่จื่อเย่มาเป็นระยะทางไกล แต่เขาก็ยังคงตามมาติด ๆ เหมือนเงาตามตัว ทำให้นางยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ความโกรธในใจปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

คนผู้นี้ ช่างน่ารำคาญเสียจริง!

หนึ่งชั่วยามต่อมา เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงที่พักของตนแล้ว อวี๋ชิงเสวียน จำต้องหยุดฝีเท้า หันกลับมามองชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลัง แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “คุณชายหลี่ ท่านต้องการอะไรกันแน่?”

“ไม่ต้องการอะไร แค่อยากจะมาผูกมิตรกับเจ้าเท่านั้น” หลี่จื่อเย่ยิ้มกว้างพลางกล่าว 

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาย่อมไม่อาจพูดถึงเรื่องที่ต้องการไปบ้านตระกูลอวิ่นออกมาได้

“คุณชายหลี่มีฐานะสูงส่ง ส่วนข้าเป็นเพียงหญิงในหอนางโลม ไม่อาจเทียบชั้นได้ ขอเชิญคุณชายกลับไปเถิด” อวี๋ชิงเสวียนกล่าวเสียงเข้ม

“มนุษย์ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน ไหนเลยจะมีการแบ่งชั้นวรรณะ เทพธิดาอวี๋แม้จะอยู่ในหอนางโลม แต่ก็ยังคงรักษาตัวได้อย่างดี ออกจากโคลนตมโดยไม่แปดเปื้อน ย่อมสูงส่งกว่าพวกที่พูดจาดีแต่ทำเรื่องเลวร้ายนับไม่ถ้วน” หลี่จื่อเย่พรั่งพรูคำยกยอปอปั้นออกมา แทบจะใช้คำชมทั้งหมดที่เขารู้จักจนหมดแล้ว เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับอวี๋ชิงเสวียน เขาจึงต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ

ดังคาด อวี๋ชิงเสวียนแสดงสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินความคิดเห็นอันแปลกประหลาดเกี่ยวกับชนชั้นวรรณะจากคนตรงหน้า

ทุกคนเท่าเทียมกันหรือ?

นางไม่เคยได้ยินใครพูดเช่นนี้มาก่อน

หลี่จื่อเย่เห็นสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้าแล้วรู้ว่าคำพูดของตนได้ผล จึงรีบค้นหาถ้อยคำในสมองแล้วกล่าวว่า “เทพธิดาอวี๋ ข้าเองก็มาจากตระกูลพ่อค้า ไม่ได้มีฐานะสูงส่งอะไร แต่ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองด้อยกว่าผู้ใด ขุนนางและจักรพรรดิก็ไม่ได้มาจากชาติกำเนิดที่พิเศษเกินมนุษย์นักหรอก ผู้ปกครองเปรียบดังเรือ ประชาชนเปรียบดังน้ำ น้ำสามารถพยุงเรือได้แต่ก็สามารถพลิกคว่ำเรือได้เช่นกัน ดังนั้นในชีวิตนี้จึงไม่มีเรื่องสูงต่ำ ความสูงต่ำอยู่ที่ใจคนเท่านั้น!”

ยอดเยี่ยม!

หลี่จื่อเย่รู้สึกพอใจมากหลังพูดจบ

นานแล้วที่ไม่ได้พูดเหลวไหลอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้!

“คุณชายหลี่คิดเช่นนั้นจริงหรือ?”  อวี๋ชิงเสวียนเอ่ยเบา ๆ ในใจปั่นป่วนดั่งคลื่น สายตาจ้องมองคนตรงหน้า

ในขณะนี้นางดูเหมือนจะไม่เข้าใจชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเปลี่ยนแปลงได้หลากหลายคนนี้อีกต่อไป

‘ความสูงต่ำ ล้วนอยู่ที่จิตใจของผู้คน!’ ประโยคนี้กล่าวถึงใจความสำคัญของนาง

นางรู้ดีว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะมีบุตรหลานผู้มีอำนาจมากมายมาตามติดนาง แต่พวกเขาสนใจเพียงรูปโฉมและร่างกายของนางเท่านั้น สำหรับสถานะหญิงงามเมืองของนาง พวกเขายังคงดูถูกเหยียดหยามอย่างยิ่ง

นี่คือกำแพงแห่งชนชั้นที่กั้นขวางผู้คน ดุจดั่งเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน เป็นความจริงอันโหดร้ายที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใจของผู้คน ยากที่จะเปลี่ยนแปลง

“แน่นอน” หลี่จื่อเย่พยักหน้าอย่างแรง ก่อนจะกล่าวว่า “เทพธิดาอวี๋ เมื่อเจ้าและข้าคบหากันนานเข้า เจ้าก็จะรู้ว่าข้าเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอ มีนิสัยดี กวาดพื้นยังกลัวจะทำร้ายชีวิตมด รักและทะนุถนอมผีเสื้อกลางคืนที่บินรอบโคมไฟ เมื่อคืนข้าเพียงแต่ดื่มมากไปหน่อย จึงได้พูดจาล่วงเกินเจ้าเท่านั้น”

อนิจจา… พี่น้องโจรในยมโลกทั้งหลาย พวกเจ้าไม่ใช่ทั้งมดและผีเสื้อกลางคืน ข้าต้องขออภัยที่ทำร้ายชีวิตของพวกเจ้าด้วย

“เรื่องเมื่อคืน ก็ลืมมันไปเถิด” อวี๋ชิงเสวียนมีจิตใจดีงาม ไม่อยากถือสาอีกต่อไป จึงกล่าวเบา ๆ

“จริงหรือ!” หลี่จื่อเย่แสดงสีหน้ายินดี ก้าวไปข้างหน้าคว้ามือของหญิงสาวตรงหน้า กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบคุณเทพธิดาอวี๋ ขอบคุณมาก!”

อวี๋ชิงเสวียนเพิ่งจะดิ้นหลุด ก้าวขาเรียวออกห่างได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงอันเกรี้ยวกราด ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจ้าคนลามก! ปล่อยเทพธิดาชิงเสวียนเดี๋ยวนี้!”

คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ด้านหลังของทั้งสอง เด็กหนุ่มอายุราวสิบห้าสิบหกปีวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว คิ้วหนาตาโต หน้าตาเหมือนหัวเสือ วิ่งสองสามก้าวมาถึงด้านหน้าทั้งสอง ผลักหลี่จื่อเย่ออกไปทันที แล้วตวาดด้วยความโกรธว่า “เจ้าเป็นใครกัน กล้าดีมารังแกเทพธิดาชิงเสวียน ระวังข้าจะให้ท่านพ่อของข้าทำลายเจ้าเสีย!”

“ขออนุญาตถามหน่อยเถิด ท่านพ่อของเจ้าคือผู้ใด?” หลี่จื่อเย่ถูกขู่จนตกใจ จึงถามไป

“ท่านพ่อของข้าคือราชาตงหลิน หนึ่งในสิบราชันย์นักรบ!” เด็กหนุ่มเชิดหน้าพูด

“ราชาตงหลิน?” หลี่จื่อเย่ชะงักไป อีกคนหนึ่งเป็นทายาทของราชาแห่งการรบอีกแล้วหรือ? เมื่อไหร่ราชาแห่งการรบของต้าซางจะไม่มีค่า ไปที่ไหนก็มีคนอ้างชื่อของพวกเขา

นี่มันไม่ใช่การรังแกคนหรอกหรือ?

“กลัวแล้วหรือ ถ้ากลัวก็รีบไปซะ ไม่เช่นนั้น ข้าจะให้เจ้าได้เห็นดี!”

อู๋ตัวตัวลูกชายของราชาตงหลินยืนกอดอก ทำหน้าตาโอหังราวกับกำลังประกาศศักดา พร้อมกับตะโกนไล่

ด้านข้าง อวี๋ชิงเสวียนเห็นความเข้าใจผิดทวีความรุนแรงขึ้นรู้สึกสงสาร จึงเอ่ยปากอธิบายว่า “คุณชาย คุณชายหลี่มิได้รังแกข้า เมื่อครู่เป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น”

อู๋ตัวตัวหันหน้ามา ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดของตน กล่าวว่า    “เทพธิดาชิงเสวียน อย่าได้หวาดกลัวไป มีข้าอยู่ที่นี่ เขาไม่กล้ารังแกเจ้าอีกแล้ว!”

เขามั่นใจว่าเทพธิดาชิงเสวียนไม่กล้าขัดใจเจ้าคนหน้าด้านคนนี้ ถึงได้พูดเช่นนั้น

เวลาแห่งการเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามของเขามาถึงแล้ว!

“เจ้าเด็กนี่ กล้าดียิ่งนัก!” หลี่จื่อเย่ยื่นนิ้วโป้งออกมา ชื่นชมเขา

กล้าเข้ามาช่วยเหลือนางต่อหน้าข้า ดูเหมือนว่าข้าจะทำตัวเป็นตัวร้ายได้ไม่สำเร็จเท่าที่ควร

คิดมาถึงตรงนี้ หลี่จื่อเย่ก็ยิ้มกว้างก้าวเข้าไปทีละก้าว

“เจ้าจะทำอะไร!” อู๋ตัวตัวตกใจ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยขึ้น

“จะทำอะไรงั้นหรือ?” หลี่จื่อเย่แสยะยิ้มน่ากลัว ยื่นมือคว้าเด็กหนุ่มตรงหน้า ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย กล่าวว่า “ลูกชายของราชาตงหลินใช่หรือไม่ กล้ามายุ่งเรื่องของข้า เบื่อชีวิตแล้วสินะ ระวังข้าจะโยนเจ้าลงแม่น้ำเสียให้รู้แล้วรู้รอด!”

“เจ้า... เจ้าปล่อยข้า!”

อู๋ตัวตัวเห็นสีหน้าน่ากลัวของคนตรงหน้า หัวใจสั่นสะท้าน ร่างกายดิ้นรนไม่หยุด กล่าวด้วยความหวาดกลัวว่า "มิเช่นนั้น ท่านพ่อของข้าจะไม่ปล่อยท่านไว้แน่"

“นั่นก็ต่อเมื่อเจ้ามีชีวิตรอดไปพบท่านพ่อของเจ้าเสียก่อน”

หลี่จื่อเย่มองซ้ายมองขวา แล้วยิ้มกว้างพูดว่า “ไม่มีใครอยู่แถวนี้ ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะเหลือเกิน!”

หลังจากพูดจบ หลี่จื่อเย่ก็หิ้วคนผู้นั้นเดินไปทางริมแม่น้ำ

“ช่วยด้วย!” อู๋ตัวตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจ จึงร้องตะโกนอย่างร้อนรน

“ร้องสิ ถึงเจ้าจะร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!” หลี่จื่อเย่ พูดด้วยท่าทางยโสโอหัง

ด้านข้าง อวี๋ชิงเสวียนเห็นว่าหลี่จื่อเย่ กำลังขู่ลูกชายของราชาตงหลิน จึงอดแสดงสีหน้าจนใจไม่ได้

นิสัยของคุณชายสามแห่งตระกูลหลี่ผู้นี้ช่างแปรปรวนเหลือเกิน

ริมแม่น้ำเซียง หลี่จื่อเย่หิ้วลูกชายราชาตงหลินเดินมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก “เจ้าจะลงไปเองหรือให้ข้าโยนเจ้าลงไป!”

“ช่วย...ช่วยด้วย ข้า ข้าไม่อยากลงไป!”

อู๋ตัวตัวตกใจจนเกือบร้องไห้ พูดด้วยเสียงสั่นเทา

“ไม่ลงไปหรือ?” หลี่จื่อเย่ยิ้มอย่างเย็นชา แล้วกล่าวว่า “ยังจะเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามอยู่อีกหรือ?”

“ไม่... ไม่ช่วยแล้ว” อู๋ตัวตัวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“จริง ๆ หรือว่าจะไม่ช่วยแล้ว?” หลี่จื่อเย่ถามอีกครั้ง

“ไม่ช่วยแล้ว” อู๋ตัวตัวพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความสะอื้น

“ช่างไร้น้ำยาเสียจริง ไม่ยืนหยัดให้ถึงที่สุดเลย”

หลี่จื่อเย่แสดงสีหน้าเบื่อหน่าย แล้วสะบัดมือโยนร่างของอีกฝ่ายไปที่ริมแม่น้ำอย่างไม่ใส่ใจ

“โครม!” เสียงดังสนั่น อู๋ตัวตัวล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น มองดูสายน้ำเบื้องหน้าที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ตกใจจนแทบจะฉี่ราด

“เทพธิดาอวี๋ พวกเราไปกันเถิด” หลี่จื่อเย่หันกายเดินไปข้างหน้า มองดูหญิงสาวตรงหน้า ยิ้มเผยฟันแปดซี่ แล้วกล่าวว่า “ข้ายังมีบทเพลงกวางหลิงซานที่อยากมอบให้เจ้า รับรองว่าไม่แพ้ทำนองเพลงที่อยู่ในมือเจ้าแน่นอน”

อวี๋ชิงเสวียนได้ยินดังนั้น ดวงตาวาววับด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นก็เชิญคุณชายหลี่มายังจวนที่ต่ำต้อยของข้าด้วยเถิด”

“อืม” หลี่จื่อเย่ตอบรับเสียงหนึ่ง หันกลับไปมองอู๋ตัวตัวที่อยู่ริมฝั่ง แล้วยิ้มแยกเขี้ยวอีกครั้ง

เด็กเกเร ยังกล้ามาต่อกรกับข้าอีก!

อู๋ตัวตัวรู้สึกถึงแววตาคุกคามของอีกฝ่าย ตกใจจนสะดุ้งโหยง รีบหลบสายตาไปทันที!