“นั่นหรือมารจากเป่ยหยวน”
เมื่อมองไปที่ร่างในชุดสีดำที่อยู่ข้างหน้า ที่เต็มไปด้วยพลังมาร ดวงตาของลู่เสวียนก็หรี่ลงเล็กน้อย
แม้ว่าจะยังมีระยะห่างอยู่เล็กน้อย แต่เขาก็ยังสามารถััได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่พุ่งเข้ามาหาเขา
มันเป็ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เก้าอย่างแท้จริง!
ในเื่นี้ ลู่เสวียนไม่มีความรู้สึกกลัวใดๆ ในใจของเขาทั้งสิ้น
เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขามีอรหันต์ร่างทอง ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ระดับอาณาจักรวังิญญา หรือมีอาวุธและทักษะการต่อสู้อยู่ในระดับสูงเกินไป โดยทั่วไปแล้วจะไม่สามารถทำลายการป้องกันของเขาและไม่สามารถทำร้ายเขาได้
จึงมีความ้าสู้เล็กน้อยในแววตาของเขา
บอกตามตรงว่าหลังจากฝึกตนมานาน เขายังไม่ได้สู้อย่างเต็มที่เลย!
ศัตรูคนก่อนอ่อนแอเกินกว่าจะวัดขีดจำกัดของเขาได้!
และมารจากเป่ยหยวนคนนี้อาจเป็หินลับมีดที่ดีที่สุดให้กับเขา!
“หืม?”
เมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้ มารจากเป่ยหยวนก็หยุดและมองไปทางลู่เสวียน
มีร่องรอยของการดูถูกอยู่ในดวงตาสีแดงเืของเขา
จากจิตััของเขา ระดับพื้นฐานการฝึกตนของลู่เสวียนอยู่ในระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นแรกเท่านั้น ไม่ต่างจากมด และมันก็อ่อนแออย่างน่าสมเพช
มดชนิดนี้สามารถถูกสับจนตายได้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว ซึ่งไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
รอให้เข้ามาใกล้กว่านี้ค่อยจัดการก็ได้ ในตอนนี้เป้าหมายปัจจุบันของเขายังคงเป็ศิษย์ของนิกายดาราม่วง
“ศิษย์พี่ซิ่ว!”
"มีคนกำลังมา!"
หลายคนในค่ายกลป้องกันพลันมองเห็นลู่เสวียนปรากฏตัวอยู่ไม่ไกล และการแสดงออกของความสุขก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของพวกเขา
"จริงด้วย?!"
ซิ่วหนานชิงก็หันไปมองดูอย่างรวดเร็ว
มองแวบแรกก็แปลกใจ
แต่ในวินาทีต่อมา นางก็เงียบ
เพราะนางพบว่าพื้นฐานการฝึกตนของผู้มานั้นดูเหมือนจะไม่สูงนัก มันเป็เพียงระดับอาณาจักร์สร้างขั้นแรกเท่านั้น!
ความแข็งแกร่งแบบนี้ ไม่เพียงแต่ไม่สามารถช่วยชีวิตนางได้ แต่ยังเป็การมาส่งศีรษะให้มารอีกด้วย
อีกสามคนก็สังเกตเห็นเช่นกัน และความสุขบนใบหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆ หายไป
“นี่ไม่สนใจข้าเลยรึ?”
เมื่อเห็นว่ามารเหลือบมองตัวเอง แล้วหันหน้ากลับไป ลู่เสวียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
แต่เมื่อคิดดูแล้วก็นับเป็เื่ปกติ สถานะปัจจุบันของเขาเป็เพียงระดับอาณาจักร์สร้างขั้นแรกเท่านั้น สำหรับมารคงมองเขาไม่ต่างจากมด
ไม่มีอะไรให้แปลกใจ
มุมปากของลู่เสวียนกระตุกเล็กน้อย และดวงตาของเขาก็สั่นไหว
จากนั้นเขาก็ค่อยๆ บินไปหามาร
“หืม?”
เมื่อรู้สึกว่ามดที่อยู่ข้างหลังเขาไม่เพียงแต่ไม่จากไป แต่ยังใช้ความคิดริเริ่มที่จะเข้ามาใกล้เขา มารจากเป่ยหยวนก็ขมวดคิ้วทันที
ผู้ชายคนนี้กำลังเสียสติอยู่หรือเปล่า?
เขาไม่ได้ซ่อนกลิ่นอายของพื้นฐานการฝึกตนเลย อีกฝ่ายไม่เห็นความแตกต่างของความแข็งแกร่งจากตัวเขาเองหรือ?
“ศิษย์พี่หญิง ผู้ชายคนนั้นไม่ได้จากไป เขาบินมาแล้ว!”
ในค่ายกลป้องกัน คนหนึ่งกล่าวด้วยความประหลาดใจ “มารไม่สนใจเขา ทำไมเขาไม่หนี!”
“ถ้าจะปกป้องพวกเราก็ต้องแข็งแกร่งกว่านี้!”
ซิ่วหนานชิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง นี่เป็ครั้งแรกที่นางได้พบกับชายผู้กล้าหาญเช่นนี้
“ข้าจะฆ่าเ้าด้วยดาบเล่มเดียว!”
มารจากเป่ยหยวนพลันฟันแสงดาบสีแดงเืยาว 100 เมตร พุ่งผ่านอากาศตรงไปยังลู่เสวียน
“สมแล้วที่เป็ระดับอาณาจักร์สร้างขั้นที่เก้า!”
เมื่อรู้สึกถึงลมที่พัดมา ลู่เสวียนก็พยักหน้าเล็กน้อย
ดาบเล่มนี้ไม่ใช่สิ่งที่ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างธรรมดาสามารถปัดออกได้
"วิชาดาบเกิงจิน กระบวนท่าแห่งการป้องกัน!"
สองนิ้วของลู่เสวียนกลายเป็ปราณดาบ แก่นแท้ของเขาก็เพิ่มขึ้น และดาบทองแดงขนาดั์ที่มีด้ามสีแดงก็ปรากฏออกมาจากอากาศข้างหลังเขา
ต่อหน้าเขา มันกลายเป็โล่ปราณดาบทองคำขนาดใหญ่!
บูม!
แสงดาบพลันกระทบเข้าที่โล่ปราณดาบ!
โล่ปราณดาบสั่นสะท้านในทันใด แต่มันก็ไม่แตกออก สามารถขวางการโจมตีไว้ได้!
วิชาดาบเกิงจินมีเพียงสองกระบวนท่าเท่านั้น ประกอบด้วยกระบวนท่าการโจมตีที่เป็ประเภทการทำลายล้าง และกระบวนท่าป้องกันที่เป็ประเภทการป้องกัน
"อะไร?"
เมื่อตระหนักว่าดาบของเขาฆ่ามดไม่ได้ มารจากเป่ยหยวนจึงหันกลับมาทันที
เมื่อมองไปที่โล่ปราณดาบสีทอง ความอำมหิตก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาในดวงตาสีแดงเืของเขา
“ไม่น่าแปลกใจที่เ้าไม่คิดจากไป มันกลับกลายเป็ว่ามีสิ่งให้พึ่ง!”
“ดูเหมือนว่าจะเป็อัจฉริยะของอาณาเต๋าอีกคน!”
"วันนี้นับเป็การเก็บเกี่ยวที่ดี"
หลังจากคำกล่าวจบลง ร่างของเขาก็วาบขึ้น และเขาก็หายตัวไปในทันที กลายเป็ภาพติดตา พุ่งมาที่ลู่เสวียนโดยตรง
“วิชาดาบเกิงจิน กระบวนท่าแห่งการทำลายล้าง!”
ด้วยการสะบัดนิ้ว โล่ปราณดาบสีทองของลู่เสวียนที่อยู่ด้านหน้าของเขาก็กระจายออกไป ก่อนจะกลายเป็ดาบั์ทองแดงร้อยเล่มอีกครั้ง และฟาดฟันเข้าหามารจากเป่ยหยวนที่กำลังพุ่งเข้ามาอยู่
“มันคือปราณเกิงจินรึ?”
เมื่อรู้สึกว่าดาบั์เหล่านี้ดูเหมือนจะมีพลังที่ไม่สามารถจินตนาการได้ มารจากเป่ยหยวนก็หรี่ตาลง และความประมาทในใจของเขาก็หายไป
ปราณเกิงจินเป็ปราณที่คมที่สุดในปราณทั้งห้าของโลกใบนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับมัน เขาไม่สามารถประมาทได้
“ดาบอาคมเพลิงโลหิต!”
มารจากเป่ยหยวนคำรามเสียงต่ำ และในลมหายใจเดียว ดาบหลายร้อยเล่มก็ถูกฟัน
เคร้งๆ!
มีเสียงทองและเหล็กกระทบกันดังอย่างต่อเนื่องท่ามกลาง์และโลก จนเกิดประกายไฟหนาแน่นราวกับดอกไม้ไฟ
“นี่เป็วิชาดาบอะไรกันแน่? ทำไมมันถึงยากที่จะต่อกรด้วยเช่นนี้!”
มารจากเป่ยหยวน้าเข้าไปใกล้ เพื่อตัดศีรษะของอีกฝ่ายโดยตรง
แต่ดาบั์ก็พุ่งมาจากทุกทิศทาง ทำให้เขารู้สึกรำคาญมาก!
ถ้ามันเป็ปราณดาบธรรมดา เขาคงสามารถทำลายมันได้ในลมหายใจเดียว
แต่ปราณดาบเหล่านี้ไม่เหมือนกัน มันถูกสร้างมาจากปราณเกิงจิน!
ที่คมมาก!
จบบทที่ 26
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
6K
