หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้าเดินนำเฉินอี้เฟิงมาตามทางเดินยาวจากโถงรับประทานอาหารไปยังเรือนเล็กของตัวเอง มือหนึ่งกำอุปกรณ์ทำพิธีแน่น อีกมือประคองเส้นผมของสตรีไร้ยางอายที่ต้องใช้ในคืนนี้ ใจข้าเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก [>///<]

เสียงฝีเท้าของเฉินอี้เฟิงดังอยู่ข้างหลัง เขาเดินตามมาแบบไม่รีบร้อนนัก ข้ารู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่มองมาเป็นระยะ ๆ

「หรือเขาจะสงสัยว่าข้ากลัว... ไม่หรอก ข้าแค่ไม่ชินกับการมีใครเดินตามหลังแบบนี้」

"เอ่อ... เสี่ยวเหมย"

เสียงเขาดังขึ้นแผ่วเบา

"เจ้ารู้ไหมว่าผงสีดำ ๆ ที่เปื้อนตัวข้านี่มันคืออะไร กลิ่นมันแปลก ๆ เหม็นชะมัด"

ข้าชะงักไปนิด ก่อนจะหันไปมองเขา

"ข้า... ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเจ้าค่ะ เดี๋ยวถ้าผ่านเรื่องคืนนี้แล้ว ข้าจะลองค้นในตำราดูให้นะเจ้าคะ" [^^’]

เฉินอี้เฟิงยิ้มบาง ๆ พลางปัดผงออกจากแขนเสื้อ

"ข้าก็แค่ถามดู เผื่อเจ้าจะรู้"

「ข้ากลัวจะดูเหมือนคนโง่ในสายตาเขา... แต่ก็อยากช่วยจริง ๆ 」 ข้าก้มหน้าลง รีบเดินต่อ [>///<~]

เมื่อมาถึงจุดที่ต้องทำพิธี กลางทางเดินที่มืดสนิท ข้าหยุดยืน สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะวางอุปกรณ์ลงอย่างระมัดระวัง เฉินอี้เฟิงวางโคมไฟข้าง ๆ แล้วมองข้าเหมือนรอคำสั่ง

"ช่วยถือของนี่ที... เอ่อ ถ้าไม่รบกวนเกินไป"

ข้ายื่นตำราให้เขาอย่างเกรงใจ

เขารับไปพลางยิ้ม

"ไม่รบกวนหรอก ข้าช่วยได้" [^^]

ข้าจัดเทียนกับของที่จะใช้ทำพิธี มือข้าสั่น เพราะความตื่นเต้นและเกรงใจเขา

"ลายมือในตำรานี้... อาจจะอ่านยากหน่อยนะเจ้าคะ เป็นลายมือท่านบรรพบุรุษข้าเอง"

เฉินอี้เฟิงหัวเราะเบา ๆ

"ข้าจะพยายามอ่านให้ถูกก็แล้วกัน" [^O^]

ข้าจุดไฟเผาผมในถ้วยทองเหลือง กลิ่นไหม้ลอยมาแตะจมูก ข้าร่ายรำรอบ ๆ ตำแหน่งที่เคยเห็นว่าวิญญาณของสาวใช้ทั้งสองถูกกักขัง

ข้าค่อย ๆ หยิบเส้นผมของสตรีไร้ยางอายออกจากห่อผ้า วางลงในถ้วยทองเหลืองอย่างระมัดระวัง เปลวไฟจากเทียนส่องแสงวูบไหวบนปลายผม ข้าจุดไฟเผา กลิ่นไหม้จาง ๆ ลอยวนในอากาศ ผสมกับกลิ่นธูปที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ก่อนแล้ว

"ตรงนี้... ท่านต้องช่วยข้าอ่านมนต์บทนี้ตอนที่ข้าเผาของเพื่อทำพิธี"

ข้าชี้ตำราให้เฉินอี้เฟิง นิ้วข้าสั่นเล็กน้อยเพราะแรงกดดันและความตื่นเต้น [>O<]

เฉินอี้เฟิงรับตำราไป มือของเขาสั่นน้อย ๆ ขณะพยายามกันลมไม่ให้เทียนดับ เขาก้มหน้าลงเพ่งอ่านตัวอักษรที่ขีดเขียนด้วยลายมือหวัดของบรรพบุรุษข้า

"เอ่อ... วิญญาณจงปลดปล่อย... หรือปลดปล่อยจงวิญญาณ... ข้าสับสนไปหมดแล้ว" [-0-]

ข้าหันไปบอกเขา

"ตั้งใจหน่อยเจ้าคะ โอกาสของเรามีแค่ครั้งเดียว" [>m<]

"ข้าจะพยายาม"

เฉินอี้เฟิงยิ้มให้ข้าอีกครั้ง แม้เสียงของเขาจะสั่นเล็กน้อย [^///^]

ข้าร่ายรำรอบถ้วยทองเหลือง ชายแขนเสื้อพลิ้วไหวตามจังหวะ ขณะเปลวไฟค่อย ๆ กลืนกินเส้นผม ควันสีเทาอ่อนลอยวนขึ้นสู่เบื้องบน ม่านมนต์ที่เคยปกคลุมทางเดินเริ่มสั่นไหวราวกับถูกแรงลมกระหน่ำ

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน เทียนสั่นไหว บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนขนลุก ข้ารู้สึกเหมือนมีสายตาเร้นลับจ้องมองอยู่ [O_o]

ม่านมนต์ที่เคยขวางกั้นค่อย ๆ สลายไปทีละน้อย เงาร่างของวิญญาณสาวใช้สองคนค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากเงามืด ผมยาวของพวกนางปลิวไหวราวกับต้องมนตร์ ดวงตาเศร้าสร้อยของพวกนางจับจ้องมาที่ข้า

เฉินอี้เฟิงเบิกตากว้าง รีบขยับมายืนใกล้ข้า

"พวกนาง... ดูน่ากลัวกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" เขากระซิบเสียงสั่น [>A<]

「ข้ามองเห็นวิญญาณพวกนางได้เลือนลางมาก แต่ทำไมเขากลับเห็นอย่างชัดเจน」

ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความกลัวในอก ก่อนจะชี้ไปยังเส้นทางที่ทอดยาวสู่เรือนบ่าว ที่ ๆ ร่างพวกนางนอนสงบนิ่งอยู่

"ทางนั้น... กลับไปเถิด วิญญาณทั้งสอง จงกลับเข้าไปร่างของพวกเจ้า แล้วจงฟื้นคืนสติขึ้นมา พวกเจ้าหลับไปนานเกินไปแล้ว" [TwT]

วิญญาณสาวใช้ทั้งสองหันมามองหน้าข้า ถึงแม้ข้าจะมองเห็นไม่ชัด พวกนางค่อย ๆ ก้าวเดินตามทางที่ข้าชี้นำ ร่างโปร่งแสงของพวกนางค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด เหลือไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นไหม้จาง ๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ

「ในที่สุด... ข้าก็ทำสำเร็จ」 [>w<~]

ข้าทรุดตัวลงอย่างโล่งใจ เฉินอี้เฟิงยืนเงียบ ๆ ข้าง ๆ เหมือนจะรอให้ข้าพูดอะไร

"ขอบคุณนะเจ้าคะ ที่ช่วยข้า" ข้ากล่าวเสียงเบา

"ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมาก" เฉินอี้เฟิงยิ้มเขิน ๆ [-///-]

บรรยากาศเงียบไปพักหนึ่ง ข้ากับเขามองหน้ากันแล้วรีบหลบตา

「นี่ข้ากำลังอายอะไรอยู่... ไม่เข้าเรื่องจริง ๆ 」 [>///<]

แต่ก่อนที่ข้าจะได้พูดอะไร เงาดำ ๆ ของใครบางคนก็แวบผ่านปลายทางเดิน เหมือนมีใครแอบมองอยู่ห่าง ๆ

「ข้าสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตย์ เขาผู้นั้นเป็นคนที่มีพลังจิตสูงมาก」 [x_x]

ข้าหันไปบอกเขาเพราะกลัวว่าอาจจะมีใครซุ่มในเงามืดลอบทำร้ายเราได้

"เราแยกย้ายกันกลับที่พักเถิดเจ้าค่ะ"

แต่เฉินอี้เฟิงกลับขวางทางข้าไว้

"เดี๋ยวก่อน ข้ายังอยากรู้ว่าผงสีดำเหม็น ๆ ที่เปื้อนตัวข้านี้คือสิ่งใด"