ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงมองเห็นแววตาแห่งความคลางแคลงในดวงตาของเขาจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามว่า "เป็นอะไรไปเพคะท่านยังมีข้อกังขาอันใดอีกหรือไร?"

        "เจ้า...คือนางจริงๆ งั้นหรือ?" โม่อวี้เฉินทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไป หากนางไม่ใช่กู้ชิงเฉิงผู้นั้นแล้วเหตุใดจึงยังคงจดจำความแค้นกับกู้ตงหลิงได้อย่างลึกซึ้งเพียงนี้?

        เขาไม่เคยเข้าใจในเบื้องหลังที่มาของนางเลยแม้แต่น้อยและยากจะคาดเดา แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงถูกดึงดูดเข้าหานางอย่างไม่อาจต้านทาน

        "อะไรนะเพคะ?" กู้ชิงเฉิงชะงักงันไปชั่วครู่สิ่งใดบางอย่างในห้วงลึกของหัวใจพลันแตกร้าวทีละน้อยนางพลันบังเกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยหากเขาได้ล่วงรู้ว่านางนั้นเป็นการยืมร่างคืนวิญญาณ เขาจะรู้สึกอย่างไรกัน?

        ในชั่วขณะนั้นนางพลันใส่ใจในความคิดเห็นของเขาที่มีต่อนางอย่างประหลาด แต่เมื่อรู้สึกตัวนางก็อยากจะตบหน้าตนเองสักฉาด นางไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่นขอเพียงบรรลุเป้าหมายของตนก็เพียงพอแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงความคิดเห็นของผู้อื่นที่มีต่อนาง นางไม่ใช่เงินตราที่จะให้ทุกคนชื่นชอบนางได้ ขอเพียงนางชอบใจก็เพียงพอแล้ว

        โม่อวี้เฉินโบกมือไปมาพลางเอ่ยว่า“ไม่มีอันใดข้าเพียงรู้สึกว่าเจ้าได้ชำระแค้นใหญ่หลวงสำเร็จสิ้นแล้วความเข้าใจผิดทั้งหมดก็ถูกคลี่คลายลง ตอนนี้เจ้าสามารถกลับตระกูลไป๋ได้แล้ว”

        "ไม่กลับเพคะ" กู้ชิงเฉิงยังคงจดจำความแค้นนั้นได้อย่างแม่นยำ

        เมื่อได้ยินดังนั้นโม่อวี้เฉินก็ไร้ถ้อยคำจะกล่าว ดูท่าที่นางสามารถอยู่ในตำหนักบูรพาและอยู่ข้างกายตนนั้น ล้วนเป็นเพราะกู้จิ่งเซวียนโดยแท้หากปราศจากกู้จิ่งเซวียนแล้ว แม้เขาจะใช้สารพัดวิธีก็คงไม่อาจรั้งนางให้อยู่ข้างกายได้เลยกระมัง

        ในขณะนั้นเองรถม้าพลันหยุดลง คนขับรถม้าดูตกใจเล็กน้อย เบื้องหน้านั้นคือเหล่าทหารองครักษ์หลวงซึ่งพุ่งเข้ามารุมล้อมขัดขวางรถม้าอย่างโจ่งแจ้งแม้จะรู้ว่านี่คือรถม้าขององค์รัชทายาท แต่ยังกล้าทำถึงเพียงนี้ย่อมต้องเป็นคำสั่งของฮ่องเต้เป็นแน่ นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่ากังวลที่สุด

        "เกิดอันใดขึ้น?" ความคิดของโม่อวี้เฉินถูกขัดจังหวะเขาเปิดประตูออกไปมอง เมื่อเห็นเหล่าทหารองครักษ์หลวงคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่นดูท่าฮ่องเต้คงจะทรงทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ต้าหลี่ซื่อแล้วจึงเรียกตัวเขาไปสอบสวนทันที

        เฟิงเจ๋อก็รีบร้อนมาถึงพลางกระซิบกับโม่อวี้เฉินสองสามประโยค

        "นำกลับเข้าวังแล้วหรือ? เสด็จพ่อทรงถูกภูตผีเข้าสิงหรือไร"โม่อวี้เฉินยังคงไม่อาจเข้าใจได้ในชั่วขณะนั้น

        “ได้ยินมาว่าทรงเรียกหมอหลวงทั้งสำนักหมอไปที่ตำหนัก และทรงรับสั่งว่าหากคุณหนูใหญ่กู้มีอันเป็นไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงประการใดก็จะให้หมอหลวงทั้งสำนักหมอถูกประหารชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”

        “และยัง...ยัง...” เฟิงเจ๋อพูดไม่ออก

        "พูดมา" โม่อวี้เฉินชายตามองเฟิงเจ๋อด้วยสายตาที่เย็นชาดวงตาของเขามืดมิดยิ่งนัก

        “และยังให้องค์รัชทายาทเสด็จเข้าวัง เพื่อขออภัยโทษ” เฟิงเจ๋อก้มหน้าลงเสียงของเขายิ่งเบาลงเรื่อยๆ “พร้อมด้วยพระชายาขององค์รัชทายาทอีกพ่ะย่ะค่ะ”

        ดวงตาของโม่อวี้เฉินพลันย้อมไปด้วยโลหิตเล็กน้อยดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก จนทำให้เฟิงเจ๋อยิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

        เหล่าทหารองครักษ์หลวงเหล่านี้มาเพื่อขัดขวางโม่อวี้เฉินและบังคับพาเขาเข้าวังกระนั้นหรือ?

        ฮ่องเต้ฉินทรงทราบถึงความสามารถทางการแพทย์ของกู้ชิงเฉิงจึงต้องขัดขวางไม่ให้นางเข้าวังเพื่อรักษากู้ตงหลิงเป็นแน่ ศัตรูที่เพิ่งโค่นล้มไปจะให้ไปรักษาให้ เหตุใดใครเล่าจะยินยอม? 

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้โม่อวี้เฉินก็รู้สึกร้อนใจเล็กน้อย เขาจึงหันไปมองกู้ชิงเฉิง

        ในสมองของกู้ชิงเฉิงก็วุ่นวายไม่แพ้กันเดิมทีนางคิดจะลงมือกำจัดกู้ตงหลิงให้เร็วขึ้น เพื่อไม่ให้นางต้องเข้าวังแต่ก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว แต่ในชาตินี้เพื่อสิ่งใดกัน?

        นางจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับกู้ตงหลิงตั้งใจจะใช้เล่ห์กลเดิมๆ วางแผนกับดักไว้ในวังเพื่อโม่อวี้เฉินจากนั้นเมื่อนางได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาก็จะสามารถอภิเษกกับองค์รัชทายาทได้อย่างสมเกียรติ แต่แล้วก็ถูกซูเหวินจิ้งจับได้นางจึงใช้แผนซ้อนแผน ทำให้นางปีนขึ้นเตียงของฮ่องเต้ฉิน

        ในตอนนั้นฮ่องเต้ฉินทรงไม่สามารถมีบุตรได้แต่เพราะกู้ตงหลิงทำให้เขากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ฮ่องเต้ฉินจึงยินดียิ่งนักและแต่งตั้งกู้ตงหลิงเป็นกุ้ยเฟย ซึ่งเป็นตำแหน่งรองลงมาจากฮองเฮาเท่านั้น

        และเมื่อกู้ตงหลิงได้เข้าวังพลังการต่อสู้ของนางก็แข็งแกร่งขึ้นยิ่งนัก นางไม่เพียงแต่สังหารฮองเฮาเท่านั้นหากแต่ยังยื่นมือเข้าไปในตำหนักบูรพาอีกด้วย

        หลังจากกู้ชิงเฉิงกลับเมืองหลวงนางก็จ้องเล่นงานจวนตระกูลกู้และกู้ตงหลิงไม่หยุดหย่อน ยิ่งกว่านั้นในงานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ นางยังทำลายชื่อเสียงของกู้ตงหลิงจนย่อยยับเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กู้ตงหลิงเข้าวัง ด้วยสตรีผู้เสื่อมเสียเกียรติเช่นนั้นย่อมไม่อาจเข้าตาของฮ่องเต้ฉินได้เป็นแน่ 

        แต่ในชาตินี้กู้ตงหลิงยังไม่ทันได้วางแผน หรือถูกซูเหวินจิ้งบงการนางก็ยังคงได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ฉินเข้าจนได้นี่คือสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้วหรือไร?

        “ให้คนในวังกลับไปทูลเสด็จพ่อว่าข้าไม่ว่าง” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างเย็นชาไม่มีทางที่เขาจะยอมไปขอโทษเป็นอันขาดเขานึกเสียใจเพียงอย่างเดียวที่ไม่ได้ปลิดชีพกู้ตงหลิงในเวลานั้นนางสมควรตายยิ่งนัก 

        ขันทีที่มาส่งสารลำบากใจยิ่งนักทว่าก็ไม่กล้ากล่าวอันใด เขาไม่ได้เกรงกลัวเพียงฮ่องเต้แต่ยังเกรงกลัวองค์รัชทายาทอีกด้วย ทำได้เพียงจำใจจากไป

        บัดนี้วังหลวงเงียบสงัดเหล่าข้ารับใช้ต่างพยายามลดทอนการมีอยู่ของตนเองลงเกรงว่าตนจะถูกลูกหลงจากโทสะของฮ่องเต้ไปเสียก่อนแล้วหมอหลวงสองคนถูกนำตัวออกไปประหารชีวิตเหล่าผู้คนต่างหวาดผวาด้วยกลัวว่าภัยจะมาถึงตัว แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้กริ้วเพียงใด

        มือเท้าของกู้ตงหลิงกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้วทว่านางถูกถอนลิ้นออกไป นางจึงเจ็บปวดจนหมดสติ เลือดไหลออกมามากเกินไปบัดนี้นางจึงไม่อาจฟื้นคืนสติได้ และอยู่ในสภาพร่อแร่เต็มที

        ฮ่องเต้ฉินเฝ้าข้างเตียงของกู้ตงหลิงด้วยตัวเขาเองดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ในตอนที่เขาประมาทเลินเล่อก็บังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นขันทีส่งสารกลับมากล่าวตะกุกตะกักว่าองค์รัชทายาทไม่ยอมเข้าวังทำให้ฮ่องเต้ฉินระเบิดโทสะ เขาขว้างปาสิ่งของที่หยิบได้ใส่พื้นจนแหลกละเอียดขันทีตกใจจนตัวสั่นเทาอยู่ข้างหนึ่ง ทว่าก็ไม่กล้าถอยออกไป

        “เจ้าลูกอกตัญญู นับวันยิ่งจองหองนัก!” ฮ่องเต้ฉินเอ่ยอย่างเย็นชานี่เท่ากับเป็นการขัดพระราชโองการแล้ว

        “วันนี้ที่คุกหลวงต้าหลี่ซื่อ ยังมีผู้ใดอยู่บ้าง?” ฮ่องเต้ฉินหันไปถามขันทีส่งสารอีกครั้ง

        “คุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋พ่ะย่ะค่ะ ท่านแม่ทัพไป๋จุ่น” ขันทีส่งสารก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าหายใจแรงเขาลำบากใจยิ่งนักที่อยู่ตรงกลางระหว่างฮ่องเต้ฉินและองค์รัชทายาท

        “เป็นเช่นนี้เองสินะ” ฮ่องเต้ฉินกัดฟันนี่แสดงว่ามีคนตระกูลไป๋หนุนหลัง เขาขบกรามและกำมือเข้าหากันแน่นดูเหมือนการกำราบตระกูลไป๋ยังไม่เพียงพอ พวกเขานับวันยิ่งอวดดีมากขึ้นเรื่อยๆ

        “ไปประกาศราชโองการ ให้พระชายาเข้าวัง หากขัดพระราชโองการให้สังหารโดยไม่ปรานี!” ฮ่องเต้ฉินเอ่ยอย่างเย็นชาดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันกระหายเลือด

        กู้ชิงเฉิงเพิ่งให้ยากู้จิ่งเซวียนไปและมองใบหน้าซีดเผือดของเขาที่หลับใหลลงไปอย่างไม่สบายใจเรื่องนี้ไม่อาจล่าช้าได้อีกแล้ว ในขณะนั้น นางก็ได้รับราชโองการจากวังหลวงเมื่อเห็นองครักษ์ติดตามขันทีผู้ประกาศราชโองการมาด้วยกู้ชิงเฉิงก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ฮ่องเต้ฉินทรงคิดจะปลิดชีพนางแล้วจริงหรือนางไม่เคยรู้เลยว่ากู้ตงหลิงสำคัญต่อฮ่องเต้ฉินเพียงนี้จะต้องมีเรื่องที่นางไม่เคยรู้เกิดขึ้นเป็นแน่

        “ชิงเฉิง อย่ากลัวไปเลย ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า” โม่อวี้เฉินก็รู้สึกโกรธเคืองในใจเช่นกันและยิ่งผิดหวังในตัวฮ่องเต้ฉินมากขึ้นเรื่อยๆดูเหมือนว่าบางแผนการคงต้องเร่งให้เร็วขึ้นแล้ว

        กู้ชิงเฉิงรู้ดีว่าการเข้าวังครั้งนี้คงไม่อาจจบลงด้วยดีนางเกรงว่าตนจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ และปลิดชีพฮ่องเต้ฉินไปเสีย

        นางมีศักยภาพที่จะปลิดชีพฮ่องเต้ฉินได้ทว่าคงไม่อาจถอนตัวออกจากวังหลวงที่เข้มงวดเช่นนี้ได้อย่างปลอดภัยดังนั้นการที่โม่อวี้เฉินอยู่เคียงข้างนางย่อมสามารถยับยั้งความหุนหันพลันแล่นของนางได้ อันที่จริงนางรำคาญฮ่องเต้ฉินนักนางพยายามผลักกู้ตงหลิงลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิดและกำลังจะเหยียบย่ำศัตรูผู้นี้ให้จมดิน ทว่าฮ่องเต้ฉินกลับเข้ามาขัดขวางและยังคิดจะรักษาชีวิตกู้ตงหลิงไว้ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใดก็ตามเห็นได้ชัดว่าความผิดบาปที่กู้ตงหลิงก่อไว้ก็จะถูกลบเลือนไปพร้อมกันในฐานะกษัตริย์ผู้ปกครองแคว้น ย่อมต้องมีเล่ห์กลเช่นนี้เป็นแน่

        “เรื่องของกู้ตงหลิง ข้าได้ให้เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนประกาศไปทั่วหล้าแล้วผู้คนต่างรู้ว่าทุกสิ่งในปีก่อนเป็นฝีมือของนางแม้เสด็จพ่อจะทรงยืนกรานให้นางมีชีวิตอยู่ นางก็ทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดที่ไม่อาจปรากฏต่อสายตาผู้คนได้” โม่อวี้เฉินย่อมรู้ดีว่ากู้ชิงเฉิงคิดอะไรอยู่เขาจึงยกมือขึ้นตบไหล่นางเบาๆ เพื่อปลอบใจ ในแววตาของเขาปรากฏความเจ็บปวดอยู่บ้าง