ไอ้มืดพันธุ์ X

  เมื่อญาดากลับมาที่โต๊ะ...สามีของเธอก็น็อคหมดสติไปแล้ว

  “คุณ....คุณคะ....คุณเดช”

  ญาดาสะกิดสามี แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงอื้ออึงที่ฟังไม่ได้ศัพท์

  “ให้พวกผมไปส่งโค้ชมั้ยครับ”

  เสียงนักกีฬาร่างสูงคนหนึ่งพูด ซึ่งแต่ละคนก็ดูเหมือนจะอยากไปส่งสามีของญาดาที่บ้านกันทั้งนั้น ดูจากสายตาของแต่ละคนที่จ้องมองมายังเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างสูงของชายหนุ่มมหาลัยพวกนั้นหนาใหญ่ยิ่งกว่าสามีของเธอเสียอีก...

  “ไม่เป็นไรจ๊ะ น้ากับเจสันพาโค้ชกลับได้ พวกเธอไม่ต้องห่วงนะ”

  “แน่ใจนะครับ”

  “แน่ใจสิ ส่วนพวกเธอก็ขับรถกันดีๆล่ะ เข้าใจมั้ย”

  “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงพวกเราหรอกครับ”

  ญาดาส่งยิ้มให้นักกีฬาเหล่านั้น ก่อนจะเดินนำเจสันที่แบกร่างของโค้ชขึ้นบ่าได้อย่างง่ายดาย

  เมื่อมาถึง ภรรยาสาวก็จัดแจงเบาะหลังให้เดชได้เคลื่อนตัวเข้าไปนอนด้านในได้ แต่กว่าจะจัดแจงสามีเสร็จก็เล่นไปหลายนาที เพราะเขาได้เมาจนทิ้งตัวไปบนพื้น ไม่เหลือคราบความเป็นโค้ชสุดโหดเลยแม้แต่นิดเดียว

  “กลับกันเถอะ...เจสัน”

  ญาดาหันมาบอกเจสันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่เธอจะมุ่งหน้าไปยังฝั่งคนขับ

  “ไม่เป็นไร เดี๋ยวไอขับเอง”

  “แต่....นายขับรถเป็นด้วยหรอ”

  “เป็นสิ ทำไมยูถามอย่างนั้น”

  ญาดาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเด็กหนุ่มผิวดำร่างโตขับรถยนต์เป็นด้วย แต่นั่นมันก็ดีแล้ว เพราะเธอเองก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปตามตัวทีละนิด คงเป็นเพราะฤทธิ์เบียร์ที่กินเข้าไปหลายแก้ว...

  บนถนน...

  รถได้เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆอย่างเรียบนิ่ง และเจสันเองก็ขับรถได้นิ่มกว่าที่ภรรยาสาวจะคิด เธอมองหน้าคมคายสีเข้มสลับกับหันไปมองสามีที่นอนไม่ได้สติอยู่เบาะหลังอย่างเวทนา...

  “เจสัน...น้าขอเร่งแอร์อีกนิดนะ”

  “ตามสบายครับ”

  ญาดาเอื้อมมือไปลดอุณหภูมิ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกร้อนไปทั้งตัว...

  เมื่อแอร์ในรถเย็นขึ้น...อาการของญาดาก็เหมือนจะหายดี แต่พอเวลาผ่านไป เม็ดเหงื่อของเธอก็กลับผุดขึ้นมาให้เห็นมากกว่าเดิม!

  ฝืดดดดดดด...

  กระจกรถถูกเลื่อนลง ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานจะยื่นออกไปสูดอากาศด้านนอก เส้นผมของเธอปลิวไสวไปตามแรงลม แต่ถึงอยางนั้น.....มันก็ยังคงร้อนอยู่ดี!

  “เจสัน.....น้า......น้า...น้าร้อน”

  เสียงกระเส่าพูดขึ้น เม็ดเหงื่อของญาดาเปียกโชคเต็มแผ่นหลัง ขาเรียวยาวเบียดเสียดกันไปมา เพราะจุดที่เหงื่อเปียกโชกมากที่สุด คงหนีไม่พ้นเนินสวาทของเธอ...

  “ลมช่วยไม่ได้หรอก....ไอว่าอันนี้น่าจะช่วยได้”

  ญาดาหันมามองตามเสียงเด็กหนุ่ม ก่อนสายตาของเธอจะจ้องมองไปยังลำเอ็น 10 นิ้วที่แข็งโผล่ออกมาจากกางเกง สีของมันยังดำเมี่ยมเช่นเดิม หัวยังคงบานใหญ่ แถมตอนนี้เส้นเลือดน่ากลัวก็ขึ้นเป็นลำตามอายุการใช้งาน...

  “เจสัน.....”

  “มีแต่ไอ้นี่เท่านั้นแหละที่จะช่วยยูหายร้อนได้”

  “แต่สามีของน้า...”

  ญาดากล่าวด้วยความหวาดกลัว เธอจ้องไปมองใบหน้าของเดชสลับกับลำเอ็นที่โหยหา...

  และตอนนี้เธอก็ได้เลือกแล้ว...

  “ฉันขอโทษนะคะคุณ...”

  ญาดาบอกกับสามี ก่อนที่เธอจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปอ้าปากครอบลำเอ็นให้กับคนขับรถ ก่อนจะเริ่มออกแรงดูดอย่างมูมมามไปตามทางของถนน เสียงอร๊อก อร๊อก อร๊อก ดังสนั่นไปทั่วทั้งรถโดยไม่มีความเกร็งกลัวสามีจะตื่นขึ้นมาเห็น แต่รสชาติเข้มข้นจากแท่งเอ็นสีทมิฬแท่งนี้....

  มันทำให้ญาดาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!!!