“หึ…รับไปซะก็ดี เงินพวกนั้นก็แค่เศษเงินของฉัน แต่คนอย่างแกไม่มีปัญญาหาได้หรอก เอาไปซะ แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”
“ผมขอถามเหตุผลหน่อยได้มั้ยครับว่าทำไมคุณหนูถึงอยากให้ผมออกขนาดนั้น”
“ก็….ก็แก….แก….”
“อะไรหรอครับ”
“ฉันแค่รังเกียจแกเท่านั้นแหละ ถามมากอยู่ได้ ได้เงินแล้วก็ไปจากที่นี่ซักที”
ไอ้คมจ้องมองสาวรุ่นลูกรุ่นหลานตั้งหัวจรดเท้า ั้แ่เกิดมาจนอายุเข้าเลขห้า ไอ้ยามเถื่อนก็ไม่เคยเจอฝีปากจากผู้หญิงที่เปรี้ยวเข็ดขนาดนี้ ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกมันวาวดูน่าเอร็ดอร่อยเสียจริง คำพูดดูถูกเหยียดหยามมันอยากจะใช้ลิ้นสอดเข้าไปโชยชิมยิ่งนักว่ามันจะเปรี้ยวเหมือนอย่างที่พูดออกมาหรือไม่!
“ม…มองอะไรของแก”
“เหตุผลแค่นี้ผมไม่ลาออกหรอก”
“อะไรนะ คนอย่างแก...มีสิทธิปฏิเสธเงินของฉันด้วยหรอ”
“…มีสิ”
“ได้…ถ้าแกอยากได้เหตุผลอื่น ฉันบอกแกก็ได้”
ไอ้คมกอดอกพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโต ่นี้มันเองก็ไม่ค่อยมีเงินไปใช้บริการกับสาวใต้เสาไฟเสียด้วย ถ้าหากได้มีโอกาสได้ััเนื้อหนังหญิงสาวชนชั้นสูงผู้นี้ มันคงจะนุ่มมือเหมือนกับเคยจินตนาการแน่ๆ เพราะแค่เพียงหน้าอกที่ฟูลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มันก็บ่งบอกได้ถึงความบอบบางและความใหญ่โตมากเป็พิเศษ!
“เหตุผลที่แกต้องออกไปจากที่นี่....คือ....คือแก....เป็...ไอ้โรคจิต”
“หือ???”
“ตอน…ตอนที่ฉันจะเข้ามาหาแก...เมื่ออาทิตย์ก่อน...ฉันเห็น...ฉันเห็นแก...เรียกชื่อฉัน...ตอน...ตอนแกกำลัง....กำลัง...”
พิมฐาพยายามพูดในสิ่งที่เธอเคยเห็น แต่เมื่อภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายขึ้นมาในหัว ร่องสวาทของเธอก็เปียกชื้นไปหมด พอได้มายืนอยู่ต่อหน้าลุงยามหน้าหนวดคนนี้ มันก็ยิ่งทำให้เห็นผิวกายหยาบโลนและใบหน้าทรงโจรราวกับจับกังคนงานชั้นต่ำเด่นชัดมากกว่าเดิม ลำเอ็นอัปลักษณ์ของมัน และน้ำเชื้อเหนียวข้นมากมายพวกนั้น...ทำให้คุณหนูเช่นพิมฐาไม่กล้าแม้แต่จะพูดสิ่งโสโครกออกมา!
“อ้อ….ฮ่าๆๆๆ อย่างนี้นี่เอง”
“ก…แกหัวอะไร...เื่แบบนี้...มันตลกตรงไหน”
“นี่อีหนู อย่าว่ากูสอนเลยนะ คนชื่อพิมฐามันมีคนเดียวในโลกหรือไง”
“….ฉัน…ฉัน…”
“เห็นของกูแล้วหรอ...ข้างล่างนี่”
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ...แก...แกมันโสโครกที่สุด ฉันจะเอาเื่นี้ไปบอกคุณพ่อ รับรองว่าแกต้องถูกไล่ออกแน่ และเงินที่ฉันให้แกก็จะไม่ได้ซักบาทด้วย!”
หญิงสาวหวีดร้องออกมาเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจ ซึ่งตลอดชีวิตของเธอก็เป็เช่นนี้อยู่แล้ว เวลาที่ไม่มีอะไรเป็ไปตามใจทุกอย่าง เสียงแหลมก็จะตวาดร้องออกมาจนได้ในสิ่งที่้า แต่สำหรับไอ้คมมันไม่ได้โตมาในสังคมที่ต้องตามใจใคร และอีเด็กคนนี้ก็ปากดีจนมันอยากจะสั่งสอนแทนพ่อแม่ตัวจริงของเธอให้เข็ด!
“ถ้ามึงกกล้าบอก กูก็จะบอกเื่ของมึงเหมือนกัน”
“ร…เื่อะไร”
“หึหึ กูนึกว่ามึงถ่อมาถึงที่นี่ก็เพราะจะเอาเงินฟาดหัวกูเื่ไอ้หนุ่มในโรงรถชั้นใต้ดินเสียอีก”
“น…นั่นมัน...เพื่อนสนิทของฉันต่างหาก”
“เพื่อนสนิทมันเลียตรงนั้นให้กันได้ด้วยหรอ พูดอย่างนี้กูขอสนิทกับมึงได้มั้ย”
“ก…แก…ไอ้โรคจิต คนอย่างแก...ไม่มีทางที่จะได้ทำอย่างนั้นหรอก ที่สำคัญ...แกไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำ”
“ทำไมกูจะไม่มีล่ะ...อีคุณหนู”
หัวใจของพิมฐาเต้นไม่เป็จังหวะ ในตอนแรกเธอมาอย่างผู้ชนะ แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็ฝ่ายที่เหงื่อเปียกเต็มแผ่นหลัง ท่าทางและน้ำเสียงของไอ้คมไม่แม้แต่จะเกรงกลัวอำนาจของเธอเลยซักนิด รอยยิ้มของมันที่หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าทำให้คุณหนูได้แต่ภาวนาว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่เื่จริง!
“กูรู้หมดว่าใครเข้าออกที่นี่บ้าง คนแปลกหน้าที่เข้ามาบ่อยๆ...ก็เป็ไอ้หนุ่มคนนี้ไม่ใช่หรอ”
“น…นั่น….”
เรียวขาระหงแทบร่วงลงพื้น เมื่อดวงตาได้เห็นภาพตัวเองกำลังถูกชายหนุ่มมุดซุกไซร้อยู่ใต้กระโปรง พิมฐาก็กระวนกระวายจนเสียอาการ เธอไม่รู้ว่าไอ้ยามน่ารังเกียจคนนี้ไปได้ภาพเหล่านี้มาเช่นไร แต่เธอจำได้ว่าไม่ใช่ครั้งเดียวที่มาร์ชมุดไซร้ร่างกายของเธอในโรงจอดรถแห่งนี้!
“อ…เอามานะ!”
“มึงรู้ตัวใช่มั้ยว่ากูไม่ได้มีแค่ภาพเดียว”
ไอ้คมยื่นภาพต่อไปให้พิมฐาดู ซึ่งแต่ละรูปก็เห็นใบหน้าของเธอและของแฟนหนุ่มได้อย่างชัดเจน มือเรียวพยายามคว้าโทรศัพท์มาจากไอ้ยามโรคจิต จนร่างกายของเธอแนบชิดไปกับร่างหนาใหญ่ของลุงหื่น เมื่อพิมฐารู้ตัว เธอจึงรีบผละตัวออกมาด้วยความรวดเร็ว!
18K
![[มี EBOOK] เกมรักเมียวิศวะปีสี่ NC 20+](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683305998_11805367.webp)