บทที่ 4 ตัดสินใจจะไป
หญิงสาวเบิกตามองเขาที่กำลังเดินเข้ามาดีใจเพราะคิดว่าเขาเชื่อในคำพูดของตัวเอง
“จั่วซือ...”เธอใช้แรงยันตัวเองให้ลุกขึ้นดวงตาคู่นั้นมองเขาอย่างมีความหวัง
ใบหน้าลู่เมิ่งเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังกลับเจื่อนลงความดีใจเมื่อครูไม่หลงเหลืออยู่เลยเธอกังวลใจไปหมด
กู้จั่วซือยืนอยู่ต่อหน้าของหญิงสาวค่อยๆ ย่อตัวลงมา
“เธอมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์”เขาถาม
หญิงสาวรีบจับแขนของเขาแล้วพูดว่า“พิสูจน์ว่าลู่เมิ่งเสวี่ยไม่ได้เป็คนอย่างที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ยังไงล่ะแท้จริงแล้วเธอเป็ผู้หญิงร้ายกาจและเ้าเล่ห์...”
“เพียะ!”
เสียงที่ดังข้างหูนั้นเกิดจากฝ่ามือของชายหนุ่มที่ตบลงมาบนแก้มเธออย่างแรง
“เธอพูดว่าเมิ่งเสวี่ยทำไมนะ” เขาจ้องหญิงสาวด้วยสายตาเยือกเย็นในแววตาไร้ความรู้สึก
หญิงสาวหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง รู้สึกถึงรสคาวเืที่อยู่ในปาก
“กู้จั่วซือ...”เธอเข้าใจชัดเจนแล้วว่าความหวังของเธอนั้นสลายกลายเป็ฝุ่นผงหมดแล้ว“คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?”
กู้จั่วซือไม่อยากตอบคำถามของหญิงสาวเขาจ้องเธอพร้อมเตือนเธอด้วยน้ำเสียงเ็า
“เมิ่งเสวี่ยกับคนอย่างเธอไม่เหมือนกันต่อไป ถ้าเธอยังใส่ร้ายเธออีก ฉันจะมาจัดการเธอ!” พูดจบก็หันหลังกลับไปดึงแขนลู่เมิ่งเสวี่ยและเดินจากไป
ลู่เมิ่งเสวี่ยเหลือบมองเธอด้วยแววตาสบายใจแต่ไม่วายทิ้งสายตาเหน็บแนมให้หญิงสาวก่อนที่จะหันกลับไป
“จั่วซือขอบคุณนะที่เชื่อใจฉัน...” ลู่เมิ่งเสวี่ยพูดเบาๆ และขยับเข้าใกล้เขา
เขาโอบเอวของเธอ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันต้องเชื่อเธออยู่แล้ว ผู้หญิงที่มีแต่คำโกหก พูดอะไรออกมาฉันจะเชื่อได้ยังไงล่ะ”
หลินหว่านไป๋เม้มปากอย่างแรง
คำพูดของเธอมีแต่คำโกหก?
เธอไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง!
อาการเจ็บท้องของเธอรุนแรงขึ้น หญิงสาวรีบใช้มือและเท้าของเธอคลานออกไปข้างนอกระหว่างขามีเืไหลไม่หยุดรอยเืบนพื้นขณะที่เธอขยับเห็นแล้วน่าใยิ่งนัก
“คุณหมอคุณพยาบาล ช่วยด้วยค่ะ....” เธอร้องขอความช่วยเหลืออย่างเอาเป็เอาตาย
ในที่สุดบนทางเดินที่เงียบสงัดนี้ก็มีคนใจดีคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นหญิงสาวบนตัวมีแต่เืจึงรีบไปเรียกคุณหมอให้เธอ
หลังจากเห็นพยาบาลและคุณหมอรีบวิ่งเข้ามาช่วยเธอจึงหมดความกังวลและสลบไป
ลูกจ๋า...
หนูต้องอยู่กับแม่นะ…
เมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้นด้านนอกก็มืดสนิทเธอก็รีบลูบไปที่ท้องของเธอดีจัง... ลูกยังอยู่กับเธอ...
หลินหว่านไป๋นอนลงอย่างสบายใจ มองออกไปด้านนอกที่ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างใจลอย
หลังจากผ่านเื่เมื่อวานนี้ เธอก็เริ่มถอดใจจากกู้จั่วซือแล้ว....
ในใจของผู้ชายคนนั้นมีแต่ลู่เมิ่งเสวี่ยเขารังเกียจเธอและลูกในท้อง
ถึงเธอจะคลอดลูกออกมาได้ กู้จั่วซือก็คงไม่สนใจใยดีเด็กคนนี้แน่นอนเขาต้องทำเ็ากับลูกเหมือนที่ทำกับเธอแน่เลย
ถ้าเป็แบบนี้ เธอยอมพาลูกจากไปพร้อมกับเธอดีกว่าถูกเขาทรมานและเ็าใส่
แบบนี้เธอและลูกก็จะใช้ชีวิตอย่างสงบได้...
คิดไปคิดมา หญิงสาวก็ตัดสินใจว่ารอให้อาการดีขึ้นกว่านี้ก่อนแล้วเธอจะไปจากที่นี่
ส่วนเื่หย่านั้น...หญิงสาวยังไม่อยากคิดถึงเื่นี้เธอถอดใจจากกู้จั่วซือแล้วก็จริงแต่เธอก็ยังไม่อยากให้ชีวิตการแต่งงานจบแบบนี้
ลึกๆ ในใจเธอก็ยังคงหวังว่ากู้จั่วซือจะหันกลับมามองเธอสักวันหนึ่ง
การตกเืครั้งนี้ หญิงสาวนอนโรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์เต็มถึงกลับบ้านได้
หลังจากกลับไปที่คฤหาสน์ที่เธออาศัยอยู่มาตลอดสองปีสิ่งแรกที่เธอจะทำคือเก็บของเพื่อขึ้นเครื่องในวันพรุ่งนี้เช้า
ตอนกลางคืน หลังจากที่หญิงสาวคิดทบทวนอยู่นานเธอก็ตัดสินใจส่งข้อความไปหากู้จั่วซือบอกเขาว่าจะกลับบ้านตัวเองไปคลอดลูกแต่เขาก็ไม่ตอบกลับเหมือนเคย
หญิงสาวส่ายหัวฝืนยิ้ม ทั้งที่คิดไว้แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็ยังไงทำไมยังรู้สึกแย่ในใจอยู่ดี
เช้าวันต่อมา หญิงสาวพร้อมกระเป๋าเดินทางเตรียมตัวเดินทาง
แต่พอเธอเปิดประตูเท่านั้นเอง เธอก็พบกับลู่เมิ่งเสวี่ย
682
