.jpg)
:vodka raspberry
"เจโฮป คือพอดีบังพีดีอยากคุยกับนายหน่อยน่ะ เห็นว่าเป็เื่ด่วน รีบๆเข้ามาตอนนี้เลยนะ"
(เื่ด่วนแล้วทำไมเขาไม่โทรหาผมเองอ่ะ จะให้พี่โทรมาทำไม)
"เอ๊ะ แล้วฉันจะไปรู้กับเขามั้ยเล่า! แค่นี้นะ ฉันจะขับรถแล้ว" ว่าจบจินก็ตัดสายทิ้งทันทีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ซักถามอะไรเขาต่อได้อีก ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ขอให้โฮซอกเชื่อเขาทีเถอะน่า...
ก๊อก ก๊อก
"จีมิน นี่ฉันเอง"
เสียงเรียกจากรุ่นพี่ประหนึ่งเสียงฟ้ามาโปรด ให้จีมินรีบเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูทันที มือหนาเกือบจะเอื้อมไปเปิดอยู่แล้ว หากแต่มันก็กลับชะงักค้างกลางอากาศราวกับไม่ไว้ใจรุ่นพี่เสียอย่างนั้น
ก็ถ้าเปิดไปแล้วเจอว่าพี่จินกับพี่โฮปร่วมมือกัน เขาไม่ตายเลยหรอ
แม้ว่าพี่จินจะลงเรือลำเดียวกับเขา แต่รายนั้นน่ะแถโครตเก่ง ถ้าโกหกแบบเนียนๆก็ไม่น่าจะมีใครจำได้แล้ว แต่กับจีมินนี่สิ...
ตายหยังเขียดแน่ๆ
"มีเื่อะไรกันอ่ะพี่ ผมเห็นพี่เขาพาพี่ยุนเข้าไปอยู่ในห้องผมั้แ่บ่ายแล้วนะ"
ั้แ่ที่เจโฮปเดินทางไปบริษัท ใช่ว่าจองกุกจะไม่เคาะเรียกจีมินสักหน่อย
แต่ไม่ว่าจะเคาะเรียกแค่ไหน หรือบอกว่าเจโฮปออกไปแล้ว แต่จีมินก็ไม่ยอมเชื่อเขา และไม่ยอมออกมาสักที จนจองกุกเลิกพยายามไปนานแล้ว
"เออน่า อย่าพึ่งถามตอนนี้เลย" จินตอบปัดให้จองกุกเฝ้าดูสถานการณ์ต่อไปเงียบๆ
"เปิดประตูสักทีสิจีมิน ฉันี้เีจะเคาะซ้ำแล้วนะ"
"แล้วผมจะรู้ได้ไงว่าถ้าออกไปแล้ว พี่โฮปจะไม่ฆ่าผมอ่ะ"
"เถอะน่า ฉันจัดการให้แล้ว นายรีบออกมาเถอะ เดี๋ยวเอายุนไปไว้ที่คอนโดฉันก่อนก็ได้"
"?" จองกุกเงยหน้าขึ้นมองจินด้วยความสงสัย
นี่มันหมายความว่าอะไรกันนะ? สองคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
ไม่รู้ว่าเป็โชคดีหรือโชคร้ายที่ในตอนนี้วีกับนัมจุนกำลังไปอัดเพลงใหม่ด้วยกันที่สตูดิโอ ดังนั้นคนเป็หัวหน้าวงจึงไม่ได้มารับรู้เื่ราวอันแปลกประหลาดนี้แต่อย่างใด
เอ... เขาว่ามันแปลกๆนะ
แอ๊ด
พลั่ก!
พรึ่บ!
ก่อนที่จีมินจะดึงประตูปิดลงทันทีที่เห็นหน้าจองกุกที่กำลังหยุดยืนอยู่ข้างๆจิน แต่จองกุกก็ยังพยายามยันประตูนั่นเอาไว้ได้
"ไอ้เหี้ยกุก! ปล่อยนะเว้ย"
"ไม่ปล่อย พี่ออกมาคุยกันให้รู้เื่ก่อนดิวะ"
"..." ซอกจินเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆแล้วนะ
ไอ้เด็กบ้าพวกนี้นี่! ช่วยเลิกทะเลาะกันก่อนได้มั้ยฮะ!?
"ผมถามว่าพวกพี่ทำอะไรพี่ยุน"
"..."
"..."
ขณะที่ซอกจินและจีมินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ภายในห้องรับแขกของคอนโดจิน ก็ได้มีจองกุกที่กำลังยืนกอดอกพลางคาดคั้นพวกเขาด้วยสีหน้าเอาเื่
รอยที่คอนั่นเป็หลักฐานยืนยันได้เป็อย่างดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับยุนกันแน่
"..." แม้ใจจะอยากปฏิเสธแค่ไหน แต่ความลับที่จองกุกล่วงรู้ มันก็ทำให้รุ่นพี่ทั้งสองคนปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี
"ฉันก็แค่แกล้งกันเล่นเฉยๆเอง ไม่ได้มีอะไรหรอกน่า" จินหัวเราะร่วนราวกับกำลังเล่นมุกตลกที่เ้าตัวเคยชอบทำอยู่เป็ประจำ ทั้งๆที่ในตอนนี้ชายหนุ่มกำลังเครียดจนฝ่ามือเย็นไปหมด
ชิบหายของจริงก็คราวนี้นี่แหละวะ
"ไม่ตลกนะพี่จิน ผมซีเรียส" จองกุกพูดบอกพลางแกล้งเก๊กหน้าขรึมอีกสักหน่อย เพื่อให้รุ่นพี่ทั้งสองคนรู้สึกว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันเคร่งเครียดมากขึ้นไปอีก
หึ... นานๆทีจะได้เห็นสีหน้าพี่ใหญ่ของวงกับพี่คนกลางที่ชอบแกล้งเขาอยู่บ่อยๆ แล้วจะให้จองกุกทำตัวซื่อๆ เป็คนดี แล้วปล่อยผ่านกับเื่แบบนี้น่ะหรอ
ไม่มีทางซะหรอก
"ถ้ากูบอกความจริงออกไป รับปากกูได้มั้ยว่าจะไม่เอาไปบอกพี่นัม" จีมินตัดสินใจพูดออกมาให้จองกุกพยักหน้ารับ
"อืม"
"คือกู..."
"..."
จองกุกแสร้งทำหน้าเครียดเพื่อบีบคั้นให้คนทั้งคู่รู้สึกกลัวความผิดจนอำนาจทุกอย่างกำลังตกอยู่ในมือของเขา ขณะที่เ้าตัวกำลังยกยิ้มอยู่ในใจ
เห็นทีว่าตอนนี้เขาจะได้เพื่อนลงเรือลำเดียวกันเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนแล้วล่ะ
หลังจากคืนนั้นที่เขากับเจโฮปได้ร่วมกันทำเื่แบบนั้นกับยุนกิ จองกุกก็ไม่ได้พูดคุยในเื่นี้กับอีกฝ่ายอีก จะมีก็แต่เขาที่ยังเป็ฝ่ายรุกยุนอยู่ทุกวันนี้
จองกุกไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าเจโฮปมองไม่เห็นรอยแดงบนลำคอขาวๆของยุนได้ยังไง
"จองกุก นาย... โอเคใช่มั้ย"
ซอกจินว่าเสียงเครียด ก่อนที่จองกุกจะเงยหน้าสบตากับรุ่นพี่ด้วยท่าทางนิ่งๆแล้วเอ่ยบางประโยคออกมาให้คนทั้งคู่ตัวแข็งทื่อ
"ผมรับปากว่าจะไม่บอกเื่นี้กับพี่นัม แต่พวกพี่ต้องห้ามทำเื่แบบนี้กับพี่ยุนอีก"
"..."
"..."
แบบนี้มันเหมือนฆ่ากันให้ตายทั้งเป็ชัดๆ
"ตกลงมั้ย?"
"อืม" จีมินกับจินรับคำออกมาพร้อมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้
เยส! ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยโว้ย ;)
9K
