การออกจากที่พักครั้งแรก ไม่ได้หมายความว่าเขาพร้อมสำหรับโลกภายนอก
มันเพียงหมายความว่า...พื้นที่เล็ก ๆ ที่เขาเคยรู้จัก ไม่เพียงพออีกต่อไป
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านแนวใบไม้ลงมากระทบพื้นดิน
คีรันยืนอยู่หน้าที่พักของตัวเอง สะพายกระเป๋าใบเล็กที่สานขึ้นจากใบไม้และเถาวัลย์ไว้บนหลัง
มันไม่ได้ใหญ่
ไม่ได้ใส่ของได้มากนัก
แต่สำหรับการเดินทางในวันนี้ มันก็น่าจะเพียงพอ
ภายในมีน้ำ เนื้อกระต่ายตากแห้งเล็กน้อย และของจำเป็อีกไม่กี่อย่างที่เขาคิดว่าอาจได้ใช้ระหว่างทาง
มือข้างหนึ่งถือหอกกระดูกที่เพิ่งทำขึ้น อีกข้างถือเครื่องมือหินหยาบที่เขาปรับปรุงขึ้นมา
คีรันขยับสายกระเป๋าให้กระชับขึ้น ก่อนหันกลับไปมองที่พัก
ที่พักหยาบ ๆ ซึ่งสร้างจากกิ่งไม้ ใบไม้ และเถาวัลย์ยังอยู่ตรงนั้น
กองไฟเมื่อคืนเหลือเพียงเถ้าถ่าน
ราวตากที่เขาสร้างขึ้นอย่างลวก ๆ ตั้งอยู่ข้างที่พัก
เนื้อกระต่ายบางส่วนยังแขวนอยู่บนนั้น ส่วนขนกระต่ายถูกแยกไปตากไว้ในบริเวณที่สะอาดกว่า
กองฟืนเล็ก ๆ วางอยู่ใกล้กัน
ทุกอย่างดูเล็กและหยาบ
แต่ทั้งหมดเป็สิ่งที่เขาค่อย ๆ สร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
คีรันมองอยู่อีกครู่หนึ่ง
ก่อนจะหันกลับมา
วันนี้เขาต้องออกไปไกลกว่านี้
---
คีรันเดินตามเส้นทางที่คุ้นเคยอยู่พักหนึ่ง
ลำธารยังอยู่ด้านหลัง
ต้นไม้บางต้นที่เขาเคยใช้เป็จุดสังเกตก็ยังอยู่ตรงเดิม
แต่เมื่อเดินผ่านแนวต้นไม้กลุ่มหนึ่งไป เขาก็หยุดลง
ตรงหน้าเป็พื้นที่ที่เขาไม่เคยเข้ามามาก่อน
คีรันกวาดตามองไปรอบ ๆ
ต้นไม้ดูไม่ต่างจากเดิมมากนัก
พื้นดินยังเป็ดิน ใบไม้ยังร่วงอยู่ตามพื้น
แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไป
เพราะั้แ่จุดนี้เป็ต้นไป...
เขาไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า
คีรันนึกถึงแผนที่ขึ้นมา
“ลองเปิดดูหน่อยดีกว่า”
แสงสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
แผนที่ค่อย ๆ แสดงตัวออกมา
คีรันมองมันแล้วนิ่งไปเล็กน้อย
มันไม่ได้เป็แผนที่ทั้งเกาะ
พื้นที่ส่วนใหญ่ยังว่างเปล่า
มีเพียงบริเวณรอบที่พัก ลำธาร และเส้นทางที่เขาเคยเดินผ่านเท่านั้นที่ถูกบันทึกเอาไว้
จุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งแสดงตำแหน่งของเขา
อีกจุดหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
ที่พัก
คีรันมองระยะห่างระหว่างสองจุด
“อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน”
เขาลองเดินต่ออีกสองสามก้าว
จากนั้นจึงมองแผนที่อีกครั้ง
เส้นทางด้านหลังเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
คีรันขมวดคิ้ว
“มันบันทึกระหว่างที่เดินด้วยเหรอ?”
เขาลองเดินต่ออีกครั้ง
เส้นทางบนแผนที่ค่อย ๆ ขยายตามการเดินของเขา
คีรันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้รู้สึกว่าระบบกำลังนำทาง
มันไม่ได้บอกว่าเขาควรไปทางไหน
ไม่ได้บอกว่าข้างหน้ามีอะไร
มันเพียง...
บันทึกสิ่งที่เขาเดินผ่านมา
“ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย”
คีรันปิดแผนที่
แล้วเดินต่อ
---
ป่าด้านหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ต้นไม้บางต้นใหญ่ขึ้น
พื้นดินเริ่มขรุขระ
รากไม้โผล่ขึ้นมาเหนือพื้นเป็แนวยาว
คีรันเดินช้าลง
เสียงนกป่าดังอยู่บนยอดไม้
บางครั้งเงาเล็ก ๆ ก็บินผ่านช่องว่างระหว่างกิ่ง
บนก้อนหินใกล้ทางเดิน กิ้งก่าตัวหนึ่งรีบวิ่งผ่าน ก่อนหายเข้าไปใต้รากไม้
คีรันเหลือบมองตาม
“ที่นี่ก็มีเหมือนกันแฮะ...”
เขาไม่ได้หยุด
เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจพอจะเสียเวลา
ไม่นานก็มีหนูป่าตัวเล็กวิ่งข้ามทางไปอีกครั้ง
มันหยุดอยู่หลังรากไม้ครู่หนึ่ง ก่อนรีบหายเข้าไปในพุ่มไม้
จากนั้นเสียงกบก็ดังมาจากบริเวณที่ชื้นด้านข้าง
เสียงเ่าั้ทำให้ป่าไม่เงียบจนเกินไป
มันยังคงมีชีวิต
และนั่นทำให้คีรันรู้สึกแปลก ๆ
เพราะยิ่งเดินลึกเข้าไป เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้ใหญ่กว่าที่เขาเคยคิด
---
เขาเดินต่ออีกพักหนึ่ง
ก่อนจะหยุด
มีรอยข่วนอยู่บนต้นไม้ตรงหน้า
สามแนวยาว
คีรันเดินเข้าไปใกล้
ปลายนิ้วแตะเปลือกไม้ที่ถูกฉีกออก
รอยนั้นอยู่สูงจากพื้นพอสมควร
เขามองลงไปที่พื้น
มีรอยเท้าขนาดใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็น
คีรันไม่ได้พูดอะไร
เพียงมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ กดทับลงบนอก
สัตว์ตัวนี้...
ไม่ใช่สัตว์ตัวเล็ก
และถ้ารอยข่วนกับรอยเท้านี้เป็ของมันจริง
มันก็คงเป็สัตว์ที่ใหญ่พอจะสร้างปัญหาให้เขาได้
คีรันกำหอกแน่นขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นจึงเงยหน้ามองรอบตัว
ป่าเงียบลง
เสียงนกที่อยู่บนยอดไม้เมื่อครู่เหมือนจะหายไป
แม้แต่เสียงสัตว์เล็ก ๆ รอบตัวก็ลดลง
คีรันเริ่มรู้สึกไม่ดี
เขาก้าวถอยหลังช้า ๆ
แต่ยังไม่ทันได้หันกลับ
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากระยะไกล
กิ่งไม้ถูกเบียดออก
ใบไม้พริ้วไหวตามแรงของบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนผ่าน
แล้วสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็เดินออกมาจากแนวต้นไม้
คีรันหยุดหายใจ
มันมีรูปร่างคล้ายเสือ
ลำตัวขนาดใหญ่
ขนสีส้มอมทองมีลายเข้มพาดผ่าน
ท่วงท่าการเดินเงียบและมั่นคง
ทุกอย่างดูเหมือนเสือที่เขารู้จัก
จนกระทั่งสายตาของเขาเลื่อนขึ้นไปถึงหน้าผาก
คีรันนิ่งไป
เขาเดี่ยวตั้งอยู่ตรงกลางหน้าผากของมัน
สมองของเขาพยายามหาคำอธิบายให้สิ่งที่เห็น
เสือ?
ไม่ใช่...
หรือใช่?
ริมฝีปากของเขาขยับโดยไม่รู้ตัว
“เสือ...?”
แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
«[บันทึกสิ่งมีชีวิตใหม่]
ชื่อที่บันทึก: เสือ..?»
คีรันชะงัก
เขามองข้อความตรงหน้า
แล้วมองสัตว์ตัวนั้น
จากนั้นจึงมองกลับมาที่ระบบ
“เดี๋ยวนะ... ระบบนี้มันทำงานยังไงเนี่ย?”
แต่ยังไม่มีคำตอบ
เพราะในวินาทีนั้นเอง...
สัตว์ตรงหน้าหยุดเดิน
หัวของมันค่อย ๆ หันมา
ดวงตาสีเหลืองอำพันมองตรงมาทางเขา
คีรันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
มันเห็นเขาแล้ว
---
มือของคีรันกำหอกแน่นขึ้น
สัญชาตญาณแรกบอกให้วิ่ง
แต่เขาไม่ขยับ
พื้นที่ตรงนี้เต็มไปด้วยรากไม้และกิ่งไม้
ถ้าวิ่งโดยไม่ดูทาง เขาอาจล้มก่อนที่จะหนีมันได้เสียอีก
คีรันจึงค่อย ๆ ถอย
หนึ่งก้าว
แล้วอีกก้าว
สัตว์ตัวนั้นยังคงมองเขา
ไม่มีเสียงคำราม
ไม่มีการพุ่งเข้าใส่
แต่ความเงียบกลับทำให้เขากลัวมากกว่าเดิม
คีรันรู้ดีว่า...
เขาสู้มันไม่ได้
หอกในมือไม่ได้ทำให้เขากลายเป็นักล่า
มันเป็เพียงสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิต
และตอนนี้ โอกาสรอดของเขาอาจมากที่สุด...
ถ้าเขาไม่ใช้มันเลย
คีรันค่อย ๆ เปลี่ยนทิศทาง
ต้นไม้ใหญ่ค่อย ๆ เข้ามาบดบังสายตาระหว่างเขากับสัตว์ตัวนั้น
เขายังเดินต่อ
ไม่วิ่ง
ไม่หันหลังให้ทันที
จนกระทั่งมั่นใจว่าระยะห่างมากพอ
คีรันจึงถอนหายใจ
“เกือบไปแล้ว...”
เขาหันกลับไปมอง
สัตว์ตัวนั้นหายไปแล้ว
คีรันไม่รู้ว่ามันเดินไปทางไหน
และเขาก็ไม่ได้คิดจะตามหา
---
หลังจากนั้น การเดินทางของคีรันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาหยุดบ่อยขึ้น
มองรอบตัวมากขึ้น
ตรวจรอยเท้าก่อนเดินผ่าน
และเปิดแผนที่ขึ้นมาดูเป็ระยะ
ไม่ใช่เพื่อถามว่าระบบจะพาเขาไปไหน
แต่เพื่อดูว่า...
ตัวเขาอยู่ที่ไหน
ที่พักอยู่ไกลแค่ไหน
และเส้นทางที่เขาเดินผ่านมีลักษณะอย่างไร
ทุกครั้งที่เปิดแผนที่ พื้นที่ที่เขาเคยเดินผ่านจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เหมือนแผ่นกระดาษว่างเปล่าที่ค่อย ๆ ถูกเติมด้วยเส้นทางจากฝีเท้าของเขาเอง
คีรันมองมันแล้วรู้สึกบางอย่าง
โลกไม่ได้เล็กลง
แต่เขาเริ่มมีวิธีที่จะทำให้ตัวเองไม่หลงอยู่ในมัน
---
ไม่นานนัก เสียงลมก็เริ่มเปลี่ยนไป
กลิ่นเค็มบาง ๆ ลอยมากับอากาศ
ต้นไม้เริ่มบางลง
คีรันเดินผ่านแนวไม้สุดท้าย
แล้วหยุด
ทะเลกว้างอยู่ตรงหน้า
เขายืนมองผืนน้ำอยู่เงียบ ๆ
คลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งอย่างต่อเนื่อง
มันกว้างจนสุดสายตา
คีรันไม่รู้ว่าด้านหลังเส้นขอบฟ้านั้นมีอะไร
เกาะอื่นหรือไม่
แผ่นดินหรือไม่
หรือไม่มีอะไรเลย
เขาเดินเลียบชายฝั่งต่อ
จนกระทั่งเห็นบางอย่างบนพื้นทราย
เศษไม้ขนาดใหญ่
คีรันหยุด
ก้มลงตรวจดู
ไม้ชิ้นนั้นไม่ได้มีลักษณะเหมือนกิ่งไม้ที่ร่วงจากต้น
บางส่วนถูกตัดเรียบ
บางส่วนมีร่องรอยการแตกที่ดูผิดธรรมชาติ
คีรันหยิบมันขึ้นมา
น้ำหนักของมันไม่มากนัก
เขาพลิกดูอีกด้าน
มีเชือกเก่าเส้นหนึ่งพันติดอยู่
คีรันดึงออกมาอย่างระมัดระวัง
เชือกยังไม่ขาดทั้งหมด
เขาลองดึงเบา ๆ
ยังพอรับแรงได้
“เอากลับไปน่าจะใช้ได้...”
คีรันเก็บมันใส่กระเป๋า
จากนั้นจึงมองรอบ ๆ อีกครั้ง
เศษไม้ชิ้นอื่นกระจายอยู่ตามแนวชายหาด
เขาเดินไปตรวจดูทีละชิ้น
บางชิ้นเป็เพียงเศษไม้ผุ ๆ
แต่บางชิ้นมีขอบที่ถูกตัดเป็แนวตรง
บางชิ้นมีรอยเจาะ
และใต้กองเศษไม้ชิ้นหนึ่ง...
มีเศษผ้าเก่า ๆ ติดอยู่
คีรันหยิบมันขึ้นมา
ผ้าสีซีดเปียกน้ำทะเลจนแข็งกระด้าง
ขอบบางส่วนขาดรุ่ย
แต่ตรงกลางยังพอใช้ได้
คีรันขยับมันไปมา
“ผ้า...”
เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ในหัวเริ่มคิดถึงช่องว่างตามผนังที่พัก
ถ้าเอาไปปิดไว้...
อย่างน้อยก็น่าจะช่วยกันลมได้
คีรันเก็บมันลงกระเป๋า
ต่อมาเขาพบเส้นใยถักบางส่วนติดอยู่กับเศษไม้ และแผ่นไม้บาง ๆ ที่ยังไม่ผุจนหมด
เขาหยิบแผ่นไม้นั้นขึ้นมา
มันไม่ใหญ่
แต่แข็งแรงกว่ากิ่งไม้ทั่วไป
คีรันมองมันแล้วเริ่มคิดอีกครั้ง
ถ้าเอาไปเสริมตรงฐานที่พัก...
หรือทำเป็พื้นรอง...
ก็น่าจะช่วยได้
เขาเหลือบมองกระเป๋าของตัวเอง
พื้นที่เริ่มเหลือน้อยลง
คีรันจึงเลือกเฉพาะของที่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์จริง ๆ
เชือก
เศษผ้า
เส้นใยถัก
และไม้ที่ยังแข็งแรง
ส่วนของที่ผุจนเกินไป เขาทิ้งไว้ที่เดิม
คีรันลุกขึ้น
สายตายังคงจับจ้องเศษไม้เ่าั้
สิ่งหนึ่งเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
นี่ไม่ใช่เศษซากจากธรรมชาติ
มีใครบางคนเคยทำอะไรบางอย่างกับไม้พวกนี้
บางชิ้นถูกตัด
บางชิ้นถูกเจาะ
บางชิ้นถูกมัดเข้าด้วยกัน
และมีผ้า
มีเชือก
มีเส้นใย
ทั้งหมดเป็สิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
คีรันมองออกไปยังทะเล
หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
“ถ้ามันไม่ได้มาจากเกาะ...”
เขาหยุดพูด
สายตาเลื่อนไปตามผืนน้ำจนถึงเส้นขอบฟ้า
ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ถ้ามีใครบางคนเคยสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา...
แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
คีรันเงียบไปนาน
ก่อนจะพึมพำออกมา
“หรือว่า...”
เขาไม่ได้พูดต่อ
เพราะยังไม่มีคำตอบ
---
เมื่อถึงเวลาที่ควรกลับ คีรันเปิดแผนที่ขึ้นมาอีกครั้ง
เขามองเส้นทางที่ตัวเองเดินผ่านั้แ่เช้า
จุดที่พักอยู่ไกลออกไป
เส้นทางป่าทอดยาวมาถึงชายฝั่ง
และพื้นที่ที่เคยเป็สีว่างเปล่าก็ถูกเติมเต็มขึ้นทีละส่วน
คีรันมองมันอยู่นาน
วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่า...
เกาะแห่งนี้กว้างกว่าที่คิด
ป่ามีสัตว์ที่เขาไม่เคยเห็น
มีนักล่าที่เขาไม่สามารถรับมือได้
และทะเลอาจไม่ได้แยกเขาออกจากทุกสิ่ง
บางที...
มันอาจเป็เส้นทางที่พาสิ่งอื่นมาถึงที่นี่ก็ได้
ก่อนจะปิดแผนที่ คีรันเหลือบมองข้อมูลที่ระบบบันทึกไว้
แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
«[ข้อมูลพื้นที่ได้รับการอัปเดต]
• พื้นที่สำรวจเพิ่มเติม: บริเวณป่าด้านใน
• เส้นทางสู่ชายฝั่ง: บันทึกแล้ว
• แหล่งน้ำ: พบจากข้อมูลเดิม
• สิ่งมีชีวิตที่พบ: บันทึกตามข้อมูลที่ผู้ใช้กล่าวถึง
• สิ่งมีชีวิตที่ยังไม่สามารถระบุข้อมูลได้: 1»
คีรันหยุดมองบรรทัดสุดท้าย
เขานึกถึงสัตว์ตัวนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
สัตว์ที่เขาเรียกว่าเสือ...
หรืออะไรก็ตามที่มันเป็
เขายังไม่รู้
คีรันปิดระบบ
สะพายกระเป๋าให้กระชับขึ้น
ของที่เขาเก็บมาอาจไม่ได้มากมาย
แต่เพียงเท่านี้ก็มากพอจะทำให้ที่พักของเขาดีขึ้นกว่าเดิมแล้ว
เศษผ้าอาจใช้ปิดช่องลม
เชือกอาจช่วยยึดโครงสร้าง
แผ่นไม้อาจใช้เสริมพื้นหรือผนัง
คีรันเริ่มนึกภาพที่พักของตัวเองในหัว
บางที...
มันอาจไม่จำเป็ต้องเป็เพียงที่ที่เขาใช้หลบฝนและนอนพักอีกต่อไป
บางทีเขาอาจทำให้มันแข็งแรงขึ้นได้
คีรันหันกลับไปทางป่า
แล้วเริ่มเดินกลับ
ลมเย็นพัดผ่านแนวต้นไม้ ใบไม้พริ้วไหวตามแรงลมเหนือศีรษะ
เส้นทางที่เขาเดินผ่านมาเมื่อเช้าดูเหมือนเดิม
แต่ความรู้สึกของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เขารู้แล้วว่าโลกที่อยู่หลังแนวต้นไม้ไม่ได้มีแค่กระต่าย
ไม่ได้มีแค่ต้นไม้และลำธาร
มันมีสัตว์ที่เขาไม่เคยพบ
มีสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่รู้จัก
มีอันตรายที่เขายังรับมือไม่ได้
และอาจมีร่องรอยของคนอื่นซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง
คีรันเดินต่อไปอย่างเงียบ ๆ
กลับสู่ที่พักเล็ก ๆ ของตัวเอง
พร้อมกับวัสดุจำนวนหนึ่งในกระเป๋า
และคำถามที่ยังไม่มีคำตอบอยู่ในใจ
แต่เป็ครั้งแรก...
ที่เขาเริ่มคิดว่า
พรุ่งนี้เขาอาจต้องทำให้ที่พักแห่งนี้ดีกว่าเดิม
441
