เรือนกาญจนา

     ดนุวัฒน์พารันไปที่ฝ่ายนิติเวชศาสตร์ ของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เพื่อเจาะเก็บเลือด แล้วนำไปตรวจ DNA สำหรับพิสูจน์ความเป็นพ่อลูก ที่นี่ใช้เวลา 3 วันถึงจะรู้ผลตรวจ ทำให้หลังจากเก็บตัวอย่างเลือดของทั้งอนุชินและรันธิมาไปแล้ว ทั้งสองจึงรีบแยกย้ายกันกลับทันที

         รันทำได้เพียงมองดูพี่ชลควงพี่ชินเดินลงลิฟท์ไปด้วยกัน

         “ดูพวกเขารักกันดีมากเลย อยากให้คู่ของเราเป็นอย่างนั้นบ้างจัง” ดนุวัฒน์มองยิ้มๆ

         รันทำได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ และนึกสงสารฝ่ายชาย เพราะตนไม่ใช่รันธิมา เลยว่า “เย็นนี้วัฒน์ว่างมั้ยคะ”

         “ว่างสิครับ จะนัดดินเนอร์ที่ไหนดีล่ะ”

         “เป็นร้านแถวบ้านรันดีกว่าค่ะ รันไม่อยากกลับดึก กลัวยายเป็นห่วง” รันคิดเผื่อไว้ว่า ตนอาจจะได้เดินกลับบ้านเอง

         “ได้ครับ งั้นเย็นนี้ผมจะมารับคุณนะครับ” ดนุวัฒน์ยังไม่ได้เอะใจอะไร

         รันลงจากรถ เธอมาถึงสำนักงานตอนสายๆ ซึ่งเพื่อนๆก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้ดีว่ารันไปทำอะไรมา

         กรณ์เดินออกมารับเพื่อน “เป็นไงบ้างรัน เรียบร้อยดีมั้ย”

         รันพยักหน้า

         “งั้นพวกเราไปกันเถอะ” กรณ์ชวน

         “ไปไหนกันน่ะ นี่ฉันเพิ่งมาเองนะ” รันยังไม่ทันได้พักเลยด้วยซ้ำ

         “อ้าว วันนี้พวกเราต้องไปหอสมุดกันไง เมื่อวานญาสั่งงานไว้หมดแล้ว ไปกันเถอะ” กรณ์กล่าวทวน

         รันนึกถึงป้าที่ใส่เสื้อม่อฮ่อมคนนั้น ก็นึกขึ้นได้ว่าต้องหาหนังสือพิมพ์หน้ากีฬาให้ป้า “อ้อ นึกออกแล้ว งั้นไปกันเถอะ”

         เมื่อสองสาวเดินทางไปถึงหอสมุดที่มีอายุเก่าแก่ ภายในหอสมุดนั้นเงียบเชียบมาก จึงเป็นสถานที่เหมาะกับการอ่านหนังสือจริงๆ

หลังจากที่ทั้งสองติดต่อกับบรรณารักษ์ เพื่อขออนุญาตหาหนังสือพิมพ์เก่าๆ ซึ่งเจ้าหน้าที่นั้นก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เธอนำทางไปที่ห้องเก็บสิ่งตีพิมพ์เก่าๆ พอเข้าไปก็พบชั้นหนังสือเต็มไปหมด ซึ่งเจ้าหน้าที่เองก็ได้สอนวิธีสืบค้นจากคอมพิวเตอร์เพื่อดูรหัสระบุตำแหน่งชั้นเก็บสิ่งตีพิมพ์

ทำให้สองสาวเจอหนังสือพิมพ์ได้อย่างง่ายดาย

รันจึงหยิบหนังสือพิมพ์เป้าหมายมาดู ก็เห็นหนังสือพิมพ์ประจำวันที่ 22 สิงหาคม 2555 แต่เธอนั้นได้สะดุดตากับบางอย่าง นั่นก็คือ ข่าวหน้าหนึ่ง มีพาดหัวข่าวว่า “มาเฟียจางเว้ยถูกคู่อริยิงที่ขมับดับคาที่”

         บุษในร่างรันตกใจ เพราะอย่างน้อยมาเฟียหนุ่มก็เป็นคนรู้จัก แม้เธอจะไม่ชอบหน้าเขาก็ตาม

“มีอะไรหรือเปล่ารัน ทำไมอ่านหนังสือพิมพ์มือสั่นแบบนั้น” กรณ์ตกใจกับอาการของเพื่อน

“ปะ เปล่าจ้า ฉันเห็นข่าวที่น่าสนใจ งั้นฉันขอถ่ายรูปข่าวก่อนก็แล้วกัน” รันอยากอ่านรายละเอียดของข่าว

“ได้สิ งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะออกมาถ่ายหน้ากีฬาให้” กรณ์เดินไปห้องน้ำทันที

รันคิดไม่ถึงเลยว่า สามเดือนหลังจากที่เธอตายไปแล้ว มาเฟียจางเว้ยก็ถูกฆ่าตาย เธอนึกไม่ถึงว่าทั้งเธอและมาเฟียหนุ่มต่างมีอายุสั้น บางทีมันคงอาจเป็นเวรกรรมก็ได้

กรณ์ทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็รีบอาสาถ่ายรูปข่าวกีฬาให้ลูกค้าทันที พอเงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็นเพื่อนตาแดงๆ เลยทัก “นี่เธอร้องไห้งั้นหรือ”

“เปล่าเสียหน่อย ฝุ่นเข้าตาต่างหาก งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” พอรันเข้าไปในห้องน้ำ เธอก็รีบล้างหน้า และพึมพำเบาๆว่า “ทำไมฉันต้องร้องไห้ให้ชายคนนั้นด้วย”

สองสาวกลับสำนักงานก็รีบติดต่อป้าให้มารับไฟล์รูปภาพ แต่พอป้าไม่สะดวกเดินทาง กรณ์ก็เลยส่งภาพให้ทาง email โดยป้านั้นก็ตกลงว่าจะโอนเงินให้ทางพร้อมเพย์ ก็ถือว่าเสร็จไปอีกงาน

รันนึกถึงแม่เล็กได้ เธอก็เลยว่า “เอ้อ ใช่ ลืมไปเลยว่าต้องหาคัมภีร์แม่มดให้คุณนงลักษณ์ด้วย”

“หอสมุดนี้ไม่มีหรอก” กรณ์ไม่ได้ตกใจอะไร

“รู้ได้ยังไงน่ะกรณ์” รันแปลกใจ

“ฉันลองสืบค้นในคอมพิวเตอร์แล้ว” กรณ์พยายามหาแล้ว แต่ไม่เจอจริงๆ

“ว่าแต่จะไปหาคัมภีร์นั่นได้ที่ไหนกันน่ะ” รันคิดไม่ออก

“มีจริงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย และไม่รู้ด้วยว่าคุณผู้หญิงคนนั้นจะเอาคัมภีร์ลึกลับนั่นไปทำอะไร” กรณ์สงสัย

“งั้นติดต่อคุณนงลักษณ์กันเถอะ ว่าพวกเราหาไม่ได้หรอก” รันไม่อยากให้แม่เล็กเสียเวลารอ

“อย่าเพิ่งเลย เห็นว่าขอเวลาหนึ่งสัปดาห์ไม่ใช่หรอ” กรณ์ไม่อยากยอมแพ้

“แล้วจะไปหาที่ไหน” รันสงสัย

“ฉันจะไปติดต่อนักโบราณคดี บางทีเขาอาจจะรู้ก็ได้” กรณ์คาดการณ์

“ช่างทุ่มเทจริงๆ”

แต่ทว่าวันนี้ทั้งวันกลับไม่มีลูกค้าเลย ตกเย็นดนุวัฒน์ก็มารับแฟนตามนัดหมาย

กรณ์ก็เลยอาสาปิดสำนักงานให้เอง เธอให้รันกลับไปก่อนได้เลย

ความจริงรันไม่อยากให้ถึงเวลานี้เลย มันคงต้องทำให้ฝ่ายชายเจ็บปวดใจอย่างแน่นอน

                            ***********************************

ดนุวัฒน์ได้พาแฟนมาทานจิ้มจุ่มด้วยกันที่ร้านใกล้บ้านรัน

รันรอทานจนเสร็จ จึงเริ่มคุยกับฝ่ายชาย

“วัฒน์ คือ… เอ่อ… รันมีเรื่องจะบอกค่ะ” รันคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เพราะตนคงใช้ชีวิตเป็นรันธิมาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น ถึงคราวนั้น ฝ่ายชายอาจยิ่งเสียใจหนักมาก

“ว่ามาสิครับ” วัฒน์กล่าวหลังจากดื่มน้ำเสร็จ

“พวกเราเลิกกันเถอะค่ะ”

“อะไรนะรัน!” ฝ่ายชายตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

“พวกเราเลิกกันเถอะค่ะ” รันย้ำอีกครั้ง

“ทำไมล่ะรัน พวกเราคบกันมาเจ็ดปีแล้วนะ” วัฒน์รู้สึกเสียใจที่เวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“รันยอมรับก็ได้ค่ะ ว่ารันมีคนอื่น รันขอโทษนะคะวัฒน์” รันธิมาจำต้องพูดเช่นนั้น เพื่อให้ฝายชายตัดใจให้เร็วที่สุด

“ไม่จริง! ที่ผ่านมาพวกเราคบกันมาด้วยดีตลอด และหลังจากเกิดอุบัติเหตุไม่นาน ก็ไม่เห็นรันไปเจอใครเลยนี่” วัฒน์ไม่เชื่อ

“มันเป็นความผิดของรันเอง รันเกิดตกหลุมรักชายคนที่เจอเมื่อวานค่ะ” รันยอมบอก

“อะไรนะ คุณกลวิทย์งั้นหรือ” วัฒน์คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่กรณ์กังวลจะเป็นจริง

“วัฒน์รู้ได้ยังไงคะ” รันสงสัย

“กรณ์เล่าให้ผมฟัง และบอกให้ผมปกป้องคุณไงครับ” วัฒน์ยอมบอก

“ไม่เห็นต้องปกป้องเลยนี่คะ คุณกลวิทย์เป็นสุภาพบุรุษจะตายไป” รันยังคงเชื่อมั่นในตัวแฟนเก่า

“แสดงว่าคุณยังไม่ได้ดูข่าวเก่าๆนั่นเลยใช่มั้ยครับ” วัฒน์อยากเตือนหญิงสาว

“แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่มีต่อคุณก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วค่ะ” รันยืนยันที่จะเลิก

ดนุวัฒน์ถอนหายใจ ก็เลยว่า “ก็ได้ครับ เลิกก็เลิก งั้นกลับกันเถอะครับ ผมไปส่ง”

“ไม่ต้องก็ได้นะคะ” รันไม่อยากทำลายความรู้สึกของวัฒน์ไปมากกว่านี้

“ไปเถอะครับ ถึงคุณจะไม่ใช่แฟนผมแล้ว ผมก็ไม่อยากให้คุณเกิดอันตรายอีก” วัฒน์พาหญิงสาวไปขึ้นรถ

         “ขอบคุณค่ะ” รันเองก็นึกเห็นใจฝ่ายชายและสงสารเขาอย่างมาก แต่ทำไงได้ ในเมื่อเธอไม่สามารถหลอกลวงฝ่ายชายและไม่สามารถฝืนใจตัวเองได้อีกต่อไป

         หลังจากรันกลับเข้าไปในห้องนอน หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จนั้น ก็ถูกเพื่อนๆโทรมาต่อว่าเรื่องบอกเลิกชายแสนดี

         หลังจากที่ญาวางสายไปแล้ว กรณ์ก็โทรมาต่อ “ทำแบบนี้ได้ยังไงน่ะรัน”

         “โธ่! กรณ์ พวกเราจะได้หันมาคบกันไง” รันเบื่อ เธอก็เลยแกล้งพูดเสียงเย้า

         “แสดงว่าความจำเธอยังไม่กลับคืนมา ฉันเป็นผู้หญิงเต็มตัวแต่มีบุคลิกคล้ายทอมเฉยๆ ถ้าเป็นรันคนเดิม เธอจะรู้ดี ฉันว่านะ รันน่าจะรอให้ตัวเองปกติกว่านี้ก่อน ค่อยตัดสินใจก็ไม่สาย” กรณ์กล่าว

         “ฉันมีเหตุผลส่วนตัวน่ะกรณ์ หวังว่าเธอจะเคารพการตัดสินใจของเพื่อนนะ” รันเปลี่ยนมาพูดเสียงจริงจัง

         “ถ้าเป็นเหตุผลอื่น ฉันไม่ว่า แต่ถ้าเป็นเพราะเธอมีใจให้ชายวัยกลางคนเมื่อวานนี้ ฉันขอคัดค้านหัวชนฝา” กรณ์ห่วงเพื่อน

         “ไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอก เอาล่ะ ฉันง่วงนอนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ” ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด

         “เดี๋ยวสิรัน พวกเรายังคุยกันไม่จบเลยนะ” กรณ์จึงต่อสายไปอีกครั้ง “หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้….” กรณ์วางสายและกล่าวเบาๆ “บ้าจริง ปิดเครื่องเสียได้”