“คริส คริส คุณจะมาเดินหนีฉันไปอย่างนี้ไม่ได้น่ะคุณต้องกลับมาพูดกับฉันให้รู้เื่ก่อน ฉันบอกให้กลับมาก่อนไงล่ะได้ยินไหม”
แคธี่กรีดร้องดังลั่นห้อง แต่สิ่งที่ตอบเธอกลับมาก็คือประตูห้องที่กระแทกปิดสนิทลง ทั้งห้องจึงเหลือเพียงแต่เธอกับลูกหญิงสาวทรุดลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรงพร้อมกับการร่ำไห้ออกมาอย่างหนักด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงกับอนาคตของตนเธอสู้อุตส่าห์หอบลูกบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงนี่ เพียงเพื่อจะได้มาพบเจอกับความผิดหวังเท่านั้นเองเหรอ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ั้แ่ที่ถูกพาเข้ามาทิ้งไว้ในห้องนี้ ห้องหอที่จัดเตรียมไว้เพื่อจะรองรับวันชื่นคืนสุขของเธอ ลลิตนารีก็เอาแต่นั่งอึ้งอยู่ที่เดิมอย่างนึกไม่ออกว่าควรจะจัดการกับชีวิตของตัวเองต่อไปอย่างไรดี เธอเชื่อสนิทใจว่าผู้หญิงต่างชาติที่มาประกาศกลางงานแต่งของเธอนั้นพูดความจริง หากผู้หญิงคนนั้นมาปรากฏตัวเร็วกว่านี้ทุกอย่างก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร
ลลิตนารีพร้อมที่จะยกเลิกการแต่งงานทันทีโดยที่ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งสิ้น แต่นี่เธอมาตอนที่มันสายไปแล้ว ลลิตนารีแต่งงานกับภัทรกฤติและจดทะเบียนกับเขาเรียบร้อยแล้วและมันก็ทำให้เธอกลายเป็คนแย่งสามีคนอื่นที่ถูกต้องตามกฎหมาย ฟังดู อีลั่กอีเลื่อในความรู้สึกชะมัด แล้วต่อไปนี้เธอจะสู้หน้ากับผู้คนในสังคมแบบเต็มตาได้อย่างไร ได้ชื่อว่าเป็เป็แม่พิมพ์ของชาติ แต่กลับแย่งสามีคนอื่น
ก๊อกๆๆๆ
เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นเบาๆแต่มันก็ทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้งลังเลว่าจะเอ่ยปากอนุญาตออกไปดีหรือไม่เพราะตอนนี้เธอยังไม่อยากจะพบหน้าใครทั้งนั้น แต่ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อนจากมือของคนที่เธอไม่อยากจะพบหน้ามากที่สุดนั้นเองเขายังอยู่ในชุดเ้าบ่าวเต็มยศ แต่สีหน้านั้นเคร่งเครียดทีเดียว ฮึ ไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด ก็ใครล่ะที่เป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด
“นารี พี่มีเื่ที่อยากอธิบายน่ะ”
ภัทรกฤติกล่าวกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงและรีบเมินหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นเขาเข้ามาเธอยังอยู่ในชุดเ้าสาวเต็มยศเช่นกัน แสดงว่าเธอก็ยังไม่ได้ขยับตัวไปทำอะไรเลยั้แ่เข้ามาอยู่ในห้องนี้
“ไม่จำเป็หรอกค่ะ เพราะฉันเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้วทางที่ดีคุณรีบออกไปจากห้องนี้ซะดีกว่า”
ลลิตนารีกล่าวเสียงเครียดกับเขา
“ทำไมพี่จะต้องออกไปด้วย เราแต่งงานกันแล้วน่ะ และนี่ก็เป็ห้องหอของเราด้วย”
“ถ้าคุณไม่ไป ฉันก็จะไปเอง”
หญิงสาวลุกขึ้นยืนและทำท่าว่าจะเดินออกไปจากห้องจริงๆทำให้ภัทรกฤติต้องรีบเข้าไปขวางไว้แล้วกล่าวอย่างอ่อนใจ
“ไม่เอาน่าน้องนารี ก็ไหนบอกว่าเข้าใจทุกอย่างดีแล้วไง”
“ก็เพราะเข้าใจไง ฉันถึงต้องทำอย่างนี้”
หญิงสาวยืนกรานเสียงแข็ง
“แต่พี่ว่า...”
เพี๊ยะ !!!!
เสียงฝ่ามือเล็กกระทบกับใบหน้าหล่อเหลาดังชัดเจน ความรุนแรงของมันอาจจะไม่รุนแรงจนเขาถึงขั้นบอบช้ำหรือถึงขั้นเนื้อแตกยับ แต่ที่แน่ๆมันก็สั่นคลอนหัวใจของเขาให้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาได้ไม่น้อยเลย การถูกทำร้ายจากคนที่รัก อย่าว่าถึงขั้นตบหน้าเลย แม้แค่เล็บหยิก มันก็สั่นะเืความรู้สึกของเขาได้
“หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรอีกทั้งนั้น แล้วก็ช่วยหลีกด้วย ฉันจะกลับบ้านฉัน”
คำกล่าวจริงจังของหญิงสาวมันทำให้ชายหนุ่มต้องยอมถอดใจชั่วคราวอย่างไม่กล้าที่จะดึงดันเอาชนะกับเธอในตอนที่เธอกำลังโกรธจัดอย่างนี้
“ก็ได้ๆ พี่ออกจากห้องนี้ไปก่อนก็ได้ ขอให้น้องนารีหลับฝันดีน่ะ กู๊ดไนท์จ๊ะ”
เขากล่าวก่อนถอยหลังออกไปจากห้องนั้นแล้วปิดประตูให้
“บ้า ยังจะมีหน้ามาพูดดีอีก ฉันคงจะต้องฝันร้ายไปจนตลอดชีวิตละไม่ว่า”
3K
