[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

เปรี้ยง เปรี้ยงเปรี้ยง.. เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องราวกับท้องฟ้าจะถล่มลงมากองบนพื้นสร้างความหวาดวิตกให้กับทุกชีวิตที่หลบอยู่ภายในเมือง Z  แอลลี่ที่หลบอยู่ภายในบ้านเพียงลำพังหลังจากได้ยินเสียงลากวัตถุบางอย่างท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง เธอจึงชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่างเพื่อดูว่าอะไรกำลังใกล้เข้ามา ทันทีที่ดวงตาของเธอมองออกไปด้านนอกก็พบว่าต้นไม้ใบหญ้ากำลังถูกลมพายุพัดโหมกระหน่ำจนแทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด ฝุ่นควันมากมายลอยไปตามแรงลมด้วยความรวดเร็ว ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ได้เดินแหวกพายุฝนเข้ามาใกล้เธอ ภายในมือร่างเล็กๆที่กำลังเดินเข้ามามีร่างซอมบี้หลายตัวถูกมัดเอาไว้ด้วยใยถูกลากมาตามหลัง

“ พี่ฝนจะตกแล้ว จะไปยืนตากลมทำไม เข้ามาก่อน! ”

“ เธอรออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวฉันจะเข้าไป ”

แอลลี่ปล่อยให้พี่ชายเดินหายไปด้านหลังบ้าน เธอจึงทิ้งตัวนอนบนโซฟาเพราะมองตามไม่ได้แล้ว อีกเดี๋ยวพี่ของเธอคงจะเดินกลับมาบอกเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเองกำลังทำลงไป ทันใดนั้นเม็ดฝนขนาดใหญ่ก็ได้ร่วงตกลงมาจากท้องฟ้ากระทบหลังคาจนเธอสะดุ้งตกใจ

ซ่า!

เม็ดฝนมหาศาลร่วงตกลงมาราวกับกระสุน ทุกสิ่งที่อยู่ภายในเมือง Z ถูกปกคลุมไปด้วยของเหลวสีแดงคล้ายกับเลือดในทันที แม้ฝนจะร่วงตกลงมายังไม่ถึง 1 นาที ขนาดของเม็ดฝนที่ใหญ่เท่ากำปั้นมันกลับย้อมพื้นดินและวัตถุทุกอย่างที่สัมผัสกับมันให้กลายเป็นสีแดงดูน่ากลัว

“ เอ้ากินซะ นี่คืออาหารของพวกแก ”

ซอมบี้ทั้งหมด 10 ตัวหันมองหน้ากัน ชายรูปร่างเล็กกว่าได้โยนพวกมันมายังเนื้อกองใหญ่ ขาทุกข้างที่ถูกหักเพื่อไม่ให้วิ่งหนีไปไหนได้เริ่มถูกรักษาจากน้ำฝน ทันทีที่รู้ว่ามีทั้งอาหารและสิ่งที่ช่วยรักษาร่างกายของตน ซอมบี้แต่ละตัวที่รู้ว่ามีโอกาสรอดต่างกระโจนเข้าใส่กองเนื้อกั้งระดับ 7 แล้วขย้ำกินด้วยความหิวกระหาย ต่อให้เนื้อจะฉีกกินได้ยากก็ตามพวกมันกลับไม่สนใจ พยายามใช้เขี้ยวแหลมคมกัดแทะจนกว่าเนื้อจะหลุดเข้าไปในปาก หากเป็นชิ้นที่ใหญ่พอจะกินไปทั้งคำพวกมันจะกลืนเข้าไปในทันที

โยฮันที่นำซอมบี้ 10 ตัวมัดคอเอาไว้ด้วยกันแล้วปล่อยไว้กับกองเนื้อกั้ง เขาจึงเดินหลบเข้าไปในบ้านจากนั้นก็มองดูพวกมันกัดกินเนื้อด้วยความกระหาย แต่แล้วซอมบี้ทั้ง 10 ตัวต่างก็ร้องตะโกนออกมาราวกับว่าพวกมันกำลังจะขาดใจตาย ร่างกายของพวกมันมีเลือดไหลออกมาจากภายในร่างราวกับกลืนระเบิดเข้าไปทั้งลูก

จากสิ่งที่ปรากฎโยฮันคิดว่าคงเป็นผลจากการกินเนื้อของระดับที่สูงเกินไป ทุกตัวเป็นเพียงระดับ 4 จึงยากจะรับพลังมหาศาลจากเนื้อกั้งได้จึงตกอยู่ภายใต้สภาพบาดเจ็บหนัก ทันใดนั้นฝนที่ตกลงมาอาบร่างของพวกมันก็ช่วยรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้นจนทำให้มันกลับมากินเนื้อซอมบี้กั้งได้อีกครั้ง

“ แอลลี่ เราจำเป็นต้องย้ายที่อยู่ ”

“ ไปไหนเหรอคะ ” แอลลี่ถามด้วยความสงสัย เธออยากรู้ว่าพี่ชายจะพาย้ายไปที่ไหน หลังจากเขานำหนังมาคลุมร่างของเธอเพื่อไม่ให้สัมผัสกับฝนก็ได้พาวิ่งฝ่าฝนออกไปด้านนอกก่อนจะขึ้นไปยังตึกหลังหนึ่งที่อยู่จากบ้านหลังเดิมไปไม่ไกล มันสามารถมองเห็นซอมบี้ทั้ง 10 ที่พยายามกัดกินเนื้อกั้งได้ครบทุกตัว การที่โยฮันพาน้องสาวย้ายที่อยู่ไม่ใช่เพราะต้องการเปลี่ยนมุมการมอง อีกไม่นานฝนที่ตกลงจะท่วมท่อน้ำก่อนจะไหลท่วมบ้านชั้นเดียวที่เขาพักกับเธอ ดังนั้นการย้ายขึ้นตึกจึงเป็นทางออกที่ดีกว่า

“ ตรงนั้นน่าจะเป็นกลุ่มของพี่ไอริสใช่ไหมคะ ”

หลังจากมองลอดฝนออกไปไกล แอลลี่เห็นคนกลุ่มหนึ่งพยายามต่อสู้กับซอมบี้ท่ามกลางสายฝน โยฮันจึงพยักหน้ารับ ในตำแหน่งนั้นมีซอมบี้ชุกชุม ยิ่งเป็นสถานการณ์ที่ฝนตกหนัก ยิ่งทำให้พวกมันได้ใจเพราะโอกาสรอดชีวิตจากการถูกโจมตีมีสูงมาก การได้รับน้ำฝนทำให้ร่างกายรักษาตัวได้เร็วไว ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือร่างของพวกมันเริ่มขยายใหญ่จะการบาดเจ็บและถูกรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โยฮันเห็นว่าทางกลุ่มไอริสสามารถหลบฝนและหยุดล่าเมื่อไหร่ก็ได้เพราะซอมบี้ระดับ 6 ยังไม่น่าจะเกิดในเร็วๆนี้เพราะเนื้อซอมบี้ระดับ 6 ถูกซอมบี้ระดับอื่นๆแย่งกินจนมีแทบจะไม่พอต่อการวิวัฒนาการไประดับนี้ เขาจึงหันกลับมามองซอมบี้ระดับ 4 ของตน ผ่านมาเพียงแค่ 2 ชั่วโมงกลับมีหนึ่งในพวกมันกรีดร้องแล้วเข้าสู่การวิวัฒนาการเป็นระดับ 5 

“ บาดเจ็บไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่นอนพักล่ะ ”

“ หนูพึ่งตื่น ”

“ งั้นก็ช่วยดูพวกมันทั้ง 10 หน่อย อย่าให้มีตัวไหนตายก็พอ หากมันเป็นระดับ 6 ได้แล้วก็บอกด้วย ”

“ พี่จะทำอะไร ”

“ ยังทดสอบร่างกายไม่ครบเลย ”

โยฮันลากเก้าอี้มานั่งข้างๆหน้าต่าง ปล่อยให้น้องสาวมองดูทุกอย่างด้านนอก 

หลังจากหลับตาเล็กน้อยเขาก็เริ่มเปลี่ยนผิวหนังของตนให้กลายเป็นสีเขียวสวยงาม มันเป็นสีของกิ้งก่าคาเมเลี่ยนที่กินเข้าไป ทันใดนั้นร่างของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนสีผิวจนลักษณะไม่ต่างจากวัตถุรอบข้างสร้างความตกใจให้แอลลี่

“ โห ถ้าพี่นั่งติดผนังอีกสักหน่อยแยกไม่ออกเลย แล้วถ้าแก้ผ้าด้วยนะ ถ้าหนูไม่สังเกตแยกไม่ออกเลย ”

โยฮันลุกเดินไปยืนด้านข้างตู้ไม้ ผิวของเขาเริ่มเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วจนราวกับว่าเป็นหนึ่งเดียวกับตู้ไม้ด้านข้าง หลังจากนั้นเขาก็เดินไปยืนติดกับผนังสีขาวแล้วเปลี่ยนไปยืนกับพื้นกระเบื้องลายหินอ่อน ผิวของเขาเปลี่ยนให้เหมือนสิ่งที่ยืนใกล้ได้ทั้งหมดทำให้เขาดีใจไม่น้อยเพราะต่อจากนี้ไปการจับตามองคงทำได้ง่ายกว่าเดิมมาก

หลังจากทดสอบเปลี่ยนสีผิวหนัง โยฮันก็เริ่มสั่งให้เหล็กในยืดยาวออกมาจากกำปั้น จากคำสั่งบังคับให้เหล็กในยืดออกมานั้น เซลล์ของเขาก็ได้สร้างกระดูกขึ้นมาเสริมให้กับเหล็กในส่งผลให้เกิดกระดูกสีขาวราวกับท่อค่อยๆแทงออกมาจากหลังมือเรื่อยๆ จนความยาวสิ้นสุดที่ 2 เมตรกว่า 

แอลลี่ที่เห็นกระดูกสีขาวโผล่ออกมาจากมือพี่ชายเธอถึงขั้นอ้าปากกว้าง มนุษย์ไม่น่าจะควบคุมกระดูกให้แทงออกมาจากมือเช่นนี้ได้ ทันใดนั้นพี่ของเธอกลับสั่งให้กระดูกที่งอกออกมาบีบตัวเองให้แบนจนราวกับใบดาบก่อนจะเกิดแสงมันเงาขึ้นที่ผิวด้านข้างทั้งสองฝั่ง จากสิ่งที่เห็นทำให้เธอตกใจมากเพราะมันเหมือนเท้าคู่หน้าของกั้งไม่มีผิด

เท้าที่เหมือนดาบ 2 คมติดอยู่กับตัวกั้ง ตอนนี้มันได้งอกออกมาจากหลังกำปั้นพี่ของเธอ

เปาะ!

โยฮันออกแรงเล็กน้อยหักส่วนโคนของกระดูกที่ติดอยู่กับกำปั้น ต่อให้มันจะเป็นกระดูกที่แข็งเป็นอย่างมาก เขากลับสามารถบังคับให้มันเปราะจนสามารถหักออกมาได้ ซึ่งการยืดกระดูกออกมาจากมือแล้วเปลี่ยนให้มันกลายเป็นคมเหมือนกับดาบ เขาได้ใช้วิธีนี้สร้างดาบให้ไอริสนำติดตัวไปใช้ ความแข็งและความคมของมันนับว่าไม่มีสิ่งใดเทียบได้ในตอนนี้ ต่อให้เป็นกั้งที่เขาฆ่าตายไปแล้วก็ตาม ความคมของเท้าคู่หน้าของมันยังด้อยกว่าเขาเล็กน้อย เพราะกระดูกที่เขาสั่งให้มันบีบอัดตัวได้นำเอาโครงสร้างจากสัตว์ต่างๆที่ใช้สร้างคมตามร่างกายมาปรับใช้งานจนได้คมที่ดีที่สุด

“เดี๋ยวนะ ถ้างั้นพี่ก็สามารถสร้างอาวุธให้ทุกคนได้นะสิ แบบนี้เราก็มีอาวุธระดับ 7 กันถ้วนหน้า นักสู้คงไล่ล่าสังหารซอมบี้ได้ง่ายๆเลย ”

“ อย่าพึ่งดีใจขนาดนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตัดกระดูกออกมาจากร่าง หากจะให้เปรียบเทียบมันก็เหมือนกับเราเสียเลือด ต่อให้ร่างกายจะสร้างกลับคืนมาได้ก็ต้องใช้เวลา กระดูกที่ฉันตัดออกมาก็เหมือนกัน การจะสร้างอาวุธให้คนอื่นจึงยาก แต่ถ้าหากฉันไม่ตัดมันออกจากร่างจะเปลี่ยนมันไปเป็นอะไรก็ได้ตามที่ฉันต้องการ เอานี่ ลองเสริมพลังดูหน่อย ”

แอลลี่รับดาบจากพี่ชายบริเวณด้ามจับต้องพันด้วยหนังซอมบี้อีกชั้นเพื่อไม่ให้เจ็บมือ หลังจากลองกระตุ้นพลังเข้าไปบนดาบ แสงสีแดงก็เริ่มสว่างราวกับเหล็กจากเตาหลอม เมื่อรู้ว่ากระดูกของเขาเสริมพลังได้โยฮันจึงส่งหนังซอมบี้ให้แอลลี่พันด้ามจับเอาไว้ จากนั้นเขาก็เริ่มงอกกระดูกออกมาอีก 3 ครั้งสร้างมีดสั้นให้กับเธอไว้ใช้เมื่อตอนที่ดาบหลุดมือ

“ พิษค่อยเอา เดี๋ยวเผลอกินเข้าไป ”

“ ค่ะ แล้วมีอะไรเด็ดๆไหมคะ การวิวัฒนาการครั้งที่ 5 มีอะไรแปลกๆนอกจากบินได้หรือเปล่า ”

“ ควบคุมกระดูกให้เปลี่ยนไปตามที่ต้องการได้ ”

“ กระดองเต่าในตอนนั้นก็ด้วยสินะ แล้วอย่างอื่นล่ะคะ ”

โยฮันส่ายหน้า ไม่มีสิ่งใดพิเศษอีกต่อไปแล้วนอกจากการบิน อย่างไรก็ตามเขากลับมีหนึ่งสิ่งที่ยังไม่ได้ทดลอง มันไม่ใช่พลังที่เพิ่มขึ้นมาจากการวิวัฒนาการแต่เป็นพลังที่ได้มาจากกิ้งก่าคาเมเลี่ยน

หลังจากที่เขายื่นมือออกไปนอกหน้าต่าง โยฮันก็เริ่มนึกไปถึงสายฟ้าที่กิ้งก่าใช้ ก่อนที่ปลายนิ้วทั้ง 5 ของเขาจะเรืองแสงสีฟ้าแล้วปลดปล่อยสิ่งที่น่ากลัวอย่างสายฟ้าออกไปจากฝ่ามือ ทำให้เกิดภาพราวกับตอนที่ช่างตัดสายไฟฟ้าแรงสูง

สายฟ้าที่เกิดขึ้นมันได้พุ่งออกจากนิ้วมือลงไปกระแทกผิวน้ำก่อนจะกระจายออกไปเป็นวงกลมซึมลงไปใต้ดิน  แอลลี่ที่เห็นสายฟ้าเธอถึงขั้นเบิกตากว้างเพราะพี่ของเธอกลายเป็นสัตว์ประหลาดของจริงไปแล้ว

“ วาว ครั้งนี้เป็นไอ้หนุ่มโรงงานไฟฟ้า ว่าแต่มันแรงแค่ไหนเหรอคะ”

“ น่าจะฆ่าซอมบี้ระดับ 5 ได้ ส่วนระดับ 6 ก็คงจะบาดเจ็บสาหัสไม่ถึงกับตาย แต่ติดปัญหาอยู่หนึ่งอย่าง ”

“  มันใช้ได้น้อยใช่ไหมคะ ” โยฮันพยักหน้า การปล่อยสายฟ้าหนึ่งครั้งกินพลังงานมากพอสมควร เขาสามารถปล่อยสายฟ้าได้เพียง 5 ครั้งเท่านั้น จำเป็นต้องรออีก 1 ชั่วโมงถึงจะใช้งานได้อีก 1 ครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่ได้คิดมาก การมีพลังโจมตีที่สามารถทะลุทะลวงเกราะป้องกันเข้าไปสร้างความเสียหายให้กับศัตรู ขอเพียงแค่ใช้ได้สักครั้งเขาก็กลายเป็นฝ่ายได้เปรียบแล้ว

“ พี่โย พี่ว่างหรือเปล่า ”

“ มีอะไรอย่างนั้นเหรอ ” โยฮันนั่งมองฝนตกต่อไป เขาไม่มีสิ่งใดทำจึงนั่งดูซอมบี้ที่เลี้ยงไว้วิวัฒนาการ ตอนนี้พวกมันทั้ง 10 กลายเป็นระดับ 5 กันหมดแล้ว เที่ยงคืนนี้เขาคิดว่าคงจะมีบางตัวกลายเป็นระดับ 6 จากเนื้อของกั้ง

“ พี่ชายไปดูทางฝั่งพี่โอ๊ตหน่อย ผมได้รับรายงานเร่งด่วนมาว่ามีระดับ 6 ปรากฎตัวที่นั่น ”

“ ทางฝั่งพี่โอ๊ตใช่ไหม ”

“ ใช่แล้วพี่ พวกเขาอยู่กับตัวเงินตัวทอง ”

โยฮันบอกน้องสาวให้หลับอยู่บนตึกเงียบๆเช่นเดิม ก่อนจะกระโจนออกจากหน้าต่างบินไปยังโรงงานไฟฟ้าแห่งแรกเพื่อจัดการกับซอมบี้ระดับ 6 ที่ได้รับรายงาน ทันทีที่เขามองเห็นร่างของซอมบี้ตัวหนึ่งมีขนาดเท่ากับตึก 5 ชั้น บนใบหน้าของโยฮันก็เกิดความรู้สึกสนใจ มันเป็นซอมบี้ระดับ 6 อีกตัวที่มีขนาดเล็กกว่าตึก 10 ชั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่สนใจขนาดทำการพุ่งเข้าหามันก่อนจะใช้เท้าเตะไปยังขาของมันจนขาดออกจากร่าง ก่อนจะยิงใยพันบริเวณปากแล้วลากมันกลับไปยังจุดที่เขาเลี้ยงซอมบี้เอาไว้เพื่อให้แอลลี่ฆ่ามัน

กลุ่มของโอ๊ตที่หวาดวิตกกับซอมบี้ระดับ 6 หลังจากเห็นการโจมตีของโยฮัน พวกเขาถึงขั้นยืนอึ้งท่ามกลางสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำ ทว่าซอมบี้รอบๆได้เรียกสติพวกเขาจนต้องกลับมาสู้อีกครั้งจึงปล่อยให้โยฮันจัดการซอมบี้ระดับ 6 ตามที่เขาเห็นสมควร.