ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

       เมื่อเห็นแววตาอ่อนโยนที่คุ้นเคยของเขา ซูลั่วก็ค่อย ๆ ลดหนามแหลมที่กางอยู่รอบตัวลง

        “พี่ใหญ่ พี่รู้เรื่องหมดแล้วเหรอคะ?”

        ซูหนานจิ่นพยักหน้า เขาหันไปมองซ้ายขวา “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีไหม?”

        เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ยังคงเหมือนเดิม ซูลั่วเองก็ไม่ใช่คนดื้อรั้นอะไร เธอจึงขยับตัวให้เขาเข้ามาในห้อง

        ซูหนานจิ่นมองไปรอบห้องพักคู่ที่ทั้งเล็กและแคบพลางขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้พี่บอกให้เธอเลือกหอพักแบบห้องสวีทเดี่ยวไม่ใช่เหรอ?”

        ซูลั่วทำท่ายอมแพ้ “แบบนั้นมันแพงเกินไปค่ะ ตอนนี้หนูไม่มีเงิน”

        พอได้ยินแบบนั้น ซูหนานจิ่นก็รีบเปิดหน้าจอเสมือนจริงของสมองกลขึ้นมาทันทีเพื่อจะโอนเงินให้เธอ

        ซูลั่วรีบจับมือของเขาไว้ “พี่ใหญ่ ไม่ต้องโอนเงินมาให้หนูนะคะ หนูจะไม่ใช้เงินของตระกูลซูอีกแล้ว ซึ่งรวมถึงค่าเลี้ยงดูตลอดสิบปีที่ผ่านมาด้วย หนูจดบันทึกไว้หมดแล้ว และจะคืนให้ตระกูลซูทั้งหมดค่ะ”

        คำพูดนั้นทิ่มแทงใจซูหนานจิ่นอย่างมาก คิ้วเรียวคมของเขาพลันขมวดเข้าหากันแน่น

        “ลั่วลั่ว ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย? เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นความผิดของซูเสี่ยวซีทั้งหมด กลับบ้านกับพี่นะ พี่จะลากยัยนั่นมาขอโทษเธอให้ได้ ส่วนเรื่องที่เธอถูกจับคู่แต่งงานด้วยระบบจับคู่พันธุกรรม...”

        ซูหนานจิ่นเงยหน้าขึ้นมองซูลั่วอย่างมีความหวัง “การจับคู่ไม่สำเร็จใช่ไหม?”

        ซูลั่วกำลังจะอ้าปากพูด แต่ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพักของเธอก็ถูกเคาะขึ้นอีกครั้ง

        วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย ทั้งที่เป็นวันแรกที่เธอเข้าพัก แต่กลับมีแขกมาเยี่ยมไม่ขาดสาย

        ซูลั่วจึงต้องเดินไปเปิดประตู

        แล้วเธอก็เห็นเด็กหนุ่มหูจิ้งจอกในชุดนักศึกษาสีน้ำเงินขาว ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้วยท่าทางเกียจคร้าน

        เขาหรี่นัยน์ตาสีน้ำเงินลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ายิ้มจริงหรือแกล้งทำ

        “พี่สาว ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ตอนไปทำไมไม่ปลุกผมเลย...”

        ทว่าเมื่อเด็กหนุ่มหูจิ้งจอกเห็นซูหนานจิ่นที่อยู่ในห้อง เขาก็ชะงักไปทันที

        รอยยิ้มสบาย ๆ บนใบหน้าพลันหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

        เขาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง และในดวงตาสีน้ำเงินไคลน์คู่นั้นก็เริ่มมีไอน้ำก่อตัวขึ้นช้า ๆ 

        เขาปั้นหน้าเจ้าน้ำตาแล้วตัดพ้อเสียงดังฟังชัด “พี่ครับ ทำไมในห้องของพี่ถึงมีผู้ชายอื่นอยู่ด้วยละครับ?”

        เมื่อได้ยินคำว่า ‘ผู้ชายอื่น’ มุมปากของซูลั่วก็กระตุกทันที ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะบีสต์แมนเผ่าหมาป่าที่มีสัญชาตญาณเฉียบคม ซูลั่วสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

        ซูลั่วขมวดคิ้ว “อย่าพูดจาเหลวไหลนะ เขาเป็นพี่ชายของฉัน”

        “อ้อ”

        ซูหนานจิ่นที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงจึงเดินออกมา ตอนแรกเขายังคงสงสัยอยู่ แต่เมื่อสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มหูจิ้งจอก เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

        “องค์ชายเก้า! พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?!”

        หลังจากอดีตองค์ราชินีแห่งดาวอัลฟ่าให้กำเนิดองค์รัชทายาท พระองค์ก็ประชวรและสิ้นพระชนม์ไป หนึ่งปีต่อมา องค์จักรพรรดิก็ได้อภิเษกสมรสกับองค์ราชินีองค์ปัจจุบัน ทว่าหลังจากนั้นหลายปีก็ยังไม่มีรัชทายาท จนกระทั่งในที่สุดก็ได้ให้กำเนิดฉู่ซิงหลาน

        เนื่องจากฉู่ซิงหลานเป็นบีสต์แมนจิ้งจอกเก้าหางที่หายากอย่างยิ่ง ทั้งลึกลับและทรงพลัง ภายหลังจึงถูกขนานนามว่าองค์ชายเก้า

        ซูหนานจิ่นมียศทหารที่สูงมาก เขาจึงเคยเข้าเฝ้าองค์ชายเก้าหลายครั้ง ดังนั้นเมื่อเห็นคน เขาจึงคุกเข่าลงข้างหนึ่งและทำความเคารพตามธรรมเนียมทหารทันที!

        พอได้ยินว่าซูหนานจิ่นเป็นพี่ชายของซูลั่ว ฉู่ซิงหลานก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ รังสีคุกคามรอบตัวพลันสลายหายไป เขายื่นมือไปกุมมือของซูลั่วไว้แล้วสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาน่าสงสาร

        “พี่สาว พี่เข้าใจผมผิดแล้วนะครับ”

        เขาหมายถึงข้อความที่ซูลั่วส่งไป

        เขาไม่ได้อยากจะหย่าเลยสักนิด

        ซูลั่วเองก็ตกใจเช่นกัน เธอเคยเห็นภาพขององค์ชายเก้าบนอินเทอร์เน็ตมาบ้าง แต่เด็กหนุ่มผิวขาวหน้าตางดงามเกินมนุษย์คนนี้ ทำไมถึงดูไม่เหมือนองค์ชายเก้าในอินเทอร์เน็ตเลยเล่า?

        เธอยังจำได้ดีว่าองค์ชายเก้าในโลกออนไลน์นั้นดูเย็นชาอย่างยิ่ง แม้จะอายุไล่เลี่ยกับเธอ แต่เพราะแข็งแกร่งและมีระดับการกลายร่างที่สูงมาก จึงได้เป็นถึงผู้บัญชาการระดับสูงของดาวอัลฟ่าตั้งแต่อายุยังน้อย!

        “คุณคือองค์ชายเก้าจริง ๆ เหรอ?”

        ฉู่ซิงหลานเหลือบตามองต่ำ หูยาวสีขาวของเขาลู่ตกลงเล็กน้อย ท่าทางดูทั้งเศร้าซึมและหงอยเหงา แต่ในขณะเดียวกันก็น่าเอ็นดูจนทำให้คนใจอ่อนยวบ

        ซูหนานจิ่นกระแอมเบา ๆ แล้วพูดกับซูลั่ว “ตอนนี้องค์ชายเก้าน่าจะยังอยู่ในช่วงอ่อนไหว เลยอาจจะดูแตกต่างไปจากปกติเล็กน้อย และตามหลักแล้ว ในช่วงเวลานี้พระองค์ไม่ควรจะออกมาเพ่นพ่านข้างนอก...ลั่วลั่ว เธอไปรู้จักกับองค์ชายเก้าได้ยังไง?”

        ไปรู้จักกันได้ยังไง? ก็รู้จักกันตอนแต่งงานไง แถมเมื่อไม่นานมานี้ พวกเขายังเพิ่งผ่าน ‘ช่วงเวลาอ่อนไหว’ มาด้วยกัน!!!

        ซูลั่วรู้ดีว่าในใจของพี่ใหญ่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ในหัวของเธอตอนนี้ก็มีคำถามผุดขึ้นมาไม่น้อยเช่นกัน!

        ทำไมแค่ยื่นคำขอแต่งงานส่ง ๆ ไป คู่ของเธอถึงกลับกลายเป็นองค์ชายได้ล่ะ?

        นี่มันจะโชคดีเกินไปแล้ว เธอควรไปซื้อลอตเตอรี่ดีไหม? ไม่แน่ว่าอาจจะถูกรางวัลเป็นดาวเคราะห์ทั้งดวงเลยก็ได้!

        “พี่ใหญ่คะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันทีหลังนะคะ” ซูลั่วไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูดอะไรต่อ เธอคว้าแขนฉู่ซิงหลานเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูทันที

        ทำให้เธอไม่ทันได้เห็นแววตาอ้างว้างที่ฉายวูบขึ้นมาในดวงตาของซูหนานจิ่น

        ฉู่ซิงหลานที่ถูกดึงเข้ามาในห้องยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วทำหน้าเบ้ด้วยความรังเกียจ “เล็กขนาดนี้ ที่แบบนี้คนจะอยู่ได้ยังไง? แถมยังต้องอยู่กันสองคนอีก? พี่อยู่กับใครหรอครับ?”

        ซูลั่วถึงกับพูดไม่ออก “แค่คุยกันแป๊บเดียว คงไม่ทำให้องค์ชายเก้าผู้สูงศักดิ์อึดอัดหรอกเพคะ”

        “พี่สาว อย่าเรียกผมว่าองค์ชายเก้าสิครับ เรียกผมว่าเสียวจิ่ว หรือไม่ซิงซิงก็ได้”

        ซูลั่วถอยหลังไปสองก้าว แววตาของเธอสงบนิ่ง “ตอนที่อยู่ที่ศูนย์บัญชาการกลาง ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณคือองค์ชายเก้า?”

        นัยน์ตางดงามราวกับอัญมณีของฉู่ซิงหลานเริ่มมีไอน้ำเอ่อคลอ “พี่สาวรังเกียจผมแล้วเหรอครับ?”

        มุมปากของซูลั่วกระตุก “นี่ไม่ใช่ปัญหารังเกียจหรือไม่รังเกียจ ถึงแม้ว่าเราจะผ่านช่วงเวลาอ่อนไหวมาด้วยกันแล้ว แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกคุณให้ชัดเจน ฉันเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลซู และตอนนี้ฉันก็ออกมาจากบ้านนั้นมาแล้ว ต่อไปนี้ก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับพวกเขาอีก ดังนั้น ตอนนี้ฉันเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติพี่น้อง ในสถานการณ์แบบนี้ คุณแน่ใจแล้วเหรอว่ายังจะแต่งงานกับฉัน?”

        เมื่อฉู่ซิงหลานได้ฟัง ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที “พี่สาว หมายความว่า ต่อไปนี้พี่ก็จะมีแค่ผมคนเดียวแล้วใช่ไหมครับ?”

        ซูลั่ว “...”

        เมื่อครู่เธอพูดไปตั้งยาว อีกฝ่ายได้ยินแค่ประโยคนี้ประโยคเดียวเนี่ยนะ?

        ซูลั่วนึกถึงคำพูดของพี่ใหญ่ขึ้นมา ฉู่ซิงหลานกำลังอยู่ในช่วงอ่อนไหว ไม่สามารถใช้เหตุผลคุยด้วยได้ อีกทั้งการรับรู้ก็มีปัญหา เมื่อนึกถึงฐานะอันสูงส่งของอีกฝ่าย ซูลั่วจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ฉันกังวลว่าในอนาคตคุณจะเสียใจทีหลัง ดังนั้น รอให้คุณพ้นจากช่วงอ่อนไหวไปก่อน แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องแต่งงานกันดี ๆ อีกที”

        แม้ซูลั่วจะยอมรับว่าเธอตกหลุมรักอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเห็น แต่ด้วยสถานะและสภาวะที่ไม่ปกติของเขา เรื่องแต่งงานจึงควรรอบคอบไว้ก่อนจะดีกว่า อย่างไรเสีย เขาก็เป็นถึงเชื้อพระวงศ์

        พอฉู่ซิงหลานได้ยินเช่นนั้น หูจิ้งจอกปุกปุยของเขาก็ลู่ตกลงทันที ใบหน้าที่งดงามหมดจดอยู่แล้ว เมื่อมีไอน้ำคลออยู่ในดวงตา จึงทำให้ยิ่งดูน่าสงสารจนคนมองต้องใจอ่อนยวบ

        “พี่รังเกียจผมจริง ๆ ด้วย...”

        ซูลั่วถึงกับไปไม่เป็น ถ้าเป็นคนอื่นมาทำตัวไม่มีเหตุผลแบบนี้ ป่านนี้คงโดนเธอเตะกระเด็นออกไปแล้ว

        แต่คนตรงหน้านี้เพิ่งจะผ่านช่วงเวลาอ่อนไหวมากับเธอ แถมยังเป็นองค์ชายอีก...

        ซูลั่วสูดหายใจเข้าลึก ๆ “การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่นะคะ ต้องรอบคอบ แบบนี้แล้วกัน ฉันเพิ่งจะเปิดเทอม ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ คุณกลับบ้านไปก่อนดีไหม? แล้วก็...ไปบอกเรื่องของเรากับครอบครัวของคุณด้วย ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว ไม่เป็นไร แต่คุณมี ฉันหวังว่าการแต่งงานของเราจะได้รับการอวยพรจากครอบครัวนะคะ”

        ฉู่ซิงหลานเอียงคอ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าที่ซูลั่วพูดมีเหตุผล

        เขาจึงพูดขึ้นอย่างร่าเริง “ถ้างั้น...เดี๋ยวผมพาพี่สาวกลับบ้านผมเลยนะครับ!”