Age of war

ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อยก่อนที่สงคราม ณ แนวกำแพงทางทิศใต้จะจบลงด้วยชัยชนะของสกัด

***ปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ]

“วัตถุดิบแปลงสภาพโกเลมเหลืออีกแปดแสนหกหมื่น วัตถุดิบสำหรับสร้างลูกไฟยักษ์เหลือพอใช้แค่หนึ่งครั้ง และอื่น ๆ ที่เหลืออย่างละนิด… ทำไมมันเหลือน้อยแบบนี้ละดอง~! ใครบังอาจเอาไปใช้เล่นหรือดอก~! ”

ฉันพูดด้วยความโกรธ

หลังจากที่สร้างสะพานน้ำแข็งกับส่งหน่วยโกเลมบุกไปแล้ว พอฉันจะสั่งให้ทิ้งลูกไฟยักษ์ กลับมีรายงานว่าเหลือวัตถุดิบพอยิงได้อีกแค่นัดเดียวเท่านั้น

ฉันเลยสั่งให้พวกเขาตรวจสอบวัตถุดิบการแปรธาตุดู แล้วพบว่าเหลือน้อยนิดอย่างที่บอกนั่นละ

“อืม~ เอสเทอ ฉันว่าสาเหตุเกิดจากคำสั่งของเธอนั่นละยัน~”

“ดอง~? ”

ประธานาธิบดีลิลลี่พูดแทรกตอนที่ฉันกำลังต่อว่าลูกน้องอยู่

“ยังจำได้ไหม? ในวันแรกของการเดินทัพ ที่พวกเราร้องรำทำเพลงนะ ตอนนั้นใช้วัตถุดิบเปลืองน่าดูเลยนี่”

“ดอง!? ”

ภาพในอดีตที่ร้องเพลงพร้อมกับจุดพลุอย่างยิ่งใหญ่ แถมยังสร้างดอกไม้หลากสีเพื่อความสนุกได้ผุดขึ้นมาในหัว

“แถมตอนบุกตีป้อมปราการศัตรูที่แนวตะวันออกแถวชายแดน เธอยังสั่งให้ทุกคนโจมตีใส่ไม่ยั้งเลยนี่ยัน~”

“ดอก!? ”

ลูกไฟที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้าชนิดไม่คิดจะให้ศัตรูหนีได้ ได้ผุดเข้ามาในหัว

“ระหว่างทางที่เจอกองทัพศัตรูโจมตี เธอก็เล่นสั่งให้ใช้ไม่ยั้งเหมือนกันนะยัน~”

“ดอง ดอก ดอก~! ”

ฉันรู้สึกเหมือนมีลูกศรกำลังแทงหน้าอกของตัวเอง

ฉันก้มหน้าลงพื้นดินอย่างหมดหวัง ขาชี้ขึ้นฟ้าอย่างสิ้นประดาตาย

ความผิดฉันทั้งนั้นเลยนี่หว่า!

“... ช่วยไม่ได้ งั้นพวกเราจะใช้แผนป่วนประสาทแทน หน่วยภูติวายุ ฝากด้วยดอง~! ”

“รับทราบค่ะ กิว~”

ภูติตรงหน้าตอบรับฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เธอมีผมสีขาวทรงแอร์โฟร์ และมีดวงตาสีขาวงดงาม

ชุดภูติตัวบางที่คล้ายกับกลีบใบไม้สีขาวกำลังพริ้วไปมาอย่างเริงร่า

ยัยนี่มีชื่อว่า [ดิไลออน] หัวหน้าหน่วยภูติวายุ ภูติที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าของเรา

เอาละ จะต่อสู้ไม่ให้น้อยหน้าเผ่าอื่นเลยคอยดูดอง~

“...เดียว แต่ไม่ต้องเอาจริงมากก็ได้ เดียวโดนเผ่าอื่นเพ็งเล็งเอา”

ฉันส่งคำเตือนสุดท้ายไปให้เหล่าหัวหน้าทุกคน

หากเอาจริงจนกลายเป็นที่เพ่งเล็งจากเผ่าอื่น เดียวจะซวยทีหลังได้ ดอง~

จะว่าไปยัยเปอร์ไซด์ที่เป็นสายสืบของชาวปักษามันหายไปไหนแล้วหว่า?

***ชายผู้กัดไม่ปล่อย [อลูฟ]

พวกปีศาจแสงเคลื่อนทัพบุกเข้ามาแล้ว

พวกสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายก้อนดินเหล่านั้น มันเกิดจากฝีมือของพวกตัวจิ๋วนี้เองสินะ?

หน่อย… พอคิดถึงเหตุการณ์ที่ถูกถล่มในภาคตะวันออกแล้ว ยังรู้สึกแค้นไม่หายเลยเฟ้ย

แล้วนั่นอะไร? ความสามารถที่ทำให้น้ำกลายเป็นผืนน้ำแข็งได้นั้นคืออะไรกัน? ”

ทุกคนรวมถึงข้าต่างรู้สึกตื่นตระหนกกับสิ่งที่ปีศาจแสงทำลงไปต่อหน้า

“ (อลูฟและทัพของเรา จงเลิกตื่นตระหนกได้แล้ว!) ”

“ท่านราชินีบอส…”

เสียงเตือนสติของราชินีบอสได้ถ่ายถอดโดยตรงสู่สมองของพวกเรา

นั่นสินะ ตั้งสติหน่อยตัวข้า

“ทุกคนเตรียมอาวุธ! ระวังการโจมตีเปลวเพลิงจากท้องฟ้า ส่วนหน่วยมดทหารระดับสูงหนึ่งพันนายจงลงไปทำลายสะพานน้ำแข็งซะ! ”

“รับทราบ! ”

กองทัพเกราะสีเลือดหมูได้วิ่งกระจายตัวไปตามแนวกำแพง

หากมีการโจมตีปูพรม พวกเราจะหนีมุดลงดินในทันที หรือหากมุดไม่ทัน อย่างน้อยความเสียหายจะได้น้อยที่สุดด้วยรูปแบบการกระจายกำลังพลเช่นนี้

สะพานน้ำแข็งที่กว้างกว่าห้าสิบเมตรข้างล่างเริ่มถูกถมเต็มไปด้วยปีศาจดิน

แต่พวกมันเคลื่อนไหวช้ามาก แบบนี้พวกเราน่าจะทำลายสะพานน้ำแข็งทิ้งไปได้ก่อนนั่นละ

*บรึ้ม! *

ในตอนนั้นเองที่เกิดเสียงบางอย่างดังสะท้านต่อเนื่องมาจากทิศเหนือและตะวันตก

เสียงนั้นดังสนั่นมาก คงเป็นการรบพุ่งที่รุนแรงน่าดู

สเลบกับฮอร์เนสจะไหวหรือเปล่านะ?

“ท่านอลูฟ! ศัตรูมันบินต่ำลงมาเข้าระยะโจมตีแล้วครับ! ”

“อย่างงั้นหรือ ทุกหน่วยเตรียมยิงธนู… เดียว เมื่อกี้ว่ายังไงนะ!? ”

ข้าแผดเสียงด้วยความตกใจ

กองทัพจำนวนหนึ่งของพวกปีศาจแสงได้บินลงต่ำมาที่ระยะเหนือกำแพงขึ้นไปหนึ่งร้อยเมตร

เป็นระยะโจมตีหวังผลที่ลูกธนูของพวกเราสามารถโจมตีไปถึงได้

แต่ข้ารู้สึกสงสัยบางอย่าง

หากพิจารณาจากเหตุการณ์โจมตีป้อมปราการทิศตะวันออกเมื่อหลายวันก่อน นั่นแปลว่าศัตรูสามารถโจมตีได้ไกลกว่านี้ไม่ใช่เรอะ?

แล้วทำไมพวกศัตรูถึงไม่ทำแบบนั้นแล้วบินลงต่ำแบบนี้แทนกันละ?

“จะให้รวมควันด้วยหญ้าเมาเลยมั้ยครับ? ”

นั่นสินะ คิดไปให้ปวดหัวเปล่าทำไม ในเมื่อมันมาให้ฆ่าถึงที่ งั้นก็ต้องตอบสนองให้ด้วยความยินดีสิ

“ทิศทางลมไม่มีปัญหา... งั้นจุดไฟเผาได้! ส่วนหน่วยธนู ให้รอสัญญาณจากข้า! ”

ควันไร้สีได้ลอยโขมงขึ้นท้องฟ้า

“ยิง! ”

พอเห็นว่าพวกศัตรูน่าจะถูกรมควันแล้ว ข้าก็สั่งให้ยิงธนูออกไปในทันที

แต่ทว่า---

“อะไรกันนั่น? ทำไมลูกธนูมันบินเฉี่ยวออกไปแบบนั้นกันละ? ”

ลูกธนูนับแสนที่ยิงออกไปกลับพลาดทุกดอกเสียอย่างงั้น

“เดียว… ทำไมทิศทางลมมัน… ดับไฟ! หน่วยหญ้าเมาดับไฟเดียวนี้เลย! ”

“ทำไม---”

แต่ทว่าสัญญาณคลื่นสมองของหน่วยเผาหญ้าได้ดับหายไปแล้ว

พวกเขากำลังถูกควันจากหญ้าเมาที่ถูกลมพัดตีกลับรมแทน จนเกิดความวุ่นวายขึ้นที่ตำแหน่งวางหญ้าเมาทั้งสองฟากของกำแพงแห่งนี้

“ทุกหน่วยระงับความวุ่นวาย แล้วรีบดับไฟซะ! ”

ข้ารีบสั่งระงับความวุ่นวายในทันที

กระแสลมที่ควรพัดไปทางตะวันออกนั้น กลับเปลี่ยนทิศกลับมาตรงข้ามอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“พวกมันสร้างลมได้อย่างงั้นหรือ? ”

ข้าสังเกตุเห็นว่าที่รอบตัวของพวกปีศาจแสงนั้น กำลังมีกระแสลมรุนแรงพัดวนอยู่

เรื่องแบบนี้มันบ้าชัด ๆ … ข้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาคู่นี้ได้มองเห็นเลย

“ลูกธนูทุกดอกเบนเป้าออกไปหมดเลยครับ”

“เห็นกับตาแล้วเฟ้ย! ”

สร้างปีศาจดิน ทำให้คูน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง แล้วนี่ยังสามารถควบคุมลมได้อีก

จะเอาชนะปีศาจแบบนี้ได้ยังไงกันฟะ?

“ยิงธนูต่อเนื่องอย่าได้หยุดมือ! พวกมันไม่น่าป้องกันได้ไปตลอดกาลหรอก! ”

ข้าหวีดเสียงร้อง

ในตอนนั้นเองที่ข้าเห็นบางอย่าง

เจ้าพวกปีศาจแสงมันหันตูดมาให้ข้าท่ามกลางลูกศรที่แผ่พุ่งโจมตีเข้าไป

“@#$%~”

พวกมันพูดอะไรบางอย่างพร้อมกับตีตูดของตัวเองให้ดู

สายตูดไปมาจนรู้สึกคันเท้าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“$! %#~”

พอสายตูดจนพอใจแล้ว พวกมันก็หันหน้ามาแลบลิ้นใส่พร้อมใบหน้าที่ดูยี่ยวน

“...”

ดูถูกข้าอยู่อย่างงั้นเรอะไอพวกตัวจิ๋ว!

ทั้งข้าและเหล่าลูกน้องต่างรู้สึกหัวร้อนไม่ต่างกัน

“ยิง! มีธนูเท่าไหรขนมายิงแม่งให้หมด! ”

ธนูจำนวนที่มากขึ้นกว่าเดิมเท่าตัวได้ถูกยิงออกไป

แต่กระนั้นพวกมันก็ยังไม่ยี่หระ แล้วส่ายตูดให้พวกข้าดูต่อไป

ไอพวกเชี่ยนี่…

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

ทำไมทุกคนต้องสู้รบกันด้วยละ?

ความเจ็บปวดมันทรมานออก ความตายที่หนูเจอในวันแรก มันทำให้หนูรับรู้ความเจ็บปวดนั้น แล้วไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสงครามอีก

หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เนื่องจากเห็นฝูงบินของพวกเดียวกันบินสู้รบอยู่ในทิศใต้ เลยเข้าใจได้ว่าคงมีการนัดแนะบางอย่างมาทำสงครามกันที่นี่

กลิ่นเลือดและเสียงหวีดร้องได้ดังไปทั่วสนามรบ

สัญชาตญาณของหนูหวีดร้องดังเตือนอันตรายตลอดเวลาจนแทบจะเป็นบ้า

เพราะแบบนี้หนูเลยบินหนีออกมาจากแนวรบของพวกเขา

ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่ที่แบบนี้ต่อไปนานกว่านี้แล้ว

แต่ในตอนนั้นเองที่หนูได้เห็นบางสิ่งดึงความสนใจไป

“อะไรละนั่น? ”

มีบางอย่างตั้งอยู่ใกล้แนวรบในทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

บางสิ่งที่หากมองดูผ่านตาคงไม่ทันได้สังเกตุ แต่เป็นเพราะถูกธนูลูกหลงของพวกสี่แขนที่ยิงมาเมื่อกี้ เลยทำให้มันดูเด่นขึ้นมา

บางสิ่งที่มีผิวสีเขียวกลืนไปกับทุ่งหญ้า สูงประมาณสิบเมตรและกว้างสามเมตรนั้น กำลังมีสภาพคล้ายหอยเม่นเพราะลูกธนูที่ว่า

หนูรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่ชั่วร้ายซึ่งกำลังแผ่ออกมา

อะไร? จะหาเรื่องกันหรือคะ?

“ปี้! ”

เจ้าหนูออกไซด์พ่นไฟข่มขู่ออกไปที่สิ่งนั้น แล้วใช้ปากคาบเสื้อคลุมสีเขียวเพื่อลากตัวหนูให้ถอยห่างออกมา

จริงอยู่ว่ารู้สึกน่ากลัว แต่ความอยากรู้มันมีชัยเหนือความกลัวไปแล้ว

หนูกางปีกบินพร้อมกับง้างกรงเล็บไปที่เสาหอยเม่นตรงหน้าในทันที

“ปี้!? ”

เจ้าหนูออกไซด์ดูตื่นตระหนกมาก แต่หนูไม่สนหรอก

เอาละ ขอดูหน่อยสิว่ามันคืออะไรกัน~

***หนึ่งในโพรแคริโอต

“พวกเอ็งไปรบกันที่อื่นได้มั้ย!? คริสตัล… คริสตัลของพวกตรูมันจะพังลงมาแล้ว! ”

พวกเราต่างกรีดเสียงร้องพร้อมกัน

สุดท้ายสงครามครั้งใหญ่ก็ได้เริ่มขึ้นก่อนที่พวกเราจะกลายพันธุ์ได้สำเร็จ

พวกเราจึงตัดสินใจรวมตัวกันที่คริสตัลแห่งชีวิต แล้วพยายามเปลี่ยนสีผิวให้กลืนไปกับสภาพแวดล้อม

แต่สุดท้ายก็ยังไม่วายโดนลูกหลงอยู่ดี

ผิวของคริสตัลได้ถูกธนูลูกหลงจากเผ่าอาร์โธร์โพดาที่ยิงมา

พวกตรูตั้งใจจะช่วยพวกเอ็งนะเฮ้ย อย่ายิงสาดปูพรมลงมากันแบบนี้เซ่!

ไอพวกภูติก็เหมือนกัน จะใช้ลมพัดลูกธนูก็พัดไป แต่อย่าพัดส่งมาทางนี้สิฟะ!

แต่คำประท้วงของพวกเราคงส่งไม่ไปถึงพวกเขา

จนกระทั้ง…

“ธนูหยุดยิงแล้ว? ”

“ไม่ใช่ มันแค่ออกนอกระยะโจมตีไปต่างหาก โชคดีชิบหายเลยเฟ้ยพวกเรา! ”

เนื่องจากแนวรบทั้งตะวันออกกับทิศใต้เริ่มร่นประชิดเข้าแนวกำแพง ลูกธนูจึงไม่ได้ถูกยิงแบบสาดระยะไกลเหมือนตอนเริ่มสงครามแล้ว

รอดแล้วเฟ้ย!

“อะไรละนั่น? ”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงนรกมาเยือน

สิ่งมีชีวิตตัวนั้นคือชาวปักษาที่มีใบหน้างี่เง่า และมีขนสีแดงสลับขาว

ยัยนี่มันตัวที่พวกเราขึ้นบัญชีดำเอาไว้นี่หว่าเฮ้ย!

“อืม~”

ไม่ต้องมาส่งเสียง “อืม~” เลย! อยากไปไหนก็ไป๊!

“หาเรื่องหรือคะ? ”

ใครอยากจะไปหาเรื่องกับแกในตอนนี้กันฟะ!

“ปี้! ”

เจ้ามังกรตัวน้อยกำลังลากยัยนั่นให้ถอยห่างออกไป

ดีมาก! ช่วยพาไปไกล ๆ จะเป็นพระคุณมากเลยครับ

“น่าสงสัย~”

ยัยนั่นสลัดตัวเองหลุดออกมาจากปากมังกรน้อย แล้วบินขึ้นมาเหยียบ ณ จุดยอดสุดของคริสตัลแห่งชีวิต

เกิดเสียงลั่นแตกดังเปรี๊ยะน่ากลัวให้ได้ยิน

แกจะมาเหยียบบนนี้ทำม้ายยยยยย!

“อ๊ะ? อย่างที่คิดเลย มีบางอย่างกำลังตั้งอยู่ตรงนี้จริง ๆ ด้วย”

ว่าแล้วมันก็ใช้กรงเล็บจิกลึกลงไปบนคริสตัลมากกว่าเดิม

รอยร้าวเพิ่มมากขึ้นอีกเท่าตัว

แตกแน่ แบบนี้ต้องแตกแน่ ๆ เลยครับท่านผู้ชม

ออกไปทีเถอะได้โปรด~

“จะให้ยัยนี่ออกไปไม่ได้นะ! ”

แต่ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งในพรรคพวกประท้วงค้านออกมา

“คริสตัลมันเสียสมดุลแล้ว! ถ้ายัยนี่บินออกไป มีหวังได้ล้มแตกกระจายแน่! “

มันพูดถูกแฮะ…

“อืม… คงเป็นแค่แท่งสีเขียวธรรมดาละมั้ง? เบื่อแล้ว ไปดีกว่า~”

พอยัยนี่ทำท่าจะกางปีกบิน ก้อนคริสตัลก็ส่งเสียงลั่นน่ากลัวพร้อมกับทำท่าจะล้มในทันที

“แว้กกก!? อย่าไปนะ! ”

“นั่งพักอยู่ตรงนี้ก่อนเถิด! ”

“ได้โปรด อยู่กับพวกเราต่อเถอะ! ”

“เอ๊ะ? อ๊ะ? ทำไมถึงรู้สึกว่ามีแรงข้อร้องให้อยู่ตรงนี้ต่อได้ละ? ”

แรงใจของพวกเราส่งไปถึงเธอเว้ยพวกเรา!

ส่งแรงเชียร์ไปให้เธอกันหน่อยเร็ว!

“แม่นกสุดสวย อยู่ตรงนี้ก่อนเถอะ”

“อย่าไปเลย พวกเรายังไม่อยากตาย! ”

“อ๊ะ? เออ? ทำไมถึงรู้สึกว่าถ้าบินออกไป มันต้องเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นกันเนี่ย… ช่วยไม่ได้ นอนพักเอาแรงก่อนแล้วกัน”

สุดท้ายเธอก็ยอมนั่งนิ่งตรงนี้ต่อ

ขอบคุณมากแม่นางฟ้าของพวกเรา!

สงครามทิศตะวันออกยังคงดำเนินต่อไป

อลูฟกำลังรู้สึกปวดหัวและหัวร้อนมาก

ธนูที่ใช้ยิงออกไปนั้น มันถูกใช้ไปแล้วมากกว่าครึ่งหนึ่งที่พวกเขาได้รับมา

เรียกได้ว่าถูกพวกภูติยั่วยุจนใช้ลูกธนูมากเกินกำหนดก็ว่าได้

“ (ท่านอลูฟ! สะพานน้ำแข็งมันหนามากครับ ไม่สามารถทำลายได้ครับ!) ”

เสียงของหน่วยที่ลงไปทำลายสะพานได้ดังสะท้อนภายในหัวของอลูฟ

“... ช่วยไม่ได้ แบ่งครึ่งหนึ่งมากับข้า พวกเราจะไปต้อนรับพวกมันที่สะพานกัน! ”

ดังนั้นอลูฟจึงแบ่งทัพครึ่งหนึ่งลงมาประจำที่ปากสะพานน้ำแข็ง

ตรงหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยกองทัพโกเลมที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า

ส่วนกองทัพอีกหนึ่งแสนยังคงยิงกระหน่ำเข้าใส่หน่วยภูติลมที่บินบนท้องฟ้าต่อไป

ในตอนนั้นเอง

“ (แจ้งจากแนวรบทางใต้ ด้วยการต่อสู้อย่างกล้าหาญของขุนพลสกัด ทำให้พวกปีศาจปีกล่าถอยไปแล้วครับ!) ”

ก็ได้มีรายงานเช่นนั้นดังเข้าสู่สมองของทุกคน

“เจ้าสกัดมันทำได้แล้ว---”

อลูฟพึมพำออกมาอย่างประทับใจ

คงไม่มีนักรบคนไหนที่เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ และมากความสามารถเหมือนอย่างเขาอีกแล้ว

“พวกเราเองก็อย่าน้อยหน้าเจ้าสกัดมัน มาสู้สุดใจขาดดิ้นกันเถอะ! ”

“โอ้ว! ”

กองทัพของอลูฟต่างมีกำลังใจเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ชัยชนะของพรรคพวกได้กลายเป็นแรงขับดันที่ไม่อยากให้พวกเขายอมแพ้

กองทัพโกเลมของภูติได้ยาตราทัพเข้ามาใกล้แล้ว

เหลืออีกสิบเมตร

เก้าเมตร

แปดเมตร…

เหงื่ออันเย็นเฉียบได้ไหลลงมาตามร่างกายของอลูฟ

ดวงตาสีแดงที่มองลอดผ่านช่องว่างของหมวกเกราะนั้น มีเพียงแต่ภาพของโกเลมร่างยักษ์สูงสองเมตรอันน่าหวาดกลัว

พวกเขาต่างรู้สึกถูกกดดันด้วยสิ่งมีชีวิตที่ดูน่าเกรงขามและไม่รู้จัก

จนกระทั้งระยะห่างเหลือเพียงสามเมตรเท่านั้น

“ทุกหน่วยบุก! ”

“หน่วยโกเลม กลับหลังหัน วิ่ง! ”

เอพีเซียร์ผู้นำหน่วยภูติปฐพีได้สั่งการให้หน่วยโกเลมหันหลังวิ่งหนี พร้อมกับที่อลูฟสั่งโจมตีพอดี

กองทัพสีเลือดหมูของอลูฟทำได้แต่เหวี่ยงหอกสุดแรงเกิดใส่อากาศที่ว่างเปล่าเท่านั้น

“... WTF!? ”

คนกำลังไฟลุกแต่ดันถูกพวกภูติเอาน้ำมาดับเสียได้

อลูฟถึงกับงุนงงว่าพวกบ้านี้กำลังเล่นอะไรอยู่

โกเลมหันหลังวิ่งด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ก่อนจะหันกลับมาโบกมืออำลาให้พวกเขาพร้อมกับชูสองนิ้วด้วยรอยยิ้ม

“โบกมือหา--อง! ”

อลูฟพ่นคำหยาบออกมาอีกครั้ง แล้ววิ่งนำทัพตามพวกโกเลมไป

เขาไม่สนตำแหน่งป้องกันแล้ว ในหัวของเขามีแต่ความโกรธเท่านั้น

แต่การกวนประสาทจากพวกภูติยังไม่จบ

“เจอพวกแม่งมานอนตรงนี้กลุ่มหนึ่งครับ! ”

“ฆ่าแม่งเลย! ”

ที่ด้านข้างของสะพานน้ำแข็งนั้น มีภูติกลุ่มหนึ่งกำลังนอนบาดเจ็บอาบเลือดโปร่งแสงอยู่

เลือดของพวกภูตินั้นจะไร้สีราวกับน้ำเปล่า

ธนูที่ปักตรงหัวเขานั้น คือสาเหตุของบาดแผล

“ตาย! ”

อาร์โธร์โพดาลงมือกระหน่ำหอกใส่พวกภูติตัวน้อยที่น่ารักดวงตาโตไร้เดียงสาอย่างไร้ซึ่งความปรานี

กระหน่ำไม่ยั้งราวกับจะขอระบายความอัดอั้นทั้งหมดลงไป

จนกระทั้ง---

“ฮะ ฮะ ฮะ! .... เฮ้ย!? นี่มันบ้าอะไรฟะ!? ”

จนกระทั้งพวกเขาพบว่าสิ่งที่พึ่งฆ่าไปนั้น กลับเป็นเพียงแค่ก้อนดินเท่านั้น

พวกเขาพึ่งจะฆ่าโกเลมรูปลักษณ์ที่คล้ายภูติไป

“โดนหลอก โดนหลอกแล้ว”

“ไอโง่~ โง่~ โง่~”

บรรภูติต่างบินลงมาเยาะเย้ยกองทัพของอลูฟในระยะที่คมหอกไม่อาจเอื้อมถึงได้

ทั้งแลบลิ้นใส่ ส่ายตูดให้ และยังตบตูดตัวเองให้ดู

พวกเธอจงใจบินทิ้งระยะห่างจากจากปลายคมหอกของพวกอลูฟเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น

ใกล้จนราวรู้สึกว่าสามารถคว้าลงมาได้ แต่กลับไม่สามารถเอื้อมถึงได้ในเวลาเดียวกัน

อลูฟเลือดขึ้นหน้าจนไม่รู้ว่าจะขึ้นยังไงแล้ว

เขาถูกกองทัพภูติปั่นหัวอย่างไม่มีทางกู้กลับมาได้

“ดีละ พวกศัตรูมันหันไปสนใจทางนั้นหมดแล้ว ลงมือได้เลยดีลอนนิก ดอง~”

“รับทราบ หน่วยภูติอัคคี ทิ้งระเบิดเพลิงเดียวนี้ ดิก~! ”

เมื่อเห็นว่าได้โอกาสเหมาะ เอสเทอก็ส่งสัญญาณโจมตีในทันที

กองทัพภูติอัคคีสีแดงได้รวมตัวกันที่เหนือพื้นขึ้นไปเป็นระยะสามร้อยเมตร

แสงได้ส่องสว่างเจิดจ้าพร้อมกับผงถ่านสีดำที่โปรยลงมา

แล้วลูกไฟขนาดใหญ่ได้บังเกิดขึ้นเหนือปราสาทของพวกเขา

ลูกไฟนั้นใหญ่ราวกับพระอาทิตย์ที่ร้อนแรง

ดวงดาราอัคคีขนาดยี่สิบเมตรได้ร่วงโรยลงสู่ปราสาทของฝ่ายอาร์โธร์โพดา

เป้าหมายคือยอดปราสาทสูงสุดที่องค์ราชินีทั้งห้ากำลังรวมตัวอยู่

พวกภูติไม่รู้หรอกว่าที่จุดยอดสุดของปราสาทมีใครอยู่ แต่พวกเขารู้ว่าไม่ควรปล่อยให้ศัตรูสอดส่องลงมาจากที่สูงได้

ดังนั้นพวกเขาจึงเล็งโจมตีสุดกำลังไปที่แห่งนั้นกัน

ลูกไฟอันร้อนแรงได้แผดเผายอดปราสาทจดมอดไหม้

เปลือกดินได้ถูกหลอมเหลวจนระอุดังก้อนลาวา

แล้วระเบิดก็ได้สาดส่องไปทั่วทั้งสนามรบ

ชะตากรรมของราชินีทั้งห้าจะเป็นเช่นไร คงมีเพียงแต่ฝ่ายอาร์โธร์โพดาเท่านั้นที่ทราบได้