บทที่ 20 นักศึกษาที่รู้จักประยุกต์ใช้
ทันทีที่โพสต์แรกของเจียงเจ๋อถูกส่งขึ้นเวยป๋อ ก็ดึงดูดเหล่า ‘นกฮูก’ ที่ยังไม่ยอมนอนจำนวนมหาศาลให้เข้ามามุงดูทันที
[คอมเมนต์ : ขอแสดงความยินดีกับพิธีกรเจียงที่เข้าสู่เวยป๋อ การไลฟ์ครั้งแรกของคุณก็เข้าตานักเขียนระดับเหรียญทองแห่งเมืองจิงตู กดไลก์ให้เลย!]
[คอมเมนต์ : สายฝีมือตัวจริง เป็พิธีกรระดับยอดฝีมือของแท้แน่นอน!]
[คอมเมนต์ : วันนี้ได้ดูไลฟ์ของคุณแล้ว ฉันรู้สึกว่าเื่ความย้อนแย้ง ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีคำตอบขนาดนั้น]
[คอมเมนต์ : นักเขียนคนนั้นตาแหลมมาก หนังที่เขาถ่ายทำมียอดรายได้ไม่เคยต่ำกว่า 800 ล้านเลย ตอนนี้ทั้งคู่ร่วมมือกัน คาดว่าคงจะกวาดเงินกันมหาศาลแน่ ๆ]
เจียงเจ๋อกวาดสายตาดูรอบหนึ่ง แล้วไล่ตอบคอมเมนต์ทีละคน "ขอบคุณทุกคนครับ!"
่แรก ๆ การตอบคอมเมนต์ยังพอไหว แต่ต่อมาเมื่อจำนวนข้อความเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกปวดหัวจนแทบะเิ
[คอมเมนต์ : เจียงเจ๋อ ช่วยเล่าเื่ปฏิทรรศน์การเวียนซ้ำให้ฉันฟังหน่อยสิ ฉันนอนไม่หลับ]
[คอมเมนต์ : เจียงเจ๋อ คุณโสดไหม ลองมองฉันหน่อยได้ไหม?]
[คอมเมนต์ : เจียงเจ๋อ ฉันก็อยู่ที่เมืองซูเหมือนกัน ถ้าว่างนัดเจอกันหน่อยนะ ฉันเป็นางแบบ]
เขาขมวดคิ้วแล้วรีบกดเครื่องหมายกากบาทปิดทันที ที่แท้ความรู้สึกของการดังเป็พลุแตกในชั่วข้ามคืนมันแย่แบบนี้นี่เอง
ในตอนนั้นเอง หวังหลินก็อุทานออกมาด้วยความใ "อาจารย์เจียง! วิดีโอของคุณกลายเป็ไวรัลไปแล้ว ตอนนี้ติด 10 อันดับแรกของเวยป๋อแถมอันดับยังพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ อีก!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงทันที ทุกคนรีบเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วกดเข้าเวยป๋อ ใน 10 อันดับแรกของชาร์ตยอดนิยมยามค่ำคืนของเวยป๋อ ข่าวของเจียงเจ๋อครองไปถึง 3 อันดับ
[แกรนด์ฟาเธอร์ พาราด็อกซ์? ก็แค่ความย้อนแย้ง มีผมอยู่ ไม่ใช่เื่ยากเลย!]
[ใครบอกว่าแกรนด์ฟาเธอร์ พาราด็อกซ์ แก้ไม่ได้?]
[ช็อก! เปิดตัวครั้งแรกก็ถึงจุดสูงสุด ความย้อนแย้งฉบับออริจินัลที่จะทำให้คุณตาค้าง!]
ภายใต้การชักชวนของทุกคน เจียงเจ๋อจึงได้เห็นข่าวสามข่าวเกี่ยวกับตัวเองในชาร์ตเวยป๋อเช่นกัน กระแสความร้อนแรงของแต่ละข่าวสูงกว่าโพสต์แรกที่เจียงเจ๋อลงในเวยป๋อหลายสิบเท่า
[คอมเมนต์ : สุดยอด ฉันดูวิดีโอของหมอนี่จบแล้ว รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมันมีเหตุผลแฮะ!]
[คอมเมนต์ : ก็แค่สร้างภาพ! พิธีกรหน้าใหม่อายุแค่ 24 ปี เปิดตัวครั้งแรกก็ถึงจุดสูงสุด ฉันยอมรับแต่ครั้งหน้าคงเป็แค่ดอกไม้ที่บานเพียงชั่วคราวแล้วก็ร่วงโรยเท่านั้นแหละ]
[คอมเมนต์ : คุณคนข้างบน ถ้าเก่งนักก็ลองทำดูสิ ผมคือผู้กำกับาุโซุนจากสถานีโทรทัศน์เมืองหยางเฉิง ผมดูวิดีโอของเขาแล้วมันเข้าใจง่ายมาก การย่อยเื่ซับซ้อนให้กลายเป็เื่ง่ายคือความสามารถอย่างหนึ่ง]
[คอมเมนต์ : เขาวิเคราะห์ปฏิทรรศน์โดยใช้พื้นฐานจากวิชาจุลภาคสมัยใหม่ กลศาสตร์ควอนตัม และชีววิทยา ผมเองก็จบสายวิทย์ก่อนจะย้ายมาสายสื่อสารมวลชน ผมยอมรับได้ แต่คุณช่วยโชว์ใบปริญญากับบัตรพนักงานหน่อยสิ คุณซุนตอนนี้ผมให้โอกาสคุณ คุณเก่งนักก็ลองทำดู?]
[คอมเมนต์ : นี่... ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย?]
[คอมเมนต์ : บัตรประชาชน... รูปถ่ายติดบัตร... รูปเซลฟี่ คุณเก่งนักก็ลองทำดู?]
[คอมเมนต์ : บ้าชะมัด ไม่คิดเลยว่าผู้กำกับระดับนี้จะเล่นเวยป๋อด้วย ขอชิ่งก่อนดีกว่า]
[คอมเมนต์ : …]
เมื่อเห็นว่าเจอของจริง คนที่ขี้อิจฉาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
[คอมเมนต์ : ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตายอยู่แล้ว ใคร ๆ ก็เก่งแต่ปาก ผู้กำกับให้โอกาสแล้วแต่ดันไม่รับไว้ เก่งแต่ปากจริง ๆ!]
[คอมเมนต์ : เขาทำไม่ได้ แต่ฉันทำได้ ฮ่า ๆ ๆ!]
[คอมเมนต์ : ตั้งตารอตอนต่อไปเื่ 'ปฏิทรรศน์การเวียนซ้ำ' จังเลยว่าสรุปแล้วแฮมเล็ตใครเป็คนแต่งกันแน่โว้ย!]
[คอมเมนต์ : จะเป็เชกสเปียร์ได้ไง ก็ต้องเป็ฉันนี่แหละโว้ย!]
แม้จะดึกมากแล้วแต่การถกเถียงก็ยังคงดำเนินต่อไปไม่หยุด เหล่าผู้บริหารและพิธีกรในห้องประชุมทยอยกันกลับ
ส่วนผู้เข้าสัมภาษณ์คนอื่น ๆ ก็ถูกเ้าหน้าที่จัดให้ไปพักที่ตึกหอพักซึ่งอยู่ห่างจากสถานีโทรทัศน์ไปหนึ่งกิโลเมตร สุดท้ายเหลือเพียงผู้อำนวยการจ้าว หวังกั๋วเซิ่ง และหวังหลิน
เจียงเจ๋อเองก็ข่มตาหลับไม่ลงเช่นกัน เขาจึงไปนั่งดื่มเบียร์กับเหล่าผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานในห้องพักรับรอง พร้อมพูดคุยกันอย่างเปิดอก
"เื่วันนี้เหมือนฝันเลย ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าหวัง วันนี้พวกเราคงไม่มีโอกาสพบนายแน่ ๆ" ผู้อำนวยการจ้าวปรับอารมณ์ให้สงบลง แล้วมองเจียงเจ๋อด้วยความชื่นชม
หวังกั๋วเซิ่งเงียบลงเล็กน้อยหลังดื่มเหล้า ทันใดนั้นเขาก็ถามขึ้นว่า "เสี่ยวเจียง ตอนต่อไปนายอย่าเพิ่งพูดเื่ปฏิทรรศน์อื่นเลย ให้พูดเื่ปฏิทรรศน์การเวียนซ้ำและวิธีแก้ไขให้เสร็จก่อน เวลาเรามีจำกัด ต้องวางหมากระยะยาวเพื่อดึงดูดผู้ชมกลุ่มใหญ่"
หวังหลินหน้าแดงแล้วเสริมขึ้นว่า "ใช่ครับอาจารย์เจียง ตอนนี้ผู้ชมมีความคาดหวังสูงมาก ถ้าครั้งไหนระดับของคุณต่ำกว่าวันนี้ พวกเขาจะบอกว่าคุณหมดไฟ แล้วชาวเน็ตจะรุมด่าและรุมทึ้งคุณทันที"
แม้ชาติก่อนเจียงเจ๋อจะไม่ใช่พิธีกร แต่เขาก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริงในสังคม
เขายิ้มบาง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร คนอื่นอาจจะเป็แบบนั้น แต่เขาเป็ผู้ทะลุมิติมา ทั้งประสบการณ์และความทรงจำจากชาติก่อนก็เพียงพอที่จะสามารถตบทั้งโลกนี้ให้คว่ำได้เลย
เจียงเจ๋อมองไปที่ผู้อำนวยการจ้าว "ผู้อำนวยการ ครั้งต่อไปผมต้องดำเนินรายการเมื่อไหร่ครับ?"
ผู้อำนวยการจ้าวตอบว่า "เดิมทีต้องมีทุกวัน แต่เมื่อพิจารณาถึงความสามารถและระดับของนาย ฉันจะจัดเวลาให้นายเป็วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ รวมสามวัน ลองเชิงดูก่อน ถ้าครั้งหน้านายยังรักษาจำนวนผู้ชมได้มากขนาดนี้ ฉันจะปรับรายการ่ค่ำของนายให้เป็่ไพรม์ไทม์ ทางกองบริหารวิทยุและโทรทัศน์ต้องตกลงแน่นอน เพราะเค้กชิ้นใหญ่ขนาดนี้แค่ค่าโฆษณาก็พุ่งทะยานแล้ว!"
พอคำนี้หลุดออกมาหวังหลินก็ทำหน้าตกตะลึง สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของสถานีโทรทัศน์เมืองซู
่เวลาทองที่พิธีกรมากมายใฝ่ฝันและได้มายากยิ่ง แต่ไม่นึกเลยว่าอาจารย์เจียงจะใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงก็ได้มันมา ก็นั่นแหละ พอเปรียบเทียบกันแล้วมันน่าแค้นใจจริง ๆ
"ขอบคุณครับ!"
สำหรับเจียงเจ๋อนี่อาจไม่ใช่ข่าวดีเสมอไป เพราะการที่ระดับการยอมรับของแต่ละภารกิจจะถึง 80% นั้น ขึ้นอยู่กับจำนวนผู้ชม ยิ่งคนดูเยอะ ยิ่งทำสำเร็จยาก แต่ในเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ดื่มเบียร์ก่อนเถอะ!
พูดจบเขาก็หยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาจิบหนึ่งอึก ดื่มไม่ลงเลยจริง ๆ เขาดื่มเหล้าไม่เป็เลยสักนิด!!!
การพูดคุยอย่างออกรสลากยาวไปนานถึง 4 ชั่วโมง ทำให้เจียงเจ๋อได้รู้จักผู้อำนวยการจ้าวและเหล่าหวังมากขึ้นอีกนิด
...
วันรุ่งขึ้น ที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เมืองซู
อู๋เหลียว นักศึกษาปีหนึ่งที่ขึ้นชื่อเื่เกรดเฉลี่ยรั้งท้าย วัน ๆ เอาแต่ดูหนังไซไฟและหนังแฟนตาซี ตอนนี้กำลังตั้งใจฟังการบรรยายของศาสตราจารย์ด้านปรัชญาบนเวทีอย่างจดจ่อ
ปกติแล้วเขาแทบจะไม่เข้าเรียนวิชาปรัชญาเลย แต่หลังจากเมื่อคืนที่ได้ดูไลฟ์ของเจียงเจ๋อ เขาก็เกิดนึกสนุกขึ้นมา วันนี้จึงมาเข้าเรียนวิชาปรัชญาหนึ่งคาบ
ศาสตราจารย์วัยกลางคนในชุดสูทกำลังบรรยายถึงความหมายของปฏิทรรศน์
"ความหมายของปฏิทรรศน์คือการกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของผู้คน และยกระดับการรับรู้ของมนุษย์ การจะรู้จักสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เรามักจะตั้งคำถามว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร"
"พื้นฐานของการเข้าใจปฏิทรรศน์ก็คือการทำความเข้าใจให้ชัดเจนว่าความย้อนแย้งคืออะไรกันแน่! ตัวอย่างเช่น ‘แกรนด์ฟาเธอร์ พาราด็อกซ์’ สรุปแล้วใครเป็คนให้กำเนิดหลาน แล้วหลานกลับไปยังอดีตเพื่อฆ่าปู่ได้อย่างไร เขาสามารถกระทำการฆ่าครั้งนั้นได้สำเร็จจริงหรือไม่"
"เื่นี้ไม่มีคำตอบ แต่เราสามารถรับรู้ได้ว่ากระบวนการคิดและพยายามอธิบายความย้อนแย้ง สุดท้ายแล้วจะกลายเป็เหมือนการตักน้ำด้วยตะกร้าที่ไม่มีวันเต็ม แต่นี่แหละคือการที่เราเรียนรู้การคิดแบบย้อนแย้งเพื่อสำรวจโลกและกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง!"
ขณะที่ศาสตราจารย์กำลังบรรยายต่อไป อู๋เหลียวเกิดไอเดียขึ้นมา นี่มันไม่ใช่ปฏิทรรศน์ที่พิธีกรเจียงเจ๋อเฉลยเมื่อคืนนี้หรอกเหรอ? มันจะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
ดังนั้นอู๋เหลียวจึงรีบยกมือขึ้น เมื่อศาสตราจารย์หลี่เห็นจึงถามด้วยความเมตตาว่า "เธอมีคำถามอะไรหรือ?"
อู๋เหลียวยืนขึ้น "ศาสตราจารย์หลี่ครับ เป็ไปได้ไหมว่าในเส้นเวลาเดี่ยว การที่หลานย้อนกลับไปในอดีต แท้จริงแล้วคืออนาคตของตัวหลานเอง โดยไม่เกี่ยวข้องว่าปู่จะตายหรือไม่ ดังนั้นหลานจึงไปยัง 'อดีต' ของอนาคต ไม่ใช่กลับไปยังอดีตที่ปู่มีชีวิตอยู่ อาจารย์คิดว่าอย่างไรครับ?"
พอคำนี้หลุดออกมา เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องก็หันมามองอู๋เหลียวด้วยความตกตะลึง
"กล้าเกินไปแล้วมั้ง?"
"ถึงขั้นกล้าโต้แย้งศาสตราจารย์หลี่เลย!"
"วันนี้ทำไมคำตอบของไอ้เด็กเรียนห่วยนี่มันเฉียบคมขนาดนี้?"
ศาสตราจารย์หลี่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความใและตื่นตะลึง
ในเส้นเวลาเดี่ยว หลานใช้ชีวิตอยู่ใน 'อดีต' ของอนาคต ไม่ใช่กลับไปยังยุคสมัยที่ปู่มีชีวิตอยู่
ศาสตราจารย์หลี่รู้สึกะเืใจอย่างมาก "นี่มัน... แทบจะไม่มีข้อโต้แย้งเลย!"
ใช่แล้ว! คำตอบของอู๋เหลียวทำให้เขาไม่สามารถโต้แย้งได้เลย หรือแม้แต่จะหาจุดขัดแย้งก็ยังไม่มี อายุเกินห้าสิบปีแล้วกลับต้องมาจนมุมเพราะเด็กหนุ่มคนหนึ่ง นี่เป็สิ่งที่อู๋เหลียวคิดได้เองจริง ๆ หรือ? ทำไมวันนี้เขาถึงฉลาดขนาดนี้?
ขณะที่ศาสตราจารย์หลี่กำลังจะอ้าปากพูด อู๋เหลียวก็ตอบคำถามที่สองออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ถ้าศาสตราจารย์หลี่ไม่ยอมรับ ยังมีอีกคำตอบหนึ่งที่พิจารณาเื่การอนุรักษ์มวลและพลังงานครับ"
"ในเมื่อหลาน้ากลับไปยังอดีต พลังงานในโลกอดีตและอนาคตย่อมต้องคงที่ เพื่อให้สอดคล้องกับกฎการอนุรักษ์ของไอน์สไตน์! ดังนั้นจึงมีความเป็ไปได้เพียงอย่างเดียว! หลานกลับไปยังอดีต ฆ่าปู่แล้วแต่งงานกับย่า ให้กำเนิดพ่อ และพ่อให้กำเนิดตัวเขาเอง”
“ดังนั้นคำตอบของแกรนด์ฟาเธอร์ พาราด็อกซ์ ก็คือหลานได้กลายเป็ปู่ในอดีต มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่สอดคล้องกับการอนุรักษ์พลังงาน และเป็คำตอบเดียวที่เป็ไปได้!"
เมื่ออู๋เหลียวร่ายคำตอบที่ลอกมาจนจบลง ศาสตราจารย์หลี่ก็หน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรงจนเสียหลักล้มลงกับพื้น
825
