ไป๋ฮวานั่งรถม้ากลับบ้านเกิดที่หมู่บ้านติงชุนทางตอนใต้ของแคว้นอู๋การเดินทางตลอดหลายวันนี้นางไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็สายได้ความเ็ปที่สูญเสียสิ่งสำคัญของสตรี ยังไม่เท่าความรู้สึกผิดต่อคนรักคำสัญญาว่าจะแต่งงานอยู่กินกันไปชั่วชีวิตไม่อาจสำเร็จได้อีกแล้ว ตอนนี้นางไม่คู่ควรกับพี่หยางเซิงอีกแล้ว
ยิ่งคิดมือน้อยก็ยิ่งกำแน่นในมือมีถุงเงินที่เขาพากเพียรหามาไถ่ตัวนางกลับบ้านไปเป็เมียหลายเดือนที่ผ่านมานี้ เพื่อให้ช่วยนางจากการเป็บ่าวเขาต้องลำบากขนาดไหนแม้ไม่เห็นแต่ไป๋ฮวาก็รู้ ด้วยอาชีพพรานป่าของเขามีอันตรายอยู่รอบตัว กระนั้นเพื่อเงินจำนวนนี้เขาก็ยังยอมเสี่ยงเป็เสี่ยงตายเพื่อนางเพียงแต่ชาตินี้...นางไม่สามารถทดแทนความรักนี้ได้แล้ว
“ถึงแล้ว” เสียงของบ่าวชายเรียกไป๋ฮวาออกจากภวังค์จ้าวจิ้นสิงเมตตาให้บ่าวชายมาส่งสาวใช้ให้ถึงบ้านเกิดพร้อมกับหีบเงินอีกหนึ่งหีบ
“ขอบคุณทุกท่าน” พอลงจากรถม้าได้ไป๋ฮวาก็หันไปก้มหัวขอบคุณเพื่อนร่วมทางทุกคนดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตามองหีบในมือของบ่าวชายอย่างปวดใจเงินหีบนี้แลกกับความบริสุทธิ์ของนาง “เงินนั้นพวกท่านเอาไปแบ่งกันเถิดข้าไม่จำเป็ต้องใช้แล้ว” จบคำนางก็หันหลังเดินจากมาทันทีปลายทางเพียงหนึ่งเดียวที่คิดออกคือบ้านของพี่หยางเซิง
เพราะมาถึงในเวลากลางวันที่บ้านดินผุกร่อนจึงไม่มีใครอยู่ ไป๋ฮวามองไปรอบ ๆ ก็ยิ่งร้องไห้พี่หยางเซิงยอมทนขัดสนเพื่อเอาเงินทุกอีแปะไปให้นางที่เมืองหลวงทุกครั้งก่อนกลับเขายังชอบย้ำให้นางซื้อข้าวของให้มากหน่อย แล้วดูตัวเองสิจานชามแตกร้าวเช่นนี้ยังทนใช้ ทำไมถึงได้โง่งมนัก
ไป๋ฮวาพยายามข่มกลั้นความเ็ปกลืนน้ำตาทุกหยดลงท้อง นั่งรอชายคนรักอย่างสงบ เพียงตะวันตกดินไปไม่นานคนที่นางรอก็กลับมาถึง
“นั่นใคร?” ‘ฝูหยางเซิง’ ที่บนบ่ามีคอนแขวนหมูป่าร้องถามคนที่นั่งอยู่ในความมืดวันนี้เขามีโชค กับดักที่วางไว้มีหมูป่าตัวใหญ่เข้ามาติดหากนำไปขายในเมืองต้องได้เงินหลายอีแปะแน่ รวมกับรายได้หลายวันนี้ก็มากพอดูจะได้รวมกันเอาไปให้ไป๋ฮวาที่เมืองหลวงคราวเดียว
แม้จะพยายามข่มใจให้เข้มแข็งแต่เมื่อได้ยินเสียงของคนรักก็เหมือนความพยายามกว่าครึ่งวันพังทลายลงน้ำตาที่เก็บเอาไว้ไหลออกมาเป็สาย ไป๋ฮวาสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสั่นไหว
ในที่สุดหยางเซิงก็รู้ว่าร่างเล็กที่นั่งอยู่ในลานบ้านของเขาก็คือไป๋ฮวาพอได้เห็นไหล่สั่น ๆ ได้ยินเสียงนางร้องไห้ หยางเซิงก็กุลีกุจอเข้าไปหาทันที “ไป๋ฮวาเ้าเป็อะไรไปเกิดเื่อะไรขึ้นหรือ?” สองมือหยาบกระด้างจากการทำงานหนักพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลเป็สายให้กับคนรัก
เนิ่นนานพอดูกว่าไป๋ฮวาจะข่มใจตัวเองลงได้นางเงยหน้ามองพี่หยางเซิงที่ร้อนใจจนเห็นได้ชัดวันนี้นางมาถึงที่นี่ก็เพื่อทำให้ทุกอย่างชัดเจน พี่หยางเซิงจะได้ไม่ต้องรอนางอีกเขาคู่ควรกับผู้หญิงที่ดีพร้อมกว่านางสองขาพาตัวเองถอยเว้นระยะห่างออกมาจากความเป็ห่วงนั้นมือน้อยที่ยื่นถุงเงินออกไปให้เขา “พี่หยางเซิง เงินนี่ข้าคืนให้ท่านจากนี้เราอย่าเจอกันอีกเลย”
หยางเซิงมองหญิงคนรักอย่างไม่เข้าใจนางต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อไถ่ตัวเองออกจากการเป็บ่าวแล้วทำไมถึงมาคืนเงินเขา? ยังมีอีกเหตุใดนางถึงมาอยู่ที่บ้านเขาในเวลานี้ “เกิดเื่อะไรขึ้นหรือไป๋ฮวา?”
ไป๋ฮวาไม่สนใจหยางเซิงอีกนางวางเงินไว้บนโต๊ะไม้แล้วเดินออกมาทันทีเพื่อให้เขาสามารถตัดนางออกไปจากใจและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครสักคน ไป๋ฮวาจึงเดินทางกลับมาที่หมู่บ้านแห่งนี้แทนที่จะแขวนคอล้างมลทินให้กับตัวเอง
เห็นหญิงคนรักหันหลังให้หยางเซิงก็ยิ่งงุนงงแต่ในใจเขากลับรู้ชัดอยู่เื่หนึ่ง ที่เมืองหลวงในจวนผู้บัญชาการจ้าวได้มีเื่ร้ายแรงเกิดขึ้นกับไป๋ฮวาของเขาแน่ ไม่เช่นนั้นนางไม่มีทางตัดสัมพันธ์กับเขา
“มีเื่เกิดขึ้นใช่หรือไม่ไป๋ฮวา?” หยางเซิงเดินมาดักหน้าไป๋ฮวาเอาไว้ร่างกายสูงใหญ่ของพรานหนุ่มบดบังทางของหญิงสาวจนสิ้นพอนางจะเลี่ยงไปอีกทางเขาก็ก้าวตามไปอย่างไม่ถอย ไป๋ฮวาทำอะไรไม่ถูกแต่ก็ไม่กล้ามองหน้าหยางเซิงอีก เห็นเช่นนั้นพรานหนุ่มจึงถามย้ำอีกครั้ง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ยังเป็พี่หยางเซิงของเ้า”
ไป๋ฮวาไม่สามารถกักเก็บความเ็ปไว้ได้อีกนางร่ำไห้เล่าความจริงทั้งหมดให้คนรักฟังจนสิ้นน้ำตาหลั่งไหลพร้อมกับคำพูดที่พรั่งพรู
หยางเซิงไม่ขัดนางสักคำเพียงแต่โอบกอดหญิงที่รักเอาไว้ในอก เขารู้ว่าตนเองไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้คนที่ทำร้ายไป๋ฮวาเป็ขุนนาง ต่อให้ไปฟ้องร้องกับทางการก็ไม่มีทางชนะในฐานะบ่าวนางต้องทำตามที่เ้านายสั่ง ต่อให้ไม่ยินยอมก็ตามเมื่อเื่เกิดขึ้นแล้วเขาก็ต้องยอมรับ
“เ้าจะไปเป็อนุของเขาหรือ?” หากนางได้เป็อนุของขุนนางหยางเซิงก็มีแต่ต้องยินดีด้วยเท่านั้นดีแล้วที่ไม่ต้องจมปลักกับพรานจน ๆ อย่างเขา
“ฮึก ไม่ ข้าไม่เป็ ฮึก ข้าได้สัญญาขายตัวคืนมาแล้วเขาบีบบังคับข้าไม่ได้อีกแล้ว ฮือ” ไป๋ฮวาร้องไห้กับอกอบอุ่นนางยอมรับจากหัวใจเลยว่าพี่หยางเซิงเป็ผู้ชายที่ดีที่สุดในแผ่นดินเขาไม่แม้แต่จะตำหนินางสักคำ ยังคงเป็ห่วงนางอยู่เสมอ
“เช่นนั้นเ้าจะไปที่ใด? หรือ...เ้าคิดจะตาย?”แรกที่เดียวหยางเซิงเข้าใจว่าไป๋ฮวาคงต้องไปเป็อนุให้ขุนนางชั่วคนนั้นแต่เมื่อมันคืนสัญญาให้นางแล้ว เหตุใดนางยังมาบอกลาเขาเช่นนี้ หากไม่...
“ข้าอยู่เช่นนี้ไม่ได้พี่หยางเซิง ฮึก ข้าอยู่ไม่ได้” ความบริสุทธิ์คือสิ่งที่สำคัญที่สุดของสตรีไป๋ฮวารังเกียจร่างกายของตัวเองจนแทบไม่อยากหายใจนางไม่สามารถมีชีวิตอยู่เช่นนี้ได้ นางทำไม่ได้
“อย่าทำนะไป๋ฮวา เ้าห้ามทำเช่นนั้นเด็ดขาด” หยางเซิงหลั่งน้ำตาออกมาทันทีที่ได้ยินนางเผชิญหน้ากับเื่เลวร้ายเพียงลำพัง ในตอนที่เ็ปที่สุดยังคิดถึงเขากังวลว่าเขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตต่อไปถึงได้เดินทางรอนแรมมาเช่นนี้นางโทษตัวเองทั้งที่ไม่มีความผิดเลยแม้แต่น้อยเื่นี้คนที่ผิดมีเพียงคนเดียวคือจ้าวจิ้นสิง! เ้าคนสารเลวนั่น!!
“ไป๋ฮวา เ้ายังจำสัญญาของเราได้อยู่หรือไม่?” ั้แ่ยังเด็กก่อนที่ทั้งเขาและไป๋ฮวาจะสูญเสียครอบครัวไปสองครอบครัวได้สร้างสัญญาเกี่ยวดองกันเอาไว้ แม้นางจะยังไม่พ้น่ไว้ทุกข์แต่สตรีก็ไม่ควรอยู่ตัวคนเดียวหากเขาและนางจะอยู่กินกันั้แ่ตอนนี้ย่อมไม่มีใครตำหนิแน่
“แต่พี่หยางเซิง ฮึก ข้าไม่ใช่...ข้ามะ” ไป๋ฮวายังไม่ทันพูดประโยคนั้นจบมือหยาบกร้านก็ปิดปากนางเอาไว้ก่อน พี่หยางเซิงมองนางทั้งน้ำตา
“เ้ายังคงเป็ไป๋ฮวาของข้า” สำหรับหยางเซิงแล้วความรักความผูกพันที่เขามีให้นางมากเกินกว่าเื่ไร้สาระพวกนั้น ขอเพียงมีนางอยู่เคียงข้างอะไรก็ได้ทั้งนั้น
คำพูดที่หนักแน่นของเขาทำให้ใจของไป๋ฮวาสั่นไหวนางซบหน้าลงกับอกอุ่น ร่ำไห้ราวกับจะขาดใจ ทั้งที่เขาควรได้เจอผู้หญิงที่ดีกว่านางผู้หญิงสะอาดบริสุทธิ์กว่านางกระนั้นนางก็ยัง...นางก็ยังอยากเป็เ้าของอ้อมกอดนี้ ไป๋ฮวาไม่อยากสูญเสียพี่หยางเซิงไป
กว่าสองเดือนแล้วที่ไป๋ฮวากลับมาอยู่ที่หมู่บ้านติงชุนพี่หยางเซิงคอยดูแลนางเป็อย่างดี นางไม่เคยต้องลงมือทำงานอะไรด้วยตัวเองก่อนออกจากบ้านเขาจะทำทุกอย่างเอาไว้ให้และหลังกลับมาเขาก็จะจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้ไป๋ฮวาไม่ปฏิเสธว่านางมีความสุขกับชีวิตเช่นนี้แต่ถึงอย่างนั้น...เื่คืนนั้นก็ยังคงตามหลอกหลอน
คนทั้งหมู่บ้านคิดว่านางเป็เมียพี่หยางเซิงแล้วทั้งผู้าุโทั้งเพื่อนเก่าต่างพากันหอบของขวัญมาแสดงความยินดีพร้อมปลอบใจนางที่ไม่ได้จัดงานแต่งงานให้เป็กิจจะลักษณะมีเพียงพวกนางสองคนที่รู้ว่าความเป็ผัวเมียนั้นยังไม่สมบูรณ์ความเ็ปครั้งนั้นฝังลึกลงไปในใจไป๋ฮวา นางจึงไม่สามารถ...
หยางเซิงกลับเข้าบ้านั้แ่ยามเย็นไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่นับแต่ไป๋ฮวาเข้ามาอยู่ที่บ้านสัตว์ที่ล่าได้ทั้งมากขึ้นตัวก็ใหญ่ขึ้นอีกด้วยยังไม่ทันจะบอกข่าวดีกับนาง เสียงที่ได้ยินทำให้หยางเซิงวิ่งเข้าไปดูเมียรักทันที
“อุ๊บ! โอ้ก...แหวะ” ั้แ่เที่ยงไป๋ฮวาก็โอ้กอ้ากมาตลอดนางแทบจะลุกไปทำอะไรไม่ได้เลย แม้จะยังอายุไม่ถึงสิบห้าแต่จากเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นไป๋ฮวาก็พอจะรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนาง
“เมียจ๋า เ้าเป็อะไร?” หยางเซิงมือหนึ่งลูบหลังนางอีกมือก็ควานหาน้ำให้นางไปด้วย “เ้ารอเดี๋ยวพี่จะไปตามหมอ”
“พี่หยางเซิง” ที่จริงดูจากรอบเดือนที่ไม่มานับแต่วันนั้นไป๋ฮวาก็พอจะเดาอะไรได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ยังไม่กล้าบอกเขา “ข้าคิดว่าข้ากำลังท้อง”
หยางเซิงตกตะลึงจากสิ่งที่ได้ยินขณะที่ดวงตาเบิกโพลงในหัวก็มีภาพเด็กน้อยออกมาวิ่งเล่นรอบลานบ้านเพราะสูญเสียครอบครัวไปเร็วมาก หยางเซิงจึงต้องออกป่าล่าสัตว์ั้แ่ยังเด็กเขารู้สึกหดหู่ทุกครั้งที่กลับมาบ้านแล้วไม่เจอใคร ตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้วเมียเขากำลังตั้งท้องและนางกำลังจะมีลูกน้อยให้เขา
ความตื่นเต้นดีใจเป็เหตุให้บุรุษหนุ่มสติหลุดสองขาแข็งแรงเดินออกห่างจากภรรยาสาวไปที่หน้าบ้าน อ้าปากร้องะโออกไปสุดเสียง “ทุกคน! เมียข้าท้องแล้ว!”
“พี่หยางเซิง!” ไป๋ฮวาคิดว่าเขาจะเสียใจหรือว่าทุกข์ใจที่นางตั้งท้องลูกของคนอื่นคิดไม่ถึงว่าเขาจะยังคงเป็พี่หยางเซิงที่แสนดีแม้แต่เื่เช่นนี้ก็สามารถดีใจไปด้วยได้ ไป๋ฮวาเดินเข้าไปกอดสามีทั้งน้ำตานางยังมัวกลัวอะไรอยู่อีก? อยู่กับชายที่แสนดีขนาดนี้นางยังต้องกลัวอะไร“ขอบคุณท่านพี่”
เป็ครั้งแรกที่เมียเรียกขานตนเช่นนี้หยางเซิงตัวแข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะโอบกอดนางเช่นกัน “เ้าเป็เมียข้า ลูกในท้องก็เป็ลูกข้าไม่มีอะไรให้ต้องขอบคุณหรอก”
“หยางเซิงเมียเ้าท้องแล้วหรือ? ดีจริง ดีจริง ๆ”ป้าหมานที่อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับทั้งคู่หมู่บ้านติงชุนเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ใครทำอะไรก็รู้กันทั้งหมู่บ้านไม่นานชาวบ้านก็เริ่มเข้ามาแสดงความยินดี บางคนมีของขวัญในมือบางคนก็มีคำแนะนำเป็กระบุ้ง ด้วยความอบอุ่นเช่นนี้ในที่สุดไป๋ฮวาก็วางทุกอย่างลงเพื่อลิ้มรสความสุขในปัจจุบัน
7 เดือนหลังจากนั้น
บนหลังคาบ้านที่พึ่งสร้างใหม่ของหยางเซิงร่างโปร่งแสงสี่ร่างกำลังนั่งรอชั่วเวลาที่สำคัญยามนี้ดวงจิตเสี้ยวสุดท้ายของนายท่านกำลังจะถือกำเนิดแล้วหน้าที่ของพวกเขาคือต้องนำดวงจิตทั้งหมดที่รวบรวมมาได้ผสานกับเสี้ยวที่เหลือเสี้ยวนั้น
ภายใต้หลังคาไป๋ฮวาร้องครวญครางด้วยความเ็ปรอบกายของนางมีสตรีาุโในหมู่บ้านหลายคนเข้ามาช่วยกันทำคลอด
“ได้เวลาแล้ว ไป๋ฮวาเ้าต้องเบ่งเป็จังหวะนะ เอาละ หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!”ไป๋ฮวาทำตามคำแนะนำของผู้ใหญ่อย่างเคร่งครัดใช้เวลาอยู่นานในที่สุดความเ็ปก็เบาบางลง
หมอตำแยประจำหมู่บ้านมองทารกหญิงในมืออย่างสลดใจนางพยายามตบก้นเด็กคนนี้หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีเสียงร้องเด็กเกิดมาไม่ร้องเช่นนี้คงรอดยากแล้ว กระนั้นนางก็ทำความสะอาดไปตามหน้าที่
ไม่รู้ว่าเป็เพราะนางเหนื่อยเกินไปจนตาลายหรือไม่ไป๋ฮวาเหมือนเห็นร่างที่ไม่คุ้นเคยยืนล้อมลูกของนางเอาไว้ที่มือของพวกเขาคล้ายกำลังปล่อยพลังบางอย่างให้กับทารกน้อย ยังมีดวงแก้วสีทองที่ลอยเข้าไปในหน้าผากของลูกยังไม่ทันจะได้ร้องถาม นางก็สลบไปเสียก่อน พร้อม ๆกับเสียงร้องไห้จ้าของเด็กทารกที่ดังลั่นบ้านหลังเล็ก
หยางเซิงยืนแทบไม่ติดสองขาเดินไปมารอบลานบ้านอย่างร้อนใจ ไป๋ฮวานางเจ็บท้องั้แ่เมื่อคืนวานจนตอนนี้ก็ยังไม่คลอดเสียที ข้างในไม่ส่งข่าวอะไรออกมาเขาก็ยิ่งร้อนใจขณะที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่นั้น ในที่สุดเสียงเด็กร้องก็ดังออกมาจากในห้องหยางเซิงดีใจจนหลั่งน้ำตาออกมา
“พี่หยางเซิง เมียพี่คลอดแล้ว ข้าดีใจด้วย” ฮูโต้วเพื่อนเล่นสมัยเด็กของหยางเซิงเดินเข้ามาแสดงความยินดีจากใจ
“หยางเซิงเมียเ้าคลอดลูกสาวแล้ว” นางหมานรอจนข้างในไม่มีอะไรให้ช่วยแล้วก็เดินออกมาแจ้งข่าวในตอนนั้นเองที่นางสังเกตเห็นดาวตกพร้อมกับนับสิบนับร้อยดวง “นั่นมันดาวตกนี่”
เพียงหยางเซิงมองขึ้นฟ้าก็ได้เห็นภาพที่สวยงามที่สุดที่เขาเคยเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าเปล่งเสียงร่วงหล่นพร้อมกันนับร้อยนับพันดวงราวกับสายฝนความดีใจที่ได้ลูกสาวรวมกับความสวยงามที่ได้เห็นทำเอาชายสูงใหญ่คนหนึ่งหลั่งน้ำตาในที่สุดเมียเขาก็คลอดแล้ว!เขามีลูกสาวแล้ว!
ในตอนที่ดุจดารารู้สึกตัวเธอจับใจความสิ่งที่ได้ยินได้ฟังไม่ได้ ร่างกายที่เคยขยับได้ดั่งใจก็เหมือนไม่ใช่ของเธออีกความสับสนเข้าจู่โจมจนรู้สึกกลัว หรือตอนนี้เธอกลายเป็เ้าหญิงนิทราหรือเป็อัมพาตไปแล้ว ทำยังไงดีเธอไม่มีญาติที่ไหนจะมาคอยดูแลเสียด้วยดุจดาราอยู่ด้วยความสับสนจนเวลาผ่านไปในที่สุดดวงตาทั้งสองข้างก็มองเห็นชัดอีกครั้ง อดีตสัตวแพทย์จึงเข้าใจแล้วว่าเธออยู่ใน่เกิดใหม่! เป็การเกิดแบบที่ความทรงจำอยู่ครบเสียด้วย!
ยังดีที่เมื่อก่อนเพราะชอบดูซีรีส์จีนมากเื่ทำนองนี้มีให้เห็นในซีรีส์ดัง ๆ เยอะแยะสิ่งที่ได้เห็นรอบตัวก็ไม่ต่างอะไรกับในหนังในละคร บ้านดินมุงด้วยฟางข้าวของเครื่องใช้ หรือแม้แต่เสื้อผ้าของพ่อกับแม่ก็ดูเป็จีนโบราณไปเสียหมดดูเหมือน...เธอจะได้รับเลือกให้เล่นซีรีส์ย้อนยุคทะลุมิติแฮะ
เอาเถอะ! เมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ไปในตอนนี้เธอไม่ใช่ดุจดาราอีกแล้ว พ่อกับแม่เรียกขานเธอว่าชิงชิงจากนี้ก็เป็ชิงชิงของโลกนี้ก็แล้วกัน
“นั่นชิงชิงไม่ใช่เหรอ? จะไปไหนละนั่น?” เสียงที่คุ้นเคยของยายหมานทำให้ชิงชิงหันไปตอบด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะไปเก็บผักป่าให้ท่านแม่เ้าค่ะท่านยาย” บ้านของชิงชิงอยู่ใกล้กับชายป่ามากเพียงเดินแค่ไม่กี่ก้าวก็สามารถเข้าป่าไปล่าสัตว์ได้เป็ทำเลที่เหมาะกับอาชีพของท่านพ่อสุดสุด แต่เพราะบ้านอยู่ใกล้กับป่าเช่นนี้จึงไม่มีเพื่อนบ้านอยู่ใกล้ๆ มากนัก ที่ใกล้ที่สุดก็คือยายหมานคนนี้
“ตัวแค่นี้จะเข้าป่าแล้ว? ในป่ามีอันตรายตั้งหลายอย่างอย่าไปเลย มานั่งเล่นที่บ้านยายมา!” ยายหมานเป็แม่หม้ายสามีตายแถมไม่มีลูกนางจึงคอยเป็ห่วงและดูแลครอบครัวชิงชิงอยู่เสมอ
“ข้าไปแค่ชายป่าเท่านั้นไม่มีอันตรายหรอกเ้าค่ะไว้ข้าจะเอาผักป่ามาฝากนะเ้าคะ” พูดแค่นั้นชิงชิงก็ก้มหัวหนึ่งทีแล้วเดินจากมาแต่ยายหมานที่แสนดีก็ยังไม่วางใจนางะโย้ำให้ระวังตัวอีกหลายคำจนชิงชิงต้องหันไปตอบกลับหลายรอบ
‘ชิงชิง’ หรือก็คือดุจดาราได้กลับมาเกิดใหม่ที่หมู่บ้านติงชุนในแคว้นอู๋ได้ห้าปีแล้วเพราะเกิดในคืนที่มีฝนดาวตก ท่านพ่อของนางจึงตั้งชื่อนางว่าชิงชิงที่แปลว่าดวงดาวผ่านมาห้าปีในที่สุดชิงชิงก็สรุปกับตัวเองได้แล้วว่าความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ที่เคยร่ำเรียนมานั้นผิดจากสิ่งที่ได้พบเจออยู่มากโขโลกที่นางอยู่ในตอนนี้เป็โลกคนละใบกับโลกนู้นแน่นอนเป็ความเหมือนบนความต่างที่ตัวนางเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้
ชิงชิงเดินไปตามทางที่คุ้นเคยอย่างชำนาญในฐานะลูกสาวของพรานอันดับหนึ่งในหมู่บ้านท่านพ่อที่แสนดีมักจะพานางเข้าป่ามาเดินเล่นอยู่เสมอ คอยบอกว่าตรงไหนอันตรายห้ามไปหรือตรงไหนมีพวกผักป่าหรือสัตว์ตัวเล็กอย่างกระต่ายแน่นอนว่าสองพ่อลูกถูกสตรีอันดับหนึ่งของบ้านบ่นเป็ประจำกระนั้นก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัย
ขณะที่เก็บผักป่าอยู่นั่นเองอยู่ ๆ ก็เหมือนมีเมฆก้อนใหญ่ลอยมาบดบังแสงจากดวงอาทิตย์ ท้องฟ้ายามเที่ยงวันค่อยๆ มืดลงเป็ลำดับ ชิงชิงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างแปลกใจดวงอาทิตย์ที่เคยสว่างจ้ากลายเป็เหมือนดวงไฟที่ถูกหรี่สวิตช์จนสุดท้ายก็เหลือเพียงดวงกลม ๆ ที่มีแสงริบหรี่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างคาดไม่ถึงทำให้ชิงชิงไม่กล้ารอช้าคว้าตะกร้าวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
…..
อ่านจบตอนแล้วอย่าลืมคอมเมนต์นะคะ
หอมราตรีกาล
1K
