ตอนที่ 3 โดนวางยา
เพราะต่างที่ทำให้มุกนอนไม่ค่อยหลับกว่าจะหลับก็เกือบเช้าแล้วรู้สึกตัวอีกทีก็ตอน 10 โมงกว่าแล้ว นั่นหมายความว่าแม่ของเธอได้ออกไปเรียบร้อยแล้ว
“เอาไงดี”มุกพึมพำกับตัวเอง เพราะถ้าออกไปก็ต้องประเชิญหน้ากับพ่อเลี้ยงและลูกของพ่อเลี้ยงมันต้องอึดอัดใจมากแน่ๆ แต่ถ้าไม่ออกก็ต้องทนหิวอยู่ในห้อง เห่อ…อยู่ที่นี่เพื่อนสักคนก็ไม่มี ถ้ามีใครสักคนเป็เพื่อนก็ดีสิ
เมื่อคิดได้แบบนั้น อยู่ๆในหัวสมองเธอก็คิดถึงบางอย่าง ทำไมเธอไม่ลองปัดแอปหาเพื่อนสักคนล่ะไวกว่าความคิดมุกเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะปลดล็อกและกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันสำหรับในการหาเพื่อน
เด็กสาวนอนปัดอยู่ประมาณ 15 นาทีก็แมตช์กับคนคนหนึ่งที่ดูโอเคแลดูพูดคุยไปในทางเดียวกันบ้านเขาอยู่ห่างจากบ้านพ่อเลี้ยงประมาณ 15 กิโลและเขาสามารถพาเธอไปเที่ยวได้หากเขาว่าง คนที่เธอพูดคุยด้วยเป็ชายอายุ 25 ที่ ทำงานประจำในตัวเมืองของจังหวัดนี้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“อ๊ะ! ค่ะ”อยู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้มุกหลุดออกจากภวังค์การคุยก่อนจะหันไปขานให้กับคนที่มาเคาะประตู
“มุกทานข้าวพ่อให้มาตาม”ถ้าฟังจากเสียงคนที่มาเคาะประตูน่าจะเป็พี่ตาม
“ค่ะเดี๋ยวมุกตามไป”
วันนี้บรรยากาศในห้องอาหารไม่ได้อึดอัดมากเพราะมุกทานอาหารผิดเวลาทำให้พ่อเลี้ยงที่มีงานประจำอยู่แล้วออกไปทำงานแล้วส่วนตามก็มากินข้าวกับเธอแป๊บนึงก็ออกไปเล่นเกมทำให้เธอไม่ได้อึดอัดใจมากเท่าที่คิด แต่ก็นั่นแหละหลังจากนี้จะเป็ยังไงก็ไม่รู้ระหว่างทานข้าวมุกก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดแชทเข้าไปคุยกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งได้มาวันนี้ก่อนที่จะเห็นข้อความบางอย่างที่ทำให้เธอยิ้มกว้างออกมา
‘มุกเย็นนี้ไปร้านเหล้ากับพี่ไหมเพื่อนพี่มาเยอะเลย มุกจะได้รู้จัก’
‘ที่ไหนหรอค่ะ’
‘ในตัวเมืองถ้ามุกไปพี่จะไปรับ ไปไหมครับ’
‘แปบนะ’
‘ครับ’ไม่ใช่ว่ามุกคิดหรือต้องไปขออนุญาตใครก่อนนะแต่ด้วยนิสัยของมุกเป็คนชอบดูเชิงคนอยู่แล้วเลยต้องเล่นกับเวลานิดนึงเพื่อให้มีดูง่ายเกินไป
‘ไปค่ะแต่มุกกินนิดเดียวนะ’
‘ครับถ้าเมาพี่ดูแลเอง’
‘เจอกันค่ะ’
‘ครับ’
วันนี้ระหว่างวันก็ยังเหมือนเดิมมุกยังคงใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนตัวเองวันนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่นอกจากพี่ตามและเขาก็ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอเท่าไหร่ หิวเธอก็ลงไปกินกินเสร็จแล้วก็ขึ้นมาบนห้อง จนเวลาล่วงเลยมาถึง่เย็นก็ถึงเวลานัดมุกแต่งตัวด้วยเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวกับกางเกงยีนขาสั้นและรองเท้าผ้าใบตามแบบเด็กกรุงเทพที่ไปผับกัน ไม่ได้แต่งตัวโป๊อะไรแต่ก็มีแต่งหน้าเสริมแต่งให้ดูดีมานิดหน่อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อไปยืนรอคนมารับ
“มุกไปไหน”มุกที่กำลังก้มจะใส่รองเท้าก็ต้องสตั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปเห็นพี่ตามชะโงกหน้าออกมาจากห้องนั่งเล่น
“มุกนัดเพื่อนไว้ค่ะ”
“มุกมีเพื่อนที่นี่ด้วยหรอ”
“ค่ะเพื่อนมหาลัย”
“อ่อแล้วไปไหนกันครับ”
“เอ่อ…ไปทานข้าวในเมืองค่ะ”
“ให้พี่ไปส่งไหม”
“เดี๋ยวเพื่อนมารับค่ะ”
“ถ้าอยากให้พี่ไปรับก็บอกนะจดเบอร์พี่ไว้สิ” จริงๆ ใจเธอแทบไม่อยากจดเบอร์คนที่บ้านไว้หรอกแต่นั่นแหละเขาบอกให้ทำก็ทำไปก่อน เพราะเธอไม่อยากมีปัญหา
ไม่นานรถยนต์คันหรูสีดำก็มาจอดเทียบหน้าบ้านเธอก่อนที่มุกจะรีบเดินออกไปขึ้นรถไปทันที คนที่มารับเธอชื่อพี่บาสเป็หนุ่มพนักงานเอกชนวัย 25 ปีที่แต่งตัวดีดูภูมิฐานและดูดีกว่าในรูปเอามากๆ
“น้องมุกตัวจริงหน้าเด็กกว่าในรูปอีกนะครับ”
“ขอบคุณค่ะพี่บาสก็หล่อกว่าในรูปนะคะ ตอนแรกหนูนึกว่าพี่บาสใช้แอป”
“พวกแอปแต่งสวยแต่งหล่อแล้วครับพี่ใช้ไม่เป็หรอก”
“ลองใช้นะคะเผื่อสาวสาวจะมาติดเยอะนะ”
“ไม่เอาหรอกครับน้องมุกคนเดียวก็โอเคแล้ว”
“หรอค่ะฮ่าฮ่าฮ่า แล้วร้านที่เราจะไปอยู่ตรงไหนหรอคะไกลไหม”
“ในตัวเมืองห่างจากนี่ประมาณ30 นาทีครับ”
“แล้วที่เราจะไปมันเป็ผับเลยหรอคะ”
“เป็ร้านอาหารกึ่งผับครับโซนหน้าจะเป็ร้านอาหารเดี๋ยวเราจะเข้าไปกินอาหารก่อนแล้วซักประมาณสี่ทุ่มข้างในจะเปิดเป็ผับครับ”
“อ่อมุกไม่เคยมาเที่ยวแบบนี้เลยค่ะ”
“ไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวพี่มาส่งบ้านอย่างปลอดภัยครับ”
“ค่ะ”
ประมาณ 40 นาทีรถก็มาถึงร้าน เพราะระหว่างทางมีอุบัติเหตุทางรถยนต์นิดหน่อยทำให้รถติดมุกและบาสเดินทางมาถึงร้านอาหารกึ่งบาร์ เวลา19.00 ซึ่งพอเดินเข้ามาในร้านที่เป็ส่วนร้านอาหารแบบเปิดก็เห็นว่าเพื่อนของบาสมารออยู่ก่อนแล้วเพื่อนของบาสมีประมาณห้าคนเป็ผู้ชายสี่คนและผู้หญิงหนึ่งคนทำให้เธอชื่นใจลงได้บ้างว่ายังมีผู้หญิงมาด้วย
และด้วยความเฟรนลี่ของบาสและเพื่อนๆทำให้เธอสนิทกับพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว บวกกับบรรยากาศและอาหารที่ค่อนข้างดีมากทำให้เธอลืมไปเลยว่าเธออยู่ต่างจังหวัดไม่ได้อยู่ในกรุงเทพมุกพูดคุยกับเพื่อนใหม่เพลินจนเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม
“พวกมึงใครจะอยู่ต่อบ้างกูกับมุกจะเข้าไปบาร์ต่อ” บาสเอ่ยถามเมื่อเช็กบิลอาหารเรียบร้อย
950
