"ข้าให้ท่านทำให้ทานก็ได้แล้วนี่นา"กู่ซินหยานเดินเข้ามาใกล้ พร้อมยื่นหน้าเล็กๆ ของนางเข้าหาชายหนุ่ม
"เ้า ... ว่าอะไรนะ!!" เว่ยซินเหลียนใกับสิ่งที่กู่ซินหยานพูดขึ้น
"ข้าก็หมายถึงสิ่งที่พูดนั้นละ ... ท่านกับข้าอยู่ที่สำนักฟ้าดินแห่งนี้เป็ศิษย์สำนักเดียวกัน ท่านทำอาหารเป็ ส่วนข้านั้นทำไม่เป็ท่านทำให้ข้ากินนั้นละถูกแล้ว" กู่ซินหยานย้ำความคิดของนางอีกครั้ง
"เ้าก็พูดเข้าข้างตัวเอง ...ไม่อยากทำก็บอกมาตรงๆ เถอะนา ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม" เว่ยซินเหลียนเหมือนเดาทางเธอได้แถมด้วยการเคาะหัวเธอเล่นๆ เหมือนการหยอกล้อกัน
"ถ้าอย่างนั้น หากท่านพี่เว่ย้าให้ข้าทำอาหารเป็ท่านก็สอนข้าสิ" กู่ซินหยานพูดขึ้น
"ถ้าย่างงั้นเ้าก็เริ่มเรียนั้แ่วันนี้เลย ... เดี๋ยวข้าจะบอกว่าต้องทำอย่างไรบ้าง"เว่ยซินเหลียนได้ทีก็ใช้นางซะเลย
สีหน้าหญิงสาวทำเป็บูดบึ้ง แต่ก็เปลี่ยนเป็ยิ้มร่าอีกครั้งพร้อมเดินเข้าไปหาเว่ยซินเหลียนอย่างอารมณ์ดี
"ก่อนอื่น ... เ้าเอานี่ไป"เว่ยซินเหลียนยื่นถาดผักให้เธอ
"เ้าไปล้างผัก" เว่ยซินเหลียนเริ่มให้กู่ซินหยานทำงานทันทีตอนนี้ข้าล้างปลาและหัวปลาเสร็จพอดี เดี๋ยวข้าจะนำไปตุ๋น และนึ่ง
"เ้าล้างผักเสร็จนำมาหั่น เป็ 2ส่วน" เว่นซินเหลียนบอกกู่ซินหยานต่อ
"อาิ เ้าช่วยพี่ตั้งหม้อซึ้งที เดี๋ยวพี่จะนิ่งปลา" เว่ยซินเหลียนหันไปบอกเฉินิ
"ได้ขอรับท่านพี่"
จากนั้นเขาก็นำน้ำเติมลงในกระทะที่ตั้งเตารออยู่พร้อมกับใส่เครื่องเทศยาจีนลงไป ในสัดส่วนที่พอดีกับหัวปลา 2 หัว
"สาวน้อย เ้ามาดูวิธีการตุ๋นยาจีนหัวปลาหากเ้าแต่งงานไป จะได้ทำให้สามีเ้ากิน มันช่วยบำรุงสมองดีมากเลยนะ"เว่ยซินเหลียนเรียกกู่ซินหยาน
"ท่านว่าใคร!! สาวน้อย" กู่ซินหยานรู้สึกไม่ชอบที่เว่ยซินเหลียนเรียกเธออย่างนั้นเหมือนเธอเป็เด็กตัวเล็กๆ ไม่ต่างกับน้องสาวของเขา
"ก็เธอยังเด็กอยู่เลยจะให้เรียกแม่นางหรือไง?" เว่ยซินเหลียนพูดแบบไม่คิดอะไร
"ข้าอยู่ในวัยใกล้ปักปิ่นแล้วท่านเรียกข้าว่า ซินซิน ก็ได้" กู่ซินหยานไม่้าให้เรียกสาวน้อย แต่้าให้เว่ยซินเหลียนเรียกนางอย่างกับคนที่สนิทสนมกันแทน
การพูดคุยของคนทั้งสอง อยู่ในโสตประสาทของเฉิงิตลอดเวลาและเขาก็รู้ด้วยว่าสตรีนางนี้สนใจท่านพี่ของเขา
(คิดหรือว่าข้าจะยอม!!!)
แต่ตอนนี้เขาถูกมองเป็เพียงแค่เด็กในสายตาของท่านพี่เท่านั้น
(ข้าจะทำให้ท่านพี่รู้ว่า ข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไป!!)
กลับมาที่เว่ยซินเหลียน ที่ยังง่วนอยู่กับการทำอาหารและสอนกู่ซินหยานไปด้วย
"เ้าได้กลิ่นหรือยัง .... "เว่ยซินเหลียนถามกู่ซินหยานพร้อมกับยื่นหน้าเขาไปใกล้หม้อที่กำลังเดือด มีไอลอยออกมา
"อือ ... หอมจัง" นางตอบกลับ
"เมื่อได้กลิ่นหอมจากเครื่องเทศแล้วเ้าก็นำหัวปลาลงไปต้มได้เลย ใส่รากบัวลงไปด้วย และหอมหัวใหญ่ตามลงไปจากนั้นก็แค่รอให้หัวปลาสุกก็เป็อันใช้ได้ ... แค่นี้ ง่ายๆ เ้าพอจะทำเป็ใช่ไหม?"เว่ยซินเหลียนถามกู่ซินหยาน
"อือ ... ข้าน่าจะทำได้ ...เอาไว้ข้าจะลองทำให้ท่านพี่เว่ยทานนะ" กู่ซินหยานบอกเว่ยซินเหลียน
"มะ เมนูต่อไป"เว่ยซินเหลียนไม่ได้สนใจคำพูดของนางมากนัก และพร้อมจะทำอาหารจานต่อไปทันที
"เมนู? หมายถึงชื่ออาหารหรือท่านพี่เว่ย"กู่ซินหยานเกิดความสงสัยขึ้นอีกครั้ง
"เปล่าๆ ข้าหมายถึงอาหารที่เราจะทำอันถัดไปนะ" เว่ยซินเหลียนเริ่มรู้สึกว่าคำพูดของเขาจะสร้างปัญหาให้กับตัวเองและทำให้คนในยุคนี้เกิดความสับสนได้ (เราต้องหัดพูดภาษาเดียวกับคนเหล่านี้จริงๆแล้วสิเนี่ย)
และแล้วอาหารที่พวกเขาทั้งสามคนช่วยกันทำก็เสร็จ มีตุ๋นหัวปลายาจีน หนึ่งปลาจิ้มซอสและผัดผัก
"ดูน่าอร่อยจัง ท่านพี่เว่ย" กู่ซินหยานชมอาหารที่เว่ยซินเหลียนทำ
"อาิ เดี๋ยวเ้าตักข้าวไป 5ชามนะ" เว่ยซินเหลียนบอก
"เรามีกันแค่สามคนนะขอรับ"เฉินิถาม
"เผื่อเพื่อนของเ้าที่พักด้วยกันหนึ่งเฉินเจียลี่เพื่อนร่วมห้องพี่ สอง รวมเราสามคนก็ 5 ชามนะถูกแล้ว ...ส่วนพี่กับซินซิน จะยกอาหารไปให้ มันหนัก เ้าตัวเล็กนิด ยกแค่ชามข้าวพอ"เว่ยซินเหลียนบอกเด็กน้อย ที่ทุกครั้งที่พูด จะเรียกเฉินิว่าเด็กน้อยมั่งน้องชายมั่ง เพราะเฉินิยังตัวเล็กเหมือนเด็กจริง ๆ นั่นล่ะ
"แล้วเพื่อนร่วมห้องของเ้า หากเ้าต้องการชวนนางมาร่วมกินข้าวกับเรา เ้าก็ชวนนางได้เลยนะ กินด้วยกันหลายๆคนจะได้อร่อย" เว่นซินเหลียนหันไปบอกกู่ซินหยาน
"อือ... เดี๋ยวข้าจะลองชวนนางดู"กู่ซินหยาน
"ถ้างั้นก็เพิ่มข้าวเป็ 6 ชามนะอาิ"เว่ยซินเหลียนหันไปบอกเด็กชายตัวเล็ก
"ขอรับท่านพี่" เด็กชายรับคำสีหน้าราบเรียบ ทำตามอย่างเดียว
ไรท์กลับมาแล้วนะคะทุกคนนนน ....มีการปรับแก้ไข รีไรท์นิดหน่อย เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะเื่นี้ไรท์เขียนยากมากๆๆๆๆ ไม่ค่อยถนัด แต่ดันได้เปิดเื่มาแล้วนี่สิ 555ต้องดันให้จบ
2K
