ตอนที่ 4 เมารัก
“ท่านอ๋องท่านจักทำอะไรข้า”
“ข้าเคยได้ยินคนเขากล่าวเอาไว้ว่าบุรุษด้วยกันสามารถทำอย่างนั้นได้ แต่ข้าก็มิเคยทำเช่นนั้นมาก่อนเ้ายอมให้ข้าลองกับเ้าหรือไม่ เอิ๊ก....”
“ท่านเมามากแล้วเื่เช่นนั้นมิได้เป็ความจริง”
เส้าเฟยรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเมาแทบจะหัวทิ้มอยู่แล้วกระมังแต่เหตุใดแรงที่กดทับเขาเอาไว้ถึงมากมายเช่นนี้
“อย่าลืมว่าเ้าเป็คนของข้า...อึก...”
“ท่านอ๋องข้ากับท่านเป็บุรุษเหมือนกันจักทำ ยะ อย่าท่านอ๋อง!”
เสื้อผ้าของเส้าเฟยถูกปลดจนมิเหลือสิ่งปิดกายฉินอ๋องเองได้โอกาสสูดกลิ่นกลายได้อย่างกระหายแม้จักดิ้นรนสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจหลุดออกไปได้
“ท่านอ๋อง!อย่าทำกับข้าเช่นนี้! หานเมิ่งช่วยข้าด้วย!”
“เส้าเฟย...ข้าขอสั่งเ้าห้ามเรียกชื่อผู้ใดต่อหน้าข้า....แฮร่กๆ”
คนที่อย่าด้านนอกเรือนแม้จักได้ยินสิ่งใดก็ตามหากมิมีผู้ใดกล้าเข้าไปยุ่งเด็ดขาดแม้เมื่อครู่เส้าเฟยจะร้องขอแต่หานเมิ่งที่อยู่ด้านนอกก็ทำได้เพียงรออยู่ตรงนั้น
“พี่ชายหานท่านเข้าไปช่วยท่านเส้าเฟยเถิด ข้าเป็ห่วงท่านเส้าเฟย...”
“มิได้มีอันใดเ้าวางใจได้”
ทั้งคืนเส้าเฟยต้องรับแรงอารมณ์ของฉินอ๋องจนเนื้อตัวบอบช้ำไม่สามารถออกไปพบเจอผู้คนได้จะดีดตัวลุกขึ้นมานั่งเหมือนคนปกติทั่วไปยังทำได้ยากนัก
“ท่านเส้าเฟย....”
“เจ่าเจียงข้ามิเป็กระไรเจ็บเพียงไม่กี่วันก็หายแล้ว บุรุษเช่นข้าแข็งแรงเช่นนี้...”น้ำเสียงแหบพล่านเอ่ยบอกบ่าวรับใช้
เจ่าเจียงนางร้องไห้เมื่อเห็นสภาพตอนแรกทั้งนี้นางยังคอยเช็ดตัวให้กับเส้าเฟย ทำอาหาร ต้มยาและกระทำทุกอย่างที่เส้าเฟยบอกนาง
“เจ่าเจียง...”
“พี่ชายเมิ่งมีกระไรกับข้ารึ”
“ท่านอ๋องให้ข้ามาถามอาการพระชายา”
“มิเป็อันใดแล้วข้าได้ต้มยาให้ท่านเส้าเฟยตอนนี้กำลังหลับอยู่”
หานเมิ่งทราบอาการของคนที่อยากจะรู้จากนั้นก็รีบนำข่าวไปรายงานผู้เป็นายอย่างฉินอ๋อง
เส้าเฟยใช้เวลาในการพักฟื้นไม่นานก่อนจะนึกได้ว่าตนมีบางอย่างที่ต้องทำพยายามยันตัวให้ลุกขึ้นเปลี่ยเสื้อผ้าก่อนจะแอบออกไปจากจวน
เขาเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยมของท่านอนุสองสาเหตุนั้นเกิดจากชายที่มาดื่มเหล้าไม่นานเขาก็จบชีวิตที่โรงเตี๊ยมจากการตรวจสอบเกิดจากเหล้ามีพิษผสมอยู่ในนั้นแล้วคนที่นำเหล้าไปให้กับชายผู้นั้นก็กินยาฆ่าตัวตายไปแล้ว
“เส้าเฟย....”ท่านอนุสองรีบวิ่งเข้ามาหาเขาทันทีเมื่อมาถึง“ตกลงเ้าช่วยขอให้ท่านอ๋องช่วยข้าได้หรือไม่”
“เื่นั้นข้ายังมิได้กล่าวกับท่านอ๋องแต่วันนี้ข้าจักต้องหาหลักฐานเพื่อช่วยท่านให้ได้”
การหาหลักฐานที่แท้จริงมันไม่ง่ายสำหรับเส้าเฟยเลยจากความรู้ที่ได้เล่าเรียนมาก็พอที่จะสามารถทำบางอย่างได้บ้าง
“ท่านอนุสองผู้ที่ยกเหล้าไปให้คือผู้ใด”
“เส้าเฟยคนผู้นั้นฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิดไปแล้ว เพราะเหตุนี้ข้าจึงมิมีคนให้การทำให้ข้านั้นถูกกล่าวหาว่าวางยาพิษในเหล้าฮือๆ อึก เส้าเฟย...เ้าต้องช่วยข้า...”
“วางใจเถิดขอรับที่ท่านได้เอ่ยบอกข้าทั้งหมดมันยังมีช่องว่างอยู่”
กล่าวบอกจบเส้าเฟยต้องขอปลีกตัวกลับไปยังจวนหากฉินอ๋องรู้ว่าเขาแอบออกมาโดยมิได้ขออนุญาตคงต้องเป็เื่อีกเป็แน่
“นี่เงินห้าร้อยตำลึงทองข้าเสียกับสามีของเ้าแต่เื่นี้ห้ามเ้าเพ่งพรายเด็ดขาด”
เคร้ง!!!
เส้าเฟยเผลอไปเจอได้ยินคนสองคนคุยกันแล้วเื่มันก็เกี่ยวกับโรงเตี๊ยมของท่านอนุสองจึงทำให้เส้าเฟยใและเผลอไปสะดุดบางอย่าง จนทำให้อีฝ่ายรู้ตัวจากนั้นเขาก็ออกแรงวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นสุดชีวิต
“จับมันให้ได้!”
เส้าเฟยถูกกลุ่มคนชุดดำไล่ล่าทั้งทางวิ่งทั้งบนหลังคาเป็เช่นนี้แล้วเขาคงหนีไม่ทันแน่ๆ
อุ๊บ!!
เส้าเฟยดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายจับ
“ปล่อยขะ....”
“ชู่วว...”
เส้าเฟยชะงักแล้วหันขวับไปมองคนที่เอามือปิดปากเขาเอาไว้ก่อนจะถอดหายใจออกมาเบาๆ
“ท่านอ๋อง...”
“เ้าขัดคำสั่งข้า...”
“แต่กะหม่อม...”
“กลับถึงจวนแล้วข้าจักคิดบัญชีกับเ้า”
ซวยแล้วเส้าเฟยเอ๋ยออกมาข้างนอกมิได้เอ่ยกล่าวกับเ้าของจวนแถมยังถูกจับได้คาหนังคาเขาเช่นนี้โทษหนักสถานเดียวแล้ว
เส้าเฟยคิดเสมอว่าทำไมฉินอ๋องถึงรู้ได้ว่าเขาออกมาข้างนอกอีกอย่างยังรู้จุดที่เขาอยู่เื่นี้มันมิได้บังเอิญไปหน่อยรึ
“ผิดหวังรึที่ข้าเจอเ้าอยู่นอกจวน”
“มิได้พะยะค่ะ”
“ข้าถามเ้าเหตุใดจึงอยากออกมานอกจวนนัก ข้างนอกมันมีสิ่งใดที่ในจวนข้าไม่มี”
“ท่านอ๋องข้าออกมาเพราะข้ามีเหตุ้าจัดการให้เรียบร้อยพะยะค่ะ”
จะบอกว่าออกมาช่วยท่านอนุสองสืบคดีมิได้หากรู้ไปถึงหูเมื่อไหร่ฉินอ๋องต้องฆ่าเขาเป็แน่
“เหตุที่เ้าต้องจัดการคืออันใดจงบอกข้ามา...”
“มิได้มีอันใดพะยะค่ะ”
“เกี่ยวกับคนของสกุลหลี่หรือมิใช่...”
คนถูกทักถามปิดปากเงียบในหัวก็พลันนึกว่าเหตุใดฉินอ๋องถึงรู้ได้เพียงนี้ทั้งๆที่เขามิได้บอกเื่ของทางสกุลหลี่ให้ผู้ใดรู้แม้แต่กระทั่งเจ่าเจียงเส้าเฟยก็มิได้บอกนาง
“หากมิตอบข้าจักตัดลิ้นของเ้า!”
เสียงตะหวาดดังลั่นระหว่างเดินทางกลับไปยังจวนหลี่เส้าเฟยใกลัวจึงรีบคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับโค้งศีรษะลงต่ำ
“กะหม่อมด้อยปัญญามิสามารถหาคำตอบให้กับอ๋องฉินได้โปรดอภัยให้กะหม่อมด้วยพะยะค่ะ”
ประชาชนที่อยู่บริเวณนั้นต่างจ้องมองมายังฉินอ๋องกับหลี่เส้าเฟย ยิ่งทำเช่นนี้ก็ทำให้เป็ที่น่าใจจากสายตาผู้คน
“ทำกระไรของเ้าลุกขึ้น...”
“ขอบพระทัยพะยะค่ะ”
ฉินอ๋องคาดโทษเส้าเฟยไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินตรงกลับไปยังจวน ทำไมเขาต้องมาเจออะไรเช่นนี้แล้วเหตุใดต้องถ่อสังขารมาช่วยเ้าคนโง่ที่ไม่รู้เื่อันใดเลย
“ทูลท่านอ๋องพระชายาออกไปจากจวนแล้วพะยะค่ะ”
หานเมิ่งผู้ติดตามของฉินอ๋องที่ถูกส่งให้ไปติดตามเส้าเฟยอย่างลับๆ ไม่ว่าเส้าเฟยจะทำอไรอยู่ที่ไหนก็จักอยู่ในสายตาของฉินอ๋องเพราะว่าฉินอ๋องมิเคยไว้ใจคนนอกโดยเฉพาะคนที่เข้ามาอยู่ในจวนใหม่คนผู้นั้นอาจจะเป็ไส้ศึก
“เขาไปที่ไหน”
หานเมิ่งกล่าวบอกผู้เป็นายอย่างฉินอ๋องโดยละเอียดพอฟังจบฉินอ๋องถึงกับลุกขึ้นมายืน เพราะเื่ที่เส้าเฟยไปนั้นมันอันตรายเกินไป
“หานเมิ่งเ้ามากับข้า”
สุดท้ายแล้วเส้าเฟยถูกกักบริเวณห้ามออกจากเรือนหลังจากที่กลับมาถึงเป็เช่นนี้แล้วมันทำให้เขาไม่สามารถออกไปตามคำสัญญาได้
“ท่านอนุสองต้องเกลียดข้าแน่ๆ”เส้าเฟยบ่นพึมพำตลอดทั้งวันเพราะวันนี้เป็วันที่เขานัดกับอนุสองว่าจะไปช่วยนางแต่กลับมิได้ไปอย่างที่ได้เอ่ยเอาไว้
“มีเื่อันใดหรือเ้าค่ะท่านอนุสองจะเกลียดท่านเพราะเหตุใด?”
“มิได้มีเื่อันใดเจ่าเจียงเ้าไปที่โรงครัวกับข้า...”
หากมิได้ออกไปที่ใดแล้วแค่ไปที่โรงครัวก็ไม่น่ามีปัญหาคนเราอยู่ได้เพราะต้องกินต้องนอนมันเป็ธรรมดา
“พระชายา...จักไปไหนพะยะค่ะ”หานเมิ่งที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าเรือนเอ่ยถามเส้าเฟยฉินอ๋องต้องทำกับเขาถึงเพียงนี้เชียวรึ จะไม่ให้คลาดสายตาหรืออย่างไร
“โรงครัวข้าไปมิได้?”
“ไปได้พะยะค่ะเชิญพระชายา”
แม้จักบอกให้ไปที่โรงครัวได้แต่หานเมิ่งก็เป็ผู้นำเดินไปยังโรงครัวเห็นเช่นนี้แล้วความเป็ส่วนตัวของเส้าเฟยก็พลันหายไป
“เจ่าเจียงเ้าไปเตรียมผักกับเต้าหู้มาให้กับข้าที”
“เ้าค่ะ”
หานเมิ่งดูพระชายาของเขากำลังทำบางสิ่งและเป็สิ่งที่น่าแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ดูจนครบกระบวนการประกอบอาหารผลที่ออกมามันคืออาหารทั่วไปที่ชาวบ้านทำกินทั้งที่พวกเนื้อสัตว์และวัตถุดิบมีตั้งมากมายเหตุไม่เลือกมาทำ
“พระชายาเหตุใดมิใช้พวกเนื้อสัตว์ทานเพียงเท่านั้น....”
“หานเมิ่งเดิมทีข้าอยู่ที่จวนหลี่ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายแค่ข้าได้มาเท่านี้ก็ก็เกินเพียงพอแล้ว เ้าจักมาทานกับข้าและเจ่าเจียงได้ข้ามิถือนายบ่าว”
“มิได้พะยะค่ะ”
หานเมิ่งคอยดูความเป็ไปเป็มาของพระชายาฉินอยู่ตลอดหลังจากที่ฉินอ๋องกลับมายังจนเขาค่อยไปรายงานกับฉินอ๋องเื่ของเส้าเฟย
“ทั่วหมดก็มีเพียงเท่านี้พะยะค่ะ”
“เ้ามิต้องไปสนใจทางสกุลหยี่เลี้ยงดูมาเช่นไรก็เป็เช่นนั้นหากราชโองการไม่ผิดพลาดเขาก็คงไม่มาอยู่ตรงนี้ หน้าที่ของเ้ามีเพียงจับตาดูต่อไปข้ามิไว้ใจคนสกุลหลี่”
“พะยะค่ะท่านอ๋อง....”
“ว่ามา”
“แล้วเหล่านางๆพวกนั้นท่านจักจัดการอย่างไร?”
“ปล่อยพวกนางไปเดี๋ยวซูไท่เฟยจักจัดการแทนข้าส่วนเ้าก็ทำงานของเ้าตามที่ข้าสั่ง”
“พะยะค่ะ”
เช้าวันพรุ่งซูไท่เฟยได้เรียกให้เหล่าบรรดาสะใภ้พระราชทานทุกคนไปพบและนั่นก็รวมไปถึงหลี่เส้าเฟยกับราชโองการผิดพลาด
“คำนับซูไท่เฟยเพคะ”
“คำนับซูไท่เฟยพะยะค่ะ”
ทุกผู้ได้เอ่ยกล่าวคำนับอย่างนอบน้อมแต่ที่แปลกไปกว่านั้นเส้าเฟยตกอยู่ภายในสายตาของเหล่านางสนมรับใช้ทั้งสาม
“เอาล่ะที่ข้าเรียกพวกเ้าทุกคนมา...ข้าจักสอนกฎเกณฑ์ของคนในจวนฉินอ๋อง” ซูไท่เฟยเอ่ยขึ้น
“หม่อมฉันสงสัยเพคะคนผู้นี้เป็ผู้ใด?”
“ชายาเอกของฉินอ๋อง...”
3K
