“พี่พีท...อันนี้ปลายฝนทำให้ค่ะ”
กล่องข้าวกล่องเล็ก ๆ สีฟ้าอ่อน
วางลงตรงหน้าพีทในเช้าวันจันทร์
เสียงรอบโต๊ะออฟฟิศเงียบกริบ
รวมถึงสายตาของพี่แอม HR ฝั่งขวาที่หยุดเคี้ยวแซนด์วิชค้างไว้กลาง
อากาศ
พีทหันมามองปลายฝน ยิ้มอย่างกับได้ทองคำแท่ง
“คุณแว่น นี่คือของขวัญเช้าวันจันทร์ที่ดีที่สุดในจักรวาลเลยรู้ไหม”
“อย่าพูดเสียงดังค่ะ!” ปลายฝนเขินจนหูแดง
“แต่พี่ดีใจจริง ๆ นะ”
(แล้วเขาก็พูดต่อเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคน) “ที่ยอมให้พี่อยู่ในพื้นที่ของใจปลายฝนบ้างแล้วน่ะ...”
ระหว่างประชุม พีทแกล้งส่งโพสต์อิทมาให้ปลายฝน ปลายฝนแอบเปิดใต้โต๊ะ เห็นข้อความว่า
“วันนี้ใส่แว่นกรอบดำแบบนี้ คืออยากให้พี่ใจบางใช่ไหม”
ปลายฝนกัดปากแน่น
แต่ตอนยื่นโพสต์อิทคืน
ก็เขียนว่า
“ใส่มาเพราะรู้ว่าจะมีคนมองค่ะ :)”
และพี่ท...แทบสำลักน้ำเปล่ากลางห้องประชุม
:
ช็อตจบวัน
ทุกคนกำลังจะเลิกงาน
พีทหันมาบอกปลายฝน
“ขากลับ เดินด้วยกันไหม?”
“ถ้าเดินด้วยแล้วมีคนลือขึ้นมาล่ะคะ?”
“งั้นก็ให้เขาลือไปเลย”
“เพราะพี่ไม่คิดจะหลบซ่อนแล้ว”
ปลายฝนนิ่งไปแค่แวบเดียว
ก่อนจะเดินมาข้าง ๆ พีท แล้วตอบเบา ๆ
“แล้วถ้าหนูอยากจับมือพี่ตอนลงบันได
“ก็จับเลยสิครับ”
และทุกคนที่มองผ่านกระจกจากห้องฝ่ายบุคคล...
ต่างพากันกรี๊ดเบา ๆ จนกลายเป็ข่าวไม่เป็ทางการที่ทั้งออฟฟิศรู้กันดี
3K
