"ไม่ใช่เลยโบนัส ไม่ใช่แบบนั้น เราไม่้ามีใครอีก เราอยากอยู่กะโบนัสเท่านั้นนะ โบนัสจะเกลียดเราก็ได้นะ จะโกรธเราก็ได้ แต่เราคงจะรักโบนัสเหมือนเดิม"
"เราไม่เคยเกลียดป้อง ขอบคุณนะที่บอกความจริงกะเรา โบนัสผิดสังเกตมาพักนึงแล้วหละ แต่โบนัสไม่อยากจะไปขุดคุ้ยหาเื่ให้เราสองคนขุ่นมัว ป้องรู้มั๊ย...วันนี้โบนัสโทรหาป้องแล้วที่เพชรเค้ารับอ่ะ โบนัสโทรอยู่ที่โรงบาลนะ เพชรเค้าโกหกเราว่าเค้าอยู่โรงบาล เราเช็คกะ OPD ไม่มีชื่อพลอยเพชรเลย เราก็แปลกใจแล้ว แต่ก้องพูดความจริงกะเรา ไม่โกหกเราเลยแม้แต่น้อย"
ผมกอดแฟนผมอีกครั้ง ตอนนี้ยังจะเรียกว่าแฟนได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่โบนัสไม่โกรธนี่ ผมก็ไม่รู้ว่า..มันคือไม่โกรธจริงๆ หรือเก็บไว้ในใจ
"เกลียดเราหรือเปล่า จะให้เรานอนด้วยมั๊ย หรือจะไล่เรากลับบ้าน"
"อืมมม์ ข้อแรกเลย อาบน้ำซะก่อน เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่า เธอมีกลิ่นน้ำกามของตัวเองติดอยู่เต็มไปหมด ข้อสอง เด็กดื้อต้องโดนทำโทษ วันนี้จะให้นอนบนพื้น...นอนคนเดียวด้วย"
ผมไม่เข้าใจ...นี่คือทำโทษแล้วเหรอ?? ผมทำตามโบนัสบอก อาบน้ำขัดตัวหมดจดโดยเฉพาะส่วนนั้น ผมใช้เวลานานเป็พิเศษจนกระทั่ง
"ปกป้อง... น้ำหมดตึกแล้ว ยังไม่เสร็จอีกเหรอ"
"เออ จะออกไปหละนะ"
พอผมออกมาเท่านั้นแหละ โบนัสกำลังถือกางเกงในผมไว้ในมือ มันเห็นชัดว่ามีเืติดอยู่
"ขอโทษนะ เราจะเอาเสื้อกะกางเกงไปซักให้ แต่พอดีเจอเอ่อ...อย่าบอกนะว่า..."
ผมลงไปนั่งกอดโบนัสแน่น น้ำตาเธอไหล ผมพยักหน้า โบนัสคงรู้แหละว่ามันหมายถึงอะไร และเธอเชื่อมโยงไปถึงครั้งแรกที่เธอเห็นกางเกงในเลอะเืได้ แม้มันจะไม่ใช่คนเดียวกัน
"ใช่....โบนัส....ไอ้เพชรมันยังไม่เคย..."
"ป้องไปทำเพชรมันได้ไงอ่ะ..."
"คือเราเอ่อ..ไม่ได้ตั้งใจ"
"เื่งี้มีไม่ตั้งใจด้วยเหรอ..."
อย่าพยายามโกหกโบนัสเลยครับ ผมก็โกหกไม่เก่งอยู่แล้ว และโบนัสมันก็ฉลาดกว่าผมมาก ผมเลยเล่าให้โบนัสฟังครั้งแรกของผมกะไอ้เพชร ผมบอกโบนัสว่าผมแกล้งมัน แต่ไอ้เพชรเป็ฝ่ายเริ่มกะผมจริงจัง ผมก็ผิดที่ไม่ยับยั้งตัวเอง
"โบนัสจะเชื่อเรามั๊ย แต่สิ่งที่เล่าไปคือจริงทั้งหมดนะ"
"ป้อง....ไม่รู้อ่ะ เราทำใจไม่ได้จริง ตอนแรก..เราคิดว่ายัยเพชรคงผ่านมามั่งแล้ว แต่เธอกลับกลายเป็คนเริ่มกะเค้า โบนัสเริ่มกลัวแล้วว่าเพชรคงจะเข้ามายุ่ยย่ามกะชีวิตของเราสองคนแล้วหละ โธ่...ป้อง ทำไมเธอไม่คิดอะไรให้ดีก่อนนะ"
"อืมม์ เราไม่รู้แล้วว่าจะทำไง เหตุการณ์วันนี้ก็เป็คล้ายๆที่โบนัสบอกแหละ ไอ้เพชรมันอยากเป็แฟนป้อง เราไม่อยากเป็แฟนกะมัน แต่มันก็รุกเร้าและมีอะไรกะเราอีกที"
"ป้องอย่าบอกนะว่า...ไอ้เพชรปล้ำเธอ ป้องออกจะตัวใหญ่แข็งแรง ถ้าป้องไม่ยอมนะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำป้องได้หรอก"
"ก็ใช่..เราเสียใจมาก และคิดว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว"
"ป้องจะทำไง ไอ้เพชรยังเป็แลปเมทป้องอยู่เลย ป้องต้องใจแข็งสิ.... ถ้าเธอไหลไปกะการปลุกเร้าของผู้หญิง ป้องกะโบนัสคงต้องมีเื่ราวตามมาอีกมากมาย เราเหนื่อยนะป้อง เราเลิกกะไอ้อาร์มก็เพราะแบบนี้นะ แต่ไอ้อาร์มมันโกหกเรา เราถึงเลิกคบกะมัน"
ผมนิ่งเงียบสนิท...เหมือนถูกแม่ด่า สิ่งที่โบนัสพูดคือถูกทั้งหมด นี่ยังไม่นับโมโนที่โบนัสยังไม่รู้อีกนะ สีหน้าแววตาผมบ่งบอกถึงความไม่สบายใจอย่างมาก แต่โบนัสเป็คนดี เธอเข้ามากอดผม
"ป้อง ป้องจะสัญญาได้มั๊ยว่าจะไม่มีอะไรกับเพชรต่อไป เราเหลืออีกเดือนเดียวก็จะสอบกันแล้วนะ โบนัสจะไม่โกรธป้องนะสำหรับครั้งนี้ ป้องต้องเรียนรู้และไม่ทำผิดอีกนะ เื่ที่ตามมา...เราคงต้องแก้กัน มันจะพิสูจน์ให้โบนัสรู้เองว่าป้องรักโบนัสจริงมั๊ย"
ผมพยักหน้า และกอดโบนัสแน่น ผมเลือกถูกคนแล้วจริงๆ โบนัสเข้าใจทุกอย่าง ผมยังไม่รู้เลยหากเื่มันกลับกันแล้ว ผมจะทำใจได้มั๊ย
"เราอยากมีอะไรกะป้องนะ แต่ว่า....เราหยุดเื่นี้กันสักพักนะป้อง..."
ผมพยักหน้า มันไม่ใช่เื่ยากมากมายอะไรที่จะไม่มีเซ็กซ์ ผมไม่ได้หื่นกามอย่างที่บอก และผมอยากพิสูจน์ให้โบนัสรู้ว่า ผมรักเธอไม่ใช่เพราะเื่นี้ คืนนั้นผมนอนข้างเตียงโบนัส ก่อนนอนผมพูดขึ้นมาว่า
"โบนัส ป้องรักโบนัสมากนะ ป้องขอโทษ...เดี๋ยวป้องจะไปจัดการเื่นี้เอง"
ผมนอนตาค้างอีกแล้ว เป็ครั้งแรกที่ผมมีเื่กะพวกผู้หญิง สมัยเรียนมัธยมผมไม่เคยสนใจที่จะวุ่นวายกะใคร...ชีวิตก็สบายไปอีกแบบ ตอนนี้ผมพลาดไปแล้ว ผมกำลังผูกเงื่อนปมให้ชีวิตอย่างวุ่นวายเหลือเกิน ผมรักโบนัสนะ แต่ผมไปทำไอ้เพชรแล้ว ผมคิดวนไปวนมาเพื่อหาทางออก จนผมนอนไม่หลับ ผมลุกขึ้นเพื่อออกไปนั่งเงียบๆข้างนอก ผมก้มลงมองโบนัสที่หลับอยู่ เธอน่ารักเหลือเกิน ผมก้มลงไปหอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปนั่งเงียบๆที่โซฟา
"ป้อง ทำไมไม่นอนอ่ะ ลุกขึ้นมาทำไม"
"นอนไม่หลับ เราไม่น่าก่อเื่เลย เราขอโทษจริงโบนัส"
โบนัสเดินจากห้องนอนเข้ามานั่งข้างผม เธอจับมือของผมขึ้นมา หันหน้ามาทางผม
"ป้อง รักโบนัสจริงหรือเปล่า"
"จริงสิ จริงเสมอ... เราแย่เหลือเกินที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี"
"อืมม์... บางทีป้องซื่อมากเกินไป เป็คนดีมากเกินไป เอาหละ ไว้พรุ่งนี้ค่อยแก้ไข ไปนอนกันเหอะ"
เธอดึงมือผมไป ผมเดินตามไปและกำลังจะนอนลงที่พื้นเหมือนเดิม..
"เรายกโทษให้... ขึ้นมานอนกะเราเหอะ"
โบนัสจะให้ผมทำอะไรผมก็คงทำให้ทุกอย่างแหละ เธอขยับตัวให้ผมนอนลง ผมนอนลงข้างตัวเธอ เตียงของโบนัสไม่ใหญ่มาก ผมนอนก็แทบชิดตัวโบนัสแล้ว ผมได้กลิ่นที่ผมชอบมาตลอดอยู่ใกล้ๆนี่เอง มันทำให้ผมมีอาการขึ้นมาอีกครั้ง แต่โบนัสไม่ให้ผมทำอะไรเธอคืนนี้แล้ว มันทรมาณจริงๆ นอนก็ไม่หลับ ทำก็ไม่ได้... ผมคิดไม่นานนักโบนัสเอียงตัวมาทางผม
"อยากกอดโบนัสใช่มั๊ยหละ.."
"อืมม์ ไม่เป็ไรหรอก โบนัสไม่อยากให้เราทำ ก็ไม่เป็ไร นอนเหอะ..."
"ทำไมเธอมันซื่อขนาดนี้นะ...นายปกป้อง ง้อสิ...ง้อเราหน่อย บอกสิ..โบนัสของป้องกอดหน่อยนะ ขอป้องมีอะไรได้มั๊ย.. อะไรเงี้ย"
ผมหันหน้ามา ใบหน้าของเพื่อนที่ดีที่สุดของผมห่างกันไม่เกิน 1 ฟุต มันใกล้จนเราััลมหายใจของกันและกันได้
"เรารู้ว่าเราทำผิด และโบนัสคงโกรธเรา เราคงไม่กล้าขออะไรจากโบนัสหรอก แค่คุยด้วยกะเรา ก็รู้สึกดีมากแล้ว"
เธอเอานิ้วมาคีบจมูกผม แล้วดึงเล่นเบาๆ จากนั้นก็เอามือที่แสนเย็นมาจับที่ใบหน้าผม ก่อนจะเข้ามาจูบปากเบาๆครั้งนึง
"เธอจะให้ผู้หญิงเป็ฝ่ายเริ่มทุกครั้งเลยเหรอป้อง กล้าๆหน่อยสิ เราไม่ใช่คนใจร้ายนะ เธอเองก็มีอารมณ์อยู่...โบนัสรู้"
"อืมม์ เรารักโบนัสเสมอนะ จำไว้เลย ไม่ว่าจะเป็ยังไง เราจะแต่งงานกะโบนัส"
"เฮ้ย ไกลไปหรือเปล่า เรารู้จักกันมายังไม่ถึงปีเลย แม้เราจะมีอะไรกันก็ไม่ได้หมายความว่าโบนัสอยากจะแต่งงานกะป้องนะ เราคบกันไปเรื่อยๆ วันนึงป้องหรือโบนัสก็อาจจะเจอใครคนอื่นที่ใช่มากกว่านะ"
"ไม่รู้สิ แต่วันนี้คือโบนัสนะ และก็จะเป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ"
ผมทนไม่ไหวแล้ว และผมก็ไม่ขอโบนัส ผมทนความน่ารัก ความดีและกลิ่นอันหอมหวานยั่วยวนของโบนัสไม่ไหวแล้ว ผมจับหน้าเธอแล้วกดปากลงไปจูบหนักหน่วง
มือทั้งลองเข้าไปจับนมของโบนัส บีบเบาๆอย่างที่เธอชอบ ผมซุกไซร้ที่คอของโบนัส หอมแก้มสลับกับจูบปาก ผมอยากกลืนกินโบนัสเข้าไปในตอนนี้ โบนัสเองเจอผมมาแบบสายฟ้าแลป เธอก็ตั้งตัวไม่ติด แต่สิ่งที่ผมทำคงกระตุ้นเธออย่างมาก โบนัสครางอือๆ เบาๆในคอ ผมถอดเสื้อผมและโบนัสออก และบดเบียดหน้าอกผมกับหน้าอกของโบนัส โบนัสเอื้อมมือลงไปจับส่วนล่างของผม
"มีถุงยางหรือเปล่า..ป้อง"
"ไม่มี เราว่าจะมาซื้อ แต่ว่าไม่มีเวลาเลย"
"ไม่รู้สิ เมนส์เราหมดไปสองวันแล้วอ่ะ"
อันนี้ไม่น่าจะยากสำหรับเด็กเรียนอย่างผม ่เวลาปลอดภัยมันหน้าเจ็ด 7 หลัง 7 นี่ โบนัสก็น่าจะรู้ แต่อย่างว่า...เธอคงกังวล
"แล้วมันเกิน 7 มั๊ยล่ะโบนัส"
13K
