สวนสมุนไพรหลากหลายสีสันตะการตาผึ้งจากรังเริ่มออกจากไข่มีจำนวนที่มากขึ้น ผึ้งเองก็มีสีสันที่หลากหลาย ดำ เขียวแดง เหลือง บินกันทั่วพื้นที่เพราะปลูกเป็กลุ่มๆ
ครึ่งเดือนผ่านไปจางเฉินเรียนรู้วีถีกระบี่ได้ดีขึ้นมากแต่ความเชี่ยวชาญนั้นย่อมเป็ไปไม่ได้ หลังจากนั่งสมาธิฝึกฝน โสมแดงก็มักจะเข้ามาชี้แนะหลังจากที่โสมแดงมองว่าเพียงพอแล้ว กิจกรรมของจางเฉินจึงกลับมาเป็ปกติ การปักชำขยายพันพืช ย้ายต้นไม้ เพราะพันธ์ไม้ และเรียนรู้วิชาที่เหลือโดยระหว่างฝึกก็ยังคงมีกระบี่หนักไว้ที่หลังเหมือนเดิม
ในพริบตาหนึ่งปีในโลกมิติผ่านไป แต่โลกภายนอกนั้นไม่นานนักด้วยความขยันของจางเฉิน และการแนะนำของโสมแดงร่างกายของจางเฉินมีความเปลี่ยนแปลงมาก ทั้งบุคลิคที่ดูเป็ผู้ใหญ่ สุขุมและดูลึกลับมากขึ้น รูปร่างก็เปลี่ยนไปเหมือนหมีป่าทรงพลัง ร่างกายที่ดูใหญ่โตกล้ามเนื้อมัดใหญ่ๆ
กระบี่หนักไม่เป็ปัญหากับจางเฉินอีกต่อไปความชำนาญวิชาต่างๆ ก็พัฒนาไปมาก
จางเฉินออกจากมิติโลกภายนอกท้องฟ้ายังไม่สว่าง จางเฉินเพียงหลับตาเขาสามารถััได้ถึงสภาพแวดล้อมก้อนหิน แม่น้ำ ลำธาร ต้นไม้ สิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวสภาวะจิตของเขาสูงขึ้นจากการแนะนำของโสมแดง
ในเวลานั้นเองจางเฉินต้องะโและหลบหลีกรีบดึงกระบี่จากกลางหลัง เขารีบย้ายไปทางซ้ายและถอยหลังมากขึ้นเพื่อทิ้งระยะห่างเพื่อดูว่าเจอกับอะไร
จางเฉินไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเช่นก่อนหน้านี้เขาพัฒนาไปมากทั้งความสามารถในการรับรู้สภาพแวดล้อมและสายตารวมทั้งศิลปะการต่อสู้ที่สะสมมานานปีซึ่งเป็การเคลื่อนไหวที่ค่อนข้างสวยงาม
“หมีอสูรโลกัณฑ์!”
จางเฉินยิ้มมุมปากเขาเก็บกระบี่แล้วรอหมีที่กำลังวิ่งเข้าหาเขา
ตูมมมมมม
การปะทะ หมัดต่อหมัดหมีกระเด็นไปชนต้นไม้ด้านหลัง จางเฉินก็ถอยหลังไปหลายก้าวเขา้าทดสอบพลังหมัดของเขา หลังจากเรียนรู้จากโสมแดงว่าหมีนี้เป็เพียงสัตว์อสูรระดับต่ำเท่านั้นก่อนหน้านี้ที่เขาต่อสู้ไม่ได้เพราะเขายังไม่ได้เริ่มฝึกวิชาอย่างแท้จริง และกลัวมันด้วยขนาดตัวไปเอง
หมีอสูรโลกัณฑ์คำรามเสียงดังมันโกรธ ตาแดงดูเหมือนมันปลุกิญญาที่้าต่อสู้ดูมีความเป็นักรบที่มีความพร้อมมากยิ่งขึ้นไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่แค่ทำตามสัญชาตญาณ
จางเฉินระลึกถึงการเคลื่อนไหวก่อนหน้า ส่วนที่ขาด เกิน การปรับปรุงวิธีพิชิดศึก มันไม่ยากเกินไปสำหรับจางเฉินอีกแล้วสำหรับสัตว์อสูรระดับต่ำแต่เป็ครูฝึกชั้นดี
กว่า 3 ชั่วยาม จางเฉินและหมีอสูรโลกัณฑ์ต่อสู้กันจนแสงแดดเริ่มบอกถึงเวลาเช้าวันใหม่ จางเฉินจึงฆ่าหมีอย่างง่ายดายเก็บดีหมี แกนิญญาอสูร แล้วเก็บหมีใส่แหวนมิติ ของในแหวนมิติจะมีความสดใหม่เสมอต่างจากในโลกใบเล็กจางเฉินอยากเอาไว้ให้พ่อแม่
จางเฉินเริ่มทำงานเก็บรวบรวมกิ่งของต้นไม้ที่ไม่เคยเจอ จดบันทึก แล้วนำไปต่อกิ่งต้นไม้ิญญาในโลกใบเล็กค้นหาสมุนไพร จับสัตว์ป่าเข้ามิติ และล่าสัตว์อสูรจำนวนมาก
“บันทึกของเ้ามีทั้งภาพประกอบและรายละเอียดค่อนข้างมาก เ้าอยากเป็ชาวนาเหรอ” โสมแดงแอบมาด้านหลังจางเฉิน
“การเขียนมันช่วยเื่ความจำด้วยนะข้าชอบบันทึก”
“ไม่เคยได้ยิน เื่แบบนี้มีแต่พลังิญญาสูงขึ้น สติปัญญาก็สูง จำอะไรได้ง่ายขึ้น”
“หืมข้าไม่รู้สึกว่าข้าจำอะไรได้ง่ายเลย ทั้งที่มีพลังิญญา”
“ก็เ้าโง่ ฉลาดขึ้นนิดหน่อยก็ไม่ถือว่าดีไง” โสมแดงปากจัดเช่นเดิม
“ยอม...สักพักคงต้องกลับหมู่บ้านอีกสัตว์ป่าในมิติเริ่มเยอะอีกแล้วข้าไม่อยากให้มันกินเกินการผลิตของพวกหญ้าต่างๆ”
“ระดับของเ้าถือว่าพัฒนาช้ามากการกลั่นร่างกายโดยทั่วไปถ้ามียา มีสมุนไพร ในนิกาย หรือสกุลใหญ่ต่างๆใช้เวลาเดือนหนึ่ง บางคนก็แค่ไม่กี่วัน ก็ถึงขั่นก่อเกิดกันแล้ว”
“จริงเหรอในเมืองเว่ยหยางข้าเห็นคนธรรมดาเยอะมาก ที่ไม่สามารถฝึกได้แม้แต่กลั่นร่างกายระดับ1”
“ทวีปนี้แย่จริงๆถ้าเ้า้าพัฒนาฝีมือและเรียนรู้มากขึ้น เ้าจะต้องออกจากทวีป”
“ไม่ พ่อกับแม่ข้าละข้าต้องดูแลครอบครัว คนในหมู่บ้าน ข้าไม่อยากจากไปไกล แค่ออกจากบ้านนานๆนี่ก็ไม่ดีแล้ว”
“ฝึกพวกเขาสิเปลี่ยนหมู่บ้านเ้าถ้าพวกเขาแข็งเกร่งก็ดูแลตัวเองกันได้”
“อืม...มีหลายอย่างต้องทำอย่างเช่นเพิ่มพลังิญญาในหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเขาซืมซับพลังเปลี่ยนเป็ปราณให้เร็วขึ้นคงต้องย้ายต้นไม้ิญญาไปเพาะปลูก แต่ก็เสี่ยงกับพวกคนไม่หวังดี จะมายึดเอาอีก”
“ข้าว่าตอนนี้พวกเขารุดหน้าไปไกลเกินเ้าแล้วละ พวกเขาไม่มีตันเถียน ฝึกไปตามปกติการซืมซับพลัง์และโลกจะเข้าสู่ กระดูก กล้ามเนื้อต่างๆ เส้นชีพจร การกลั่นร่างกายพวกเขาจะง่ายกว่าเ้ามากหลังจากได้รับวิธีฝึกลมปราณบางทีกลับไปบางคนอาจถึงขั่นก่อเกิดแล้วด้วยช้ำ”
“ตันเถียน ปลอมๆที่ไอ่เลวนั่นทำไว้กับข้า ความเ็ปตอนที่ได้รับ การให้วิธีฝึกผิดๆแล้วยังตามฆ่าข้าเกือบสำเร็จอีก”
จางเฉินกำหมัดแน่น 4ปี มันยิ่งกว่าทำลายชีวิตเขาอีกถ้าเขาไม่ได้ประสบกับโชควาสนาที่คาดไม่ถึงทั้งโลกใบเล็กทำให้มีพลังิญญา ทั้งโสมแดง ได้วิชาความรู้มากมาย
526
