บทที่8
หมาป่าหนาม
หยุนโม่หรี่ตา ‘ในตอนนี้ความสามารถของโนวาที่พิเศษเพิ่มขึ้นมาก็คือวิเคราะห์แล้วก็การกู้คืนความทรงจำ’
‘แล้วมันก็น่าจะมีความสามารถที่ยังใช้ไม่ได้อีก’
“ชั่งเถอะ!ในตอนนี้นายช่วยคิดหน่อยว่าฉันควรพัฒนาความแข็งแกร่งอย่างไง” หยุนโม่ถามออกไป
โนวาเป็ระบบเอไอปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะไม่เพียงแค่นั้นมันยังสามารถกู้คืนความทรงจำของเ้าผู้ฝึกตนคนนั้นแล้วก็หลอมรวมเข้าไปอีก
พูดตรงๆก็คือโนวาในตอนนี้จะรู้เกี่ยวกับเื่โลกใบนี้มากกว่าเขา
เพราะแบบนั้นหยุนโม่เลยให้มันวิเคราะห์ออกมา
“นายท่านในตอนนี้ร่างกายของท่านไม่ต้องจากคนธรรมดาไม่มีรากิญญาไม่สามารถฝึกฝนได้”
“แต่ว่าท่านสามารถสร้างอาวุธขึ้นมาได้”
“ในโลกใบนี้มีวัตถุดิบสร้างพลังมากมายทรัพยากรที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลัง”
“สามารถทำมาสร้างเป็อาวุธชั้นยอดได้แน่นอน”เ้าก้อนขนที่อยู่ด้านหน้าแสดงท่าทางตื่นเต้น
หยุนโม่ไม่ได้แปลกใจเกี่ยวกับการวิเคราะห์เช่นนี้
เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าโลกใบนี้แตกต่างจากสถานที่ที่เขาเคยจากมามาก
ไม่เพียงแค่มีผู้ฝึกตนที่เป็เหมือนกับผู้สูงส่งตำแหน่งเทพเซียน
แต่ว่าภายในสถานที่แห่งนี้มีสิ่งที่เรียกว่าปราณิญญาหรือปราณฟ้าดิน เป็พลังงานหล่อเลี้ยงภายในอากาศอยู่ด้วย
วัตถุวิเศษที่เต็มไปด้วยพลังงานพวกนั้นสามารถนำพวกมันมาเป็วัตถุดิบได้
แค่นำมันมาเป็วัตถุดิบรากฐานจากนั้นก็ใช้วิทยาศาสตร์แล้วก็การทดลองมากมายพัฒนาอาวุธขึ้นมา
หยุนโม่มั่นใจว่าเขาต้องสามารถสร้างอาวุธที่ทรงพลังมากพอที่จะสังหารพวกเทพเซียนพวกนั้นได้อย่างแน่นอน
นี่คือความมั่นใจเพราะมนุษย์ในโลกของเขา พวกเขาเองก็ไม่มีปราณิญญาที่เหมือนกับพลังวิเศษแต่พวกเขาก็สามารถใช้วิทยาศาสตร์สร้างอาวุธที่ทรงพลังขนาดที่สามารถสังหารสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้
และในโลกใบนี้ที่เปี่ยมล้นไปด้วยวัตถุดิบที่ทรงพลัง
เหตุใดจะสร้างอาวุธที่ทรงพลังขนาดสังหารเทพเซียนไม่ได้กัน
ในขณะที่หยุนโม่กำลังพูดคุยกับโนวายังไม่จบ
อยู่ๆก็มีเสียงเท้าดังขึ้นอยู่อีกฝั่งนึงของลำธารหยุนโม่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
ท่อนเหล็กสีดำถูกกำอยู่ในกำมือเป็ดาบพลังงานที่เป็อาวุธของหยุนโม่
เงาร่างของสิ่งมีชีวิตหนึ่งปรากฏด้านหน้ามันเป็เหมือนกับหมาป่าตนนึงแต่ว่าร่างกายของหมาป่าตนนี้แปลกประหลาด
ตรงที่ว่าทั่วร่างกายของมันเต็มไปด้วยหนามอันแหลมคม
“หมาป่าหนามเป็สัตว์อสูรที่โตเต็มวัยจะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขต ปรับแต่งพลังขั้นสิบ”โนวารายงานอย่างรวดเร็ว
หมาป่าตนนั้นคือสัตว์อสูร
หยุนโม่ได้รู้จากความทรงจำของผู้ฝึกตนผู้นั้นว่าในโลกใบนี้มีเผ่าพันธุ์มากมาย ไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์กับผู้ฝึกตน
แต่ยังมีสัตว์อสูรหรือว่าเผ่าอสูรด้วย
อย่างเ้าที่อยู่ด้านหน้าก็คือสัตว์อสูรมันคือสัตว์อสูรอย่างหมาป่าหนาม
ร่างของหมาป่าที่อยู่ด้านหน้าพุ่งกระโจนอย่างรวดเร็ว
มันพุ่งผ่านลำธารที่มีขนาดไม่กว้างนี้เพื่อจู่โจมใส่คนหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามลำธารนี้
หยุนโม่หรี่ตาเล็กลงพร้อมกับดาบพลังที่ถูกเปิดใช้งาน ประกายคมดาบพลังงานถูกปล่อยออกมา
พร้อมกับข้อมือที่ตวัดออกไปด้านหน้าดาบพลังงานตัดหัวของหมาป่าตนนั้นได้อย่างง่ายดาย
ศีรษะของหมาป่าตนนั้นขาดออกอย่างง่ายดาย
หลังจากดาบพลังงานหัวหมาป่าหนามแล้วคมดาบพลังงานก็หายไปเหลือเพียงแค่ท่อนสีดำที่อยู่ในมือของหยุนโม่เท่านั้น
หยุนโม่รู้ว่าดาบพลังงานในมือของเขาตอนนี้เป็อาวุธเดี๋ยวที่เขาเหลืออยู่
แต่มันเป็ดาบพลังงานในการใช้งานพลังงานของมันจะถูกเผาผลาญไปเรื่อยๆ
ในตอนนี้หยุนโม่ยังไม่สามารถสร้างพลังงานได้เพราะแบบนั้นควรจะใช้มันให้ประหยัดสักหน่อย
ดาบพลังงานของเขาจากการประเมินทำให้รู้ว่ามันเทียบเท่ากับอาวุธระดับหลอมกายา
สามารถสร้างความเสียหายให้กับตัวตนระดับหลอมกายาได้
สำหรับหมาป่าหนามตัวนี้มันเป็เพียงสัตว์อสูรขอบเขตปรับแต่งพลัง
หยุนโม่่เดินเข้าไปที่ร่างของหมาป่าหนามหลังจากนั้นก็ก้มตัวแล้วก็มองดูร่างของหมาป่าหนามอย่างละเอียด
ก่อนที่จะนำเอามีดพลังงานกรีดเข้าไปที่ท้องของมันจากก็นำบางอย่างออกมา
มันเป็เหมือนกับศิลาก้อนเล็กๆที่มีพลังปราณหลั่งไหลออกมา
“มันคือศิลาอสูรสินะ”
ศิลาอสูรมันคือแก่นพลังของสัตว์อสูรพูดง่ายๆก็คือเหมือนกับรากิญญาของผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์นั้นแหละ
นี่คือศิลาอสูรระดับหนึ่งสังเกตุได้จากตัวของศิลาเช่นนี้มีขนาดไม่ได้ใหญ่และมันยังมีลวดลายที่เป็เส้นิญญาเพียงแค่หนึ่งเส้นเท่านั้น
ศิลาอสูรพวกนี้มีประโยชน์สำหรับผู้ฝึกตนมาก
เพราะว่ามันทำได้หลายอย่างไม่ว่าจะนำไปเป็วัตถุหลอมอาวุธวิเศษ นำไปหลอมเป็โอสถนำไปดูดกลืนพลังเป็แหล่งพลังปราณของผู้ฝึกตน
มันคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดของสัตว์อสูรเลยก็ว่าได้
หยุนโม่เก็บศิลาอสูรแล้วเริ่มเดินทางต่อ
ขุนเขาสายน้ำกว้างใหญ่หยุนโม่เดินทางตามเส้นทางที่โนวากำหนดเอาไว้ให้
ด้วยความทรงจำของผู้ฝึกตนผู้นั้นมันทำให้เขานั้นได้รับแผนที่ในความทรงจำของอีกฝ่ายมาด้วย
เพราะแบบนั้นในตอนนี้การเดินของเขาไม่ได้ไร้จุดหมาย
…
หยุนโม่เดินทางมาถึงครึ่งวัน
ในขณะที่เดินทางมาถึงส่วนนึงของป่าอยู่ๆก็มีข้อความโปร่งใสปรากฏขึ้นด้านหน้า
[ตรวจพลังแหล่งพลังงานจำนวนมาก]
หนุนโม่หยุดชะงักแล้วขมวดคิ้วดวงตากวาดมองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว
ในสายตาพบเห็นแต่ต้นไม้สูงใหญ่เท่านั้นไม่พบเห็นสิ่งที่ข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นร่างของก้อนขนโปร่งใสก็ปรากฏขึ้น
“ทางนั้นขอรับนายท่าน”โนวาชี้ตรงไปทางทิศทางด้านขวา
หยุนโม่รีบเดินทางไปตามคำแนะนำอย่างรวดเร็ว
เท้าทั้งสองข้างก้าวเดินไปเรื่อยๆจนสุดท้ายก็หยุดลงหลังจากที่พบเจอเป้าหมาย
มันเป็ปากถ้ำแห่งนึงหยุนโม่มุมปากกระตุก เพียงแค่ใช้ดวงตามองเข้าไปภายในถ้ำ
มันเองก็ให้ความรู้สึกไม่น่าเข้าหาั้แ่แรกเห็นอยู่แล้วเพราะว่าเมื่อทอดสายตามองเข้าไปก็พบเห็นเพียงแค่ความมืดมิดเท่านั้น
หยุนโม่รู้ดีว่าภายในโลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งแล้วก็ตัวตนที่น่ากลัวมากมาย
แล้วไอ้ถ้ำที่อยู่ด้านหน้านี่แม่งก็แสดงความรู้สึกที่ไม่น่าเข้าหาออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
เพราะแบบนั้นหยุนโม่ที่แม้ว่าจะเดินมาถึงแล้วแต่ก็ยังไม่ได้เลือกเดินทางเข้าไป
ตอนนี้เหมือนกับกำลังหยุดคิดไตร่ตรองอยู่บริเวณด้านหน้าปากถ้ำว่าตนเองนั้นจะจัดการอย่างไรกับสถานการณ์ที่อยู่ด้านหน้าดี
“นายท่าน!!!ด้านในมีแหล่งพลังงานขั้นสูง” เ้าก้อนขนที่อยู่ด้านหน้าดวงตาเป็ประกาย
มันใช้ดวงตาจ้องมองเข้าไปภายในส่วนลึกของถ้ำอย่างใจจดใจจ่อเห็นได้ชัดว่ามันแสดงความ้าที่จะเข้าไปออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
หยุนโม่มองปัญญาประดิษฐ์ที่ตอนนี้มีความรู้สึกไม่แตกต่างจากมนุษย์ที่อยู่ด้านหน้าสุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แววตาเปลี่ยนไปความจริงจังปรากฏขึ้นภายในแววตาของหยุนโม่
หยิบแท่งดาบพลังงานของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็ตัดสินใจเดินมุ่งตรงเข้าไปภายในถ้ำที่อยู่ด้านหน้า