“เคยเห็นมาแล้วก็ควรไม่จะเห็นอีก ท่านมันคนเ้าเล่ห์ ไปเอาผ้ามาปิดตาก่อน แล้วค่อยถอดเสื้อผ้าให้ข้า” นางเถียงหน้าดำหน้าแดง
“ได้ ข้ายอมทำตามที่เ้า้า” ฮัวหยางไปเอาผ้ามาคาดศีรษะจากนั้นก็ยื่นมือให้อู๋จือจับไปวางบนเชือกรัดเอว
คุณชายรูปงามค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอู๋จือออกทีละชิ้น ด้านข้างมีโต๊ะวางคันฉ่องตั้งอยู่ นางเผลอหันไปมองแวบหนึ่ง พอเห็นรอยสีกุหลาบพวกนั้นก็หงุดหงิด
“ฮัวหยาง ต่อไปท่านห้ามทำให้ข้ามีรอยช้ำนะ” น้ำเสียงของอู๋จือกราดเกรี้ยว นางหันไปจ้องหน้าเขาด้วยสีหน้าโกรธแค้น
“เ้าพูดถึงเื่ใดหรือ ” ชายหนุ่มยิ้มไขสือ
“หมอโฉด อาศัยตอนที่ข้าาเ็ ทำรอยบนคอกับหน้าอกให้ข้า”
ท่านหมอฮัวหยางยิ้มกว้าง “นั่นเป็รอยที่ข้าทำเพราะเ้าเรียกร้องต่างหาก เมื่อคืนเ้าร้องเรียกให้ข้าทำซ้ำแล้วทำซ้ำ”
“ข้ารึ ข้าไปร้องขอเมื่อใดกัน ”
“เ้ามีอาการหนาวถึงกระดูก ข้าก็เลยใช้ผ้าห่มหนังมนุษย์ห่มให้เ้า ร่างกายของข้าแช่น้ำยารักษาพิษมามาก ที่ข้าเสียสละตนเองให้เ้ากอด อันที่จริงก็เป็การช่วยบรรเทาพิษอีกทางหนึ่ง” เสียงหัวเราะหึๆ มีเลศนัยของฮัวหยางทำให้อู๋จือชะงัก แม้นางจะได้ยินจากปากอู๋เสี่ยวถง แต่พอได้ยินเขาพูดก็รู้สึกอายยิ่งกว่าเดิม
“ฮัวหยาง! หากข้ามีแรงล่ะก็ ข้าจะทุบท่านให้ตายเดี๋ยวนี้เลย” อู๋จือได้แต่เจ็บใจ ยามนี้แม้แต่จะกำหมัดเขาก็ยังทำไม่ได้ เพียงประคองตนเองให้ยืนนิ่งๆ ก็ยากแล้ว
“เอาไว้เ้ารักษาหายก่อน อยากจะทุบข้าก็ยังไม่สาย มาเถิดจือจือ ลงในอ่างแช่น้ำยาได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะต้องช่วยนวดไล่พิษให้เ้า การทำเช่นนี้ก็ให้ผู้อื่นทำไม่ได้เพราะมีเพียงข้าที่มีวิชานี้”
“ข้าบอกแล้วว่าให้เรียกข้า มือปราบอู๋”
“เราใกล้ชิดกันยิ่งกว่าผู้อื่น เ้ายังจะบังคับข้าให้เรียกเ้าห่างเหินอีก”
“ท่านนี่มันช่าง...ชั่วร้ายเสียจริง” อู๋จือกัดฟันบ่นพึมพำ
ฮัวหยางประคองมือปราบหญิงลงไปในอ่างผสมยา แล้วหันมาถอดเสื้อผ้าตนเองตามลงไป อู๋จือแข็งใจไม่หันไปดูร่างกายของฮัวหยาง นางกลัวว่าตนเองจะเผลอไผลไปััคนผู้นี้อีก
“ข้านั่งหันหลังให้แล้ว ท่านค่อยๆ นวดก็แล้วกัน จะเริ่มจากที่บ่าก่อนดีหรือไม่ ” อู๋จือจับมือของฮัวหยางไปวางบนบ่าเปลือยเปล่าของตน
แม้นางจะอ่อนแรงแต่ความรู้สึกยังคงมีเต็มเปี่ยม มือเรียวใหญ่ของชายหนุ่มทำให้นางร้อนวูบวาบไปทั่วกาย มือใหญ่ค่อยๆ นวดต้นคอของนางอย่างเบามือ ไล่ไปที่บ่าไหล่และต้นแขน อู๋จือรู้สึกตนเองเริ่มผ่อนคลายร่างกายได้มากขึ้น ลมปราณที่ติดขัดเริ่มไหลเวียนสะดวก
การนวดผ่านไปหนึ่งเค่อ ร่างกายของอู๋จือค่อยๆ ฟื้นแรงขึ้นมา ทว่าสิ่งที่เกินคาดก็คืออารมณ์ปรารถนาเบื้องลึกของนางก็ถูกฮัวหยางปลุกเร้าขึ้นมาด้วย
อู๋จือพยายามข่มใจ ทว่ามือของฮัวหยางยามนี้กำลังไล่ต่ำลงไปบั้นเอวของนาง ปลายนิ้วทั้งสิบคลึงเคล้นอย่างนุ่มนวล ครั้นรู้สึกถึงอาการเกร็งของคนข้างหน้า ท่านหมอหนุ่มก็ลอบยิ้ม
“เ้าเป็อันใดไป ให้ข้าช่วยดูหรือไม่ ”
“ไม่ต้อง! ข้าก็แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” อู๋จือพยายามผ่อนลมหายใจ ชายหนุ่มดีใจที่คนข้างหลังปิดตาเอาไว้
มือของฮัวหยางไล่บีบมาถึงต้นขาทั้งสองข้าง ปลายนิ้วยาวของท่านหมอกดต้นขาด้านในของมือปราบหญิง พลันความร้อนวูบก็พลุ่งไปทั่วร่างกาย ส่วนล่างของคนถูกพิษขยายตัวจนเหยียดตึง
“หยะ อย่า ไม่ต้องนวดแล้ว”
น้ำเสียงกระเส่าของคนข้างหน้า ทำเอาท่านหมอเผลอยิ้มกว้าง
“ยังต้องนวดขาเ้าอีกนะ ไม่เช่นนั้นเืลมทั่วร่างจะไหลเวียนสะดวกได้อย่างไร ข้าปิดตาอยู่เช่นนี้ มองไม่เห็นเ้าเลยสักนิด”
ฮัวหยางขยับเข้าไปใกล้และยื่นมือนวดไปเกือบถึงหัวเข่า ร่างกายของเขาเข้าไปใกล้เกือบแนบชิดแผ่นหลังของอู๋จือ ลมหายใจร้อนผ่าวของฮัวหยางราดรดที่ท้ายทอยของมือปราบหญิง
“อืม....”
“เ้าสบายขึ้นและผ่อนคลายใช่หรือไม่ ”
สองมือของอู๋จือกำขอบอ่างไม้จนนิ้วเกร็ง ฮัวหยางที่ใช้ผ้าปิดตาสีขาวบาง ความจริงเขามองเห็นทุกอย่างและรู้ว่าคนถูกบีบนวดกำลังรู้สึกวาบหวามหวั่นไหว
“ขะ ข้าว่า รีบนวด รีบเสร็จเถิด” เสียงตอบของมือปราบหญิงขาดหายเป็ห้วงๆ ด้วยแรงปรารถนาพลุ่งพล่าน
“เ้ารู้สึกอย่างไรหรือ บอกข้าสิ ข้าเป็หมอ ข้าช่วยเ้าได้แน่”
“มะ ไม่ต้อง ท่านแค่ขยับห่างออกจากข้าก็พอ ตอนนี้ข้ารู้สึกมีกำลังมากแล้ว ข้าว่าเราแช่น้ำยากันพอแล้ว ขึ้นเสียทีเถิด” น้ำเสียงนางแ่เบา
“ไม่ได้ ข้ายังนวดเ้าไม่ทั่วตัวเลย ที่ขากับเท้าก็ยังไม่ได้นวด”
อู๋จือสิ้นสุดความอดทน นางนั่งเกร็งตัวในน้ำพักใหญ่ ร่างกายที่อ่อนแอจำต้องเอนไปด้านหลัง แต่พอมือของนางกำลังจะหมดแรง สองแขนของฮัวหยางก็โอบกอดนางเอาไว้
“จือจือ เ้าทรมานข้าจนไฟในกายจะเผาข้าตายแล้ว รู้หรือไม่ ” ร่างเปลือยของชายหนุ่มที่โอบกอดนางจากด้านหลังแข็งเกร็ง
มือปราบหญิงเงยหน้าที่พิงอยู่ซอกคอฮัวหยาง จูบคางเขา ชายหนุ่มถึงกับสั่นสะท้าน
“เ้ากำลังลวนลามข้าอยู่นะ จือจือ คิดจะฆ่าข้าหรือไร ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า
อู๋จือไม่ตอบ นางเอียงหน้าไปเม้มริมฝีปากที่ซอกคอของชายหนุ่ม เสียงของท่านหมอหนุ่มครางฮือ ร่างกายของเขาราวกับถูกปลุกให้ตื่นแทบทุกอณู
“ทนไม่ได้ ท่านก็ไม่ต้องทนสิ” น้ำเสียงแหบพร่าของอู๋จือทำให้ฮัวหยางหมดสิ้นความอดทน
เขาดึงผ้าปิดตาของตนเองโยนทิ้ง เอียงหน้าไปจูบนางอย่างดูดดื่ม เมื่อคืนเขาต้องยอมกินยาลดไฟในร่างเพื่อให้ตนเองทนราคะที่พลุ่งพล่านในกาย สองมือของนางยกมือปิดบังหน้าอกเอาไว้
“จือจือ มือของเ้าปิดมันไม่มิดแล้ว ให้ข้าช่วยปิดดีหรือไม่ ” สองมือของฮัวหยางกอบกุมเต้างามที่เมื่อคืนเขาฝากรอยดูดเม้มเอาไว้บนเนิน
อู๋จือรู้สึกเหมือนมือไม้ของนางไร้แรงจะต้านทาน ปล่อยให้คนผิวขาวผ่องราวหยกชั้นดีขยับ่ล่างเสียดสีบั้นท้าย สองมือเขากอบกุมอกของนางและเคล้นคลึงอย่างย่ามใจ ริมฝีปากของฮัวหยางดูดดึงติ่งหูบางจนต้องหอบหายใจแรง
“หันหน้ามาหาข้าเถอะ”
ฮัวหยางประคองนางให้ขึ้นมานั่งบนตักของเขา ให้หน้าทั้งสองแนบกันสนิท มือใหญ่ข้างหนึ่งโอบไปลูบต้นคอและใบหูอีกข้าง เรือนกายของฮัวหยางแข็งแกร่งนัก อู๋จือพลันนึกไปถึงค่ำคืนที่นางถูกเขากอดอยู่ใต้ผ้าห่ม ความอบอุ่นนั้นเทียบไม่ได้กับความเร่าร้อนในยามนี้ มือปราบหญิงเงยหน้าขึ้นครางเบาๆ
“เมื่อคืน หากข้าไม่ทำรอยพวกนี้เอาไว้ ข้าคงต้องเผลอล่วงเกินเ้าตอนหลับเป็แน่ จือจือ ข้าชอบเ้ามาก มากจนแทบจะห้ามใจไม่ไหว”
ใบหน้าของฮัวหยางซุกอยู่ตรงคอของอู๋จือ จูบเย้ายวนที่แนบไปตามผิวทำให้อู๋จือวาบหวามของนางจิกเบาๆ ที่แผ่นหลังของท่านหมอหนุ่ม
“ข้าก็....ก็ชอบท่าน” นางเอ่ยออกมาคล้ายกับละเมอ
อีกมือก็กุมข้อมือใหญ่ของอีกฝ่ายที่ล้วงล้ำเข้าไปถึงซอกหลืบลับของนาง หญิงสาวครางกระเส่าอยู่ข้างหู ฮัวหยางดึงมือของนางให้กุมแก่นกายของเขา ชายหนุ่มกระซิบบอกให้นางลูบคลำเบาๆ
**********
ไรเตอร์แนะนำ...อีบุ๊กมีวางจำหน่ายในเว็บปิ่นโต และ mebmarket
581
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
