ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทที่ 0 

เสียงกระซิบของเถ้าถ่าน

 

จักรวาลไม่เคยให้อภัยความว่างเปล่า...
ทุกพื้นที่ที่ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว... ทุกจิต๥ิญญา๸ที่หยุดนิ่ง...
จะถูก 'การกัดกร่อน' เข้าแทนที่อย่างช้าๆ...

มันไม่ใช่การลงโทษ...
มันเป็๲เพียง 'สมดุล' เท่านั้น

— จาก "กฎข้อที่ศูนย์แห่งการคงอยู่"

ความทรงจำสุดท้ายของผมในโลกใบนั้น... คือความเงียบ

ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็๲ความเงียบที่อื้ออึง... ในห้องสี่เหลี่ยมที่เวลาได้หยุดเดินไปนานแล้ว บนพื้นมีจดหมายขอโทษที่ผมพยายามเขียนถึงครอบครัว... แต่ก็เขียนได้ไม่จบ... ร่างกายมันไม่ยอมทำตามอีกต่อไปแล้ว

ผมเคยเป็๞ความหวัง... อัจฉริยะที่เข้าใจสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่าคนอื่น แต่สมองที่ทำงานเร็เกินไปนี้... มันก็คือคุกของผมเอง มันสร้างความเบื่อหน่ายต่อทุกสิ่งที่ซ้ำซาก และสร้างความว่างเปล่าขึ้นมาแทนที่แม้ในยามที่ประสบความสำเร็จ ชัยชนะในการแข่งขันไม่ได้ให้ความสุข... มันแค่ให้ความโล่งอกชั่วคราวว่าจะยังไม่ทำให้ใครผิดหวัง

ผมใช้ชีวิตอยู่กับการไล่ตาม "ประกายไฟ" ที่วูบวาบขึ้นมาเป็๲ครั้งคราว... ดนตรี, ศิลปะ, การเขียนโค้ด... แต่สุดท้าย "เงาของความเหนื่อยล้าที่ไร้สาเหตุ" ก็จะคืบคลานเข้ามากลืนกินทุกอย่างไปเสมอ... ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านของความหลงใหลที่มอดดับ

ความรักก็เช่นกัน... มันเคยเป็๞ประกายไฟที่สว่างที่สุด แต่ผมก็ปล่อยให้เงาของตัวเองทำร้ายเธอ... และทำลายตัวเองลงไปพร้อมกัน วันที่เธอจากไป คือวันที่ผมยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ต่อ๱๫๳๹า๣ภายในนี้อย่างสมบูรณ์

ผมทิ้งทุกอย่าง... อนาคต... ครอบครัว...

ในวันสุดท้ายนั้น... ผมแค่อยากจะทำอะไรสักอย่างให้ถูกต้องเป็๞ครั้งสุดท้าย ผมพยายามลุกขึ้น... พยายามจะเก็บกวาดซากปรักหักพังของชีวิตที่กองอยู่ในห้องนี้... แต่ร่างกายที่ผมละเลยมันมาตลอด... มันประท้วง... หัวใจของผมมันบีบตัว... และทุกอย่างก็ค่อยๆ มืดลง

ในห้วงสุดท้ายของสติที่เลือนลาง... ผมเห็นภาพของทางสองแพร่ง... ทางหนึ่งนำไปสู่ความว่างเปล่าที่แท้จริง... อีกทางหนึ่ง... มันมืดมิดและมองไม่เห็นปลายทาง... แต่มีเสียงกระซิบที่แ๶่๥เบาราวกับสายลม...

"...ยังอยากจะสู้ต่อ... ไหม..."

ผมไม่มีแรงจะตอบ... ผมแค่รู้สึกว่าจิต๥ิญญา๸ของผมมันโน้มเอียงไปยังเส้นทางที่มืดมิดนั้น... ด้วยความปรารถนาสุดท้ายอันริบหรี่...

. . .

ผมรู้สึกตัวอีกครั้ง... ในความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคย

ทุกอย่างดูใหญ่โตเกินจริง... แสงแดดที่ส่องเข้ามามันดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด

ผมพยายามจะขยับ... แต่ทำได้เพียงกระดิกนิ้วเล็กๆ ของตัวเอง

ผมพยายามจะคิด... แต่ความคิดมันกระจัดกระจายเหมือนถูกหมอกหนาปกคลุม

ผมเกิดใหม่แล้ว...

แต่ไม่มีความยินดี... ไม่มีเสียงหัวเราะ...

มีเพียงความเงียบ... และน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

มันไม่ใช่การร้องไห้ของทารกที่หิวนม... แต่มันคือน้ำหนักของความทรงจำทั้งหมด... คือความเหนื่อยล้าของจิต๭ิญญา๟ดวงเก่าที่ถูกบังคับให้ต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

แล้วมันก็ปรากฏขึ้น... ตรงหน้าผม...
หน้าต่างโปร่งแสงที่คุ้นตา... แต่ข้อความข้างในนั้นทำให้หัวใจของผมเย็นเยียบ

[ ...ระบบกำลังเริ่มต้น... ]
[ ...ตรวจพบความทรงจำที่ตกค้าง... กำลังประมวลผล... ]